ଏକ ସମୟରେ, ଜାମ୍ବବାନ୍ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ହନୁମାନ୍, ମୁଁ ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଏକୋଇଁ ଏକିଶ ଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିଥିଲି। ଏହିପରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ଔଷଧୀ ଚୟନ କରିଥିଲୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ମଥନ ହେଇଥିଲା ଓ ଆମେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହେଇଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ମୋର ପ୍ରତାପ ହ୍ରାସ ପାଇଛି; ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମର ଆଶା।" "ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖା, କାରଣ ତୁମେ ଲାଙ୍ଗିବାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ସମସ୍ତ ବାନର ଦଳ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଉଠ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ବଡ଼ ସାଗରକୁ ଲାଙ୍ଗିଦେ; ହନୁମାନ୍, ତୁମର ପଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପାରି ଯାଇଛି।" "ସମସ୍ତ ବାନର ନିରାଶ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ହନୁମାନ୍, କାହିଁକି ତୁମେ ଦ୍ୱିଧା କରୁଛ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ତିନି ପଦକ୍ଷେପରେ ଯେପରି ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼।" ଏପରେ ବାନରମୁଖ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ନିଜ ଗତିରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଧରି, ବାନର ବୀରମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି ଏକ ବଡ଼ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ହନୁମାନ୍ ଆପଣକୁ ବିସ୍ତାର କରି, ଶତ ଯୋଜନା ଲାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଚାରିପାଖ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦକ୍ଷେପ ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହନୁମାନ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ଆପଣକୁ ବଡ଼ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଞ୍ଜା ଗୁଞ୍ଜିଗଲା, ଆନନ୍ଦରୁ ଶକ୍ତି ଆସିଲା। ବୃଦ୍ଧ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ସମୟରେ, ହନୁମାନ୍ ଦୀପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏକ ଖୋଲା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଦୀଘଳ ହେଉଥିବା ସିଂହ ପରି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଆପଣକୁ ବିସ୍ତାର କରିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଏବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଇ ଚମକୁଥିଲା, ଅମ୍ବରୀଷ ପରି, ଧୂଆଁ ବିନା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି। ସମସ୍ତ ବାନର ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ହନୁମାନ୍ ନିଜ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରୁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା, ଓ ବୃଦ୍ଧ ବାନରମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ— "ବାୟୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅପାର, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସଉଁଠି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଚଡ଼ି ଆକାଶ ମାନେ ଚଳିଥାଏ। ମୁଁ ବାୟୁର ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ପରି ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଲାଙ୍ଗିବାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସମାନ। ମୁଁ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ହଜାର ଥର ଚକ୍ରାବଳ କରିପାରିବି, ତାକୁ ଛୁଇଁ ନାହିଁ, ଆକାଶର ବିଶାଳତାକୁ ଚିହ୍ନି ଦେଇ। ମୋର ଭୁଜାର ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ତାହାର ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ସମେତ, ସାଗର ଦ୍ୱାରା ବନ୍ୟା ପାଇପାରିବି। ମୋର ଉରୁର ଗତିରେ, ବରୁଣଙ୍କର ନିବାସ ସାଗର ଉପରକୁ ଉଠିଯିବ, ଏକ ବଡ଼ ମକର ପରି ଉପକ୍ରମ ହେବ। ମୁଁ ଗରୁଡ଼, ସର୍ପ ଭକ୍ଷକ, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସହ ହଜାର ଥର ଚକ୍ରାବଳ କରିପାରିବି। ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ତାହା ଉଦୟ ହୋଇଥିଲେ କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହୋଇନଥିଲେ, ପହଁଚିପାରିବି। ଏହା ପରେ, ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁ ନାହିଁ, ମୁଁ ଦ୍ରୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ପୁନି ଫେରିପାରିବି, ବାନରମୁଖ୍ୟ। ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାରି ଯିବି; ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବି, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗିଦେଇପାରିବି। ଲାଙ୍ଗିବାରେ, ପାହାଡ଼କୁ ଚୁର୍ମି କରିପାରିବି; ଲାଙ୍ଗିବାରେ, ବଡ଼ ସାଗରକୁ ମୋ ଅପାର ଗତିରେ ଉଠାଇ ନେଇପାରିବି। ଆଜି ମୁଁ ଆକାଶରେ ଲାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ, ଲତା ଓ ଗଛର ସମସ୍ତ ଫୁଲ ମୋ ପଛ ପଛ ଆସିବେ। ମୋର ଲାଙ୍ଗିବା ପଥ ବାୟୁର ପଥ ପରି ହେବ, ଆକାଶର ଭୟଙ୍କର ବିସ୍ତାର ମାନେ ମୁଁ ଉପରକୁ ଲାଙ୍ଗିବି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ବାନରମାନେ, ମୋତେ ପଡ଼ିବା ଦେଖିବେ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୃଢ଼ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖିବେ। ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଢାକିବି, ଦିଗନ୍ତକୁ ଗଳିବି, ମେଘକୁ ଚିରିଦେଇବି, ପାହାଡ଼କୁ ଉପାଡ଼ିଦେଇବି, ଦୃଢ଼ ଲାଙ୍ଗିବାରେ ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଇବି। ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀର ରାଜା, କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ବାହା ଛଡ଼ି, କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ମୋ ପଛ ପଛ ଆସିପାରିବି ନାହିଁ। ଏକ ଚକ୍ଷୁପଟ ମାତ୍ରରେ, ମୁଁ ଆକାଶରେ ଅସ୍ଥିର ରାସ୍ତାରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ତୁରନ୍ତ ତଳେ ପଡ଼ିପାରିବି। ସାଗର ଲାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ, ମୋର ରୂପ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ତିନି ପଦକ୍ଷେପ ପରି ହେବ। ମୋ ଇଚ୍ଛା ଓ ମନ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଇଛି; ମୁଁ ବୈଦେହୀକୁ ଦେଖିବି—ବାନରମାନେ, ଆନନ୍ଦ କର। ମୁଁ ବାୟୁ ସମାନ ଗତିରେ, ଗରୁଡ଼ ସମାନ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ; ମୋ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଲାଙ୍ଗିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଅମୃତ ଛିନି ନେଇପାରିବି। ମୋ ନିଷ୍ଠା ଏପରି ଯେ, ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବି; ଏପରି ଅପାର ଦୀପ୍ତିର ବାନରମୁଖ୍ୟ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଏଠାରେ, ଆନନ୍ଦିତ ବାନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ମାନ୍ୟତା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ନିଜ ଜନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା। ତାପରେ, ବାନରମୁଖ୍ୟ ଜାମ୍ବବାନ୍ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଓ ବୀର କେଶରୀପୁତ୍ର, ଦ୍ରୁତ ଗତିର ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର!" "ତୁମେ ନିଜ ଜନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଛ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ, ଶୁଭ ଦୀପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତୁମ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।