ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବନରାଜମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ । ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ତିନିଟି ପଦକ୍ରମଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ଭଳି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ହନୁମାନ୍ ଶକ୍ତିରେ ଅତି ପ୍ରବଳ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଛ ମୁଡି ଉନ୍ମାଦରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ । ବନର ମହାନ ବୃଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବାବେଳେ ହନୁମାନ୍ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ । ଏକ ଖୋଲା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ସିଂହ ଯେପରି ଆପଣ କୁ ବିସ୍ତାର କରିଥାଏ, ସେପରି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ନିଜକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ । ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଏବେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ଜ୍ଞାନମୟ ହେଲା, ଅମ୍ବରୀଷ ଓ ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ବନରମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ଆନନ୍ଦରେ ଆତ୍ମାନୁଭୂତି କରି, ହନୁମାନ୍ ବୃଦ୍ଧ ବନରମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ । ସେ କହିଲେ, "ବାୟୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅପରିମିତ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହ ମିତ୍ର, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଚଢ଼ି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ । ମୁଁ ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ପରି ତୀବ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଲମ୍ପଟିବାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସମାନ । ବହୁ ଥର ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଛୁଇଁ ନ ଥାଏ, ଆକାଶରେ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବି । ମୋ ହସ୍ତବଳରେ, ପୃଥିବୀ ସହ ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ବି ଏକାଠି କରିପାରିବି । ମୋ ଉରୁବଳରେ ବରୁଣଙ୍କର ନିବାସ ସମୁଦ୍ର ବଡ଼ ମଗର ଉପରେ ବାହାରିଥିବା ଭଳି ଉଠିଯିବ । ମୁଁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ ଥର ଆକାଶରେ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବି । ଉଦୟ ହେଉଥିବା କିମ୍ବା ଅସ୍ତମିତ ହୋଇନଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଛୁଇଁପାରିବି । ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପୁଣି ଫେରିଆସିପାରିବି । ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି; ସମୁଦ୍ର ଶୁଷ୍କ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରିଦେଇପାରିବି । ଲମ୍ପଟିବାରେ ପାହାଡ଼କୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇପାରିବି, ଏ ମନ୍ଦିରା, ମୋ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଠାଇନେଇପାରିବି । ଆଜି ମୁଁ ଆକାଶ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାବେଳେ ଲତା ଓ ବୃକ୍ଷର ଫୁଲ ମୋ ପଛରେ ଚାଲିବ । ମୋର ମାର୍ଗ ପବନର ଆକାଶମାର୍ଗ ପରି ହେବ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଦିଗନ୍ତ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି ଉପରକୁ ଯିବି । ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ବନରମାନେ ମୋତେ ମେରୁ ପର୍ବତ ସମାନ ଦେଖିବେ । ମୁଁ ଆକାଶ ଢାକି ଦିଅଛି ଭଳି ମେଘ ଚିରିଦେଇ, ପାହାଡ଼ ହଲାଇ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଲମ୍ପଟି ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବି । ଗରୁଡ଼ କିମ୍ବା ବାୟୁ ବ୍ୟତୀତ କେହି ମୋ ସହ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଏକି ଆକାଶରେ ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ମେଘରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝରିଯିବା ପରି ମୁଁ ତଳକୁ ପଡ଼ିପାରିବି । ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାବେଳେ ମୋର ଆକୃତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦକ୍ରମଣ ସମାନ ହେବ । ମୋର ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନ ଏହି ଦିଗରେ ଏକାଗ୍ର; ମୁଁ ଏବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିବି—ବନରମାନେ, ଆନନ୍ଦ କର । ମୁଁ ବାୟୁ ସମାନ ତୀବ୍ର, ଗରୁଡ଼ ସମାନ ଦ୍ରୁତ; ମୋର ସଙ୍କଳ୍ପ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା । ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଅମୃତ ରକ୍ଷିପାରିବେ ନାହିଁ; ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ମଧ୍ୟ ଛିଣିନେଇପାରିବି । ମୋର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ହେଉଛି, ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇପାରିବି । ଏଭଳି ଅପରିମିତ ତେଜସ୍ୱୀ ମହାବନର ଗର୍ଜନ କଲେ । ବନରମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହଦାୟକ ବାଣୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଅପସାରଣ କଲା । ଏବେ ବନରମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜାମ୍ବବାନ୍, ମହାବନରଙ୍କ ନାୟକ, ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ କେଶରୀନନ୍ଦନ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ତୁମର ଶୌର୍ୟ ଅସାଧାରଣ! ତୁମେ ଆମ ପରିବାରର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଛ । ଶୁଭ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବନରମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ସଂଗ୍ରହ ହୋଇଛନ୍ତି । ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ବୃଦ୍ଧ ବନରମାନେଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା । ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ତୁମେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଉଚିତ୍; ଆମେ ତୁମେ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିବା । ସମସ୍ତ ବନବାସୀଙ୍କ ଜୀବନ ତୁମ ଫେରିଆସିବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ।" ତାପରେ ହନୁମାନ୍, ବନବାସୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଲମ୍ପଟିବାରେ ମୋର ଗତିକୁ ବିଶ୍ୱରେ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଥିବା ଏହି ପାହାଡ଼ ଶିଖରମାନେ, ପଥର ଓ ଖଡ଼୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ମହାନ ଓ ଦୃଢ଼ ଶିଖରମାନେ ମୋର ତୀବ୍ର ଗତିକୁ ଧାରଣ କରିବେ । ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଧାତୁରେ ଚମକୁଥିବା ଏହି ଶିଖରମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ଗତିକୁ ସହିପାରିବେ । ଲମ୍ପଟିବାବେଳେ ଏହି ଶିଖରମାନେ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଗତିକୁ ସମର୍ଥନ କରିବେ ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ବନରମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ ସମାନ ଦ୍ରୁତ, ଶତ୍ରୁଦଳନ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କଲେ । ସେ ପର୍ବତ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପରେ ଢାକା, ମୃଗମାନେ ଚରୁଥିବା ମେଡ଼, ଲତା ଓ ପୁଷ୍ପରେ ଭରିତ, ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଉଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ରହିଥିଲେ । ସେଠାରେ ସିଂହ, ବାଘ ଓ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଚରୁଥିଲେ, ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ରବ କରୁଥିଲେ, ଅନେକ ଝରଣା ଝରୁଥିଲା । ଏଭଳି ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ, ମହାବନର ହନୁମାନ୍ ଘୁରୁଥିଲେ, ଯିଏ ମହେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ।