ଆଜି ଆମେ ବଞ୍ଚି ରହିଛୁ ମାନେ, ଆମର ଜୀବନ ଶେଷ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏବେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛ, ଦକ୍ଷତା ଓ ପ୍ରତାପରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନ୍ଦ୍ରମୁଖ ରାଜାଙ୍କ ପରେ ଆଉ ଏକ ରାଜା ପରି। ଜାମ୍ବବାନ୍ କହିଲେ, “ବାଳକ, ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀ, ତାହାର ପାହାଡ଼, ଅଟବୀ, ଓ ଉଦ୍ୟାନକୁ ତିନି ଡଗରେ ଏକୋଇଶିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିଥିଲି। ଏହିପରି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ଔଷଧୀ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ମଥନ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ତାହା ପରେ ଆମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଇଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ, ମୋର ପ୍ରତାପ କ୍ଷୟ ହୋଇଯାଇଛି; ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମର ଆଶା। ଏବେ ତୁମର ପ୍ରତାପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କର, କାରଣ ତୁମେ ଲଙ୍କା ଉପରେ ଲମ୍ପଟିବା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ସମସ୍ତ ବାନର ସେନା ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଉଠ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାଘ୍ର, ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲମ୍ପଟିଯା; ହନୁମାନ୍, ତୁମର ପଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯିବ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ବାନର ନିରାଶ, ହନୁମାନ୍, କାହିଁକି ଦିଳାସା ଦେଉଛ? ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ପଦ ଦେଇଥିବାପରି ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼। ତାପରେ, ବାନରମୁଖ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ନିଜ ଗତିରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ, ସେହି ବାନର ନାୟକମାନେ ଖୁସି ହେଇଯିଲେ ଓ ହନୁମାନ୍ ବିଶାଳ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏବେ ଚାପ୍ତର ସତସ୍ତି ଶୁଣ। ହନୁମାନ୍ ଯେତେବେଳେ ସେ ଶତ ଯୋଜନା ପାରି ଯିବା ପାଇଁ ନିଜ ଦେହକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଥିଲେ, ସେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖୁସିରେ ଚାରିପଟେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ତିନି ପଦ ଦେଇଥିବା ଶୂରବୀରଙ୍କୁ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେପରି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ଏବେ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଛ ଘୁଞ୍ଚିଗଲା, ଖୁସିରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଜେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଯେପରି ଖୋଲା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ସିଂହ ନିଜକୁ ମେଳାଇଥାଏ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଏହିପରି ନିଜକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବିସ୍ତାର ପାଇଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ଜ୍ଞାନୀ, ଆମ୍ବରୀଷ ପରି, ଧୂଆଁ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକିଉଠିଲା। ସେ ବାନରମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଦେହ କମ୍ପିତ, ହନୁମାନ୍ ବୟସ୍କ ବାନରମାନେଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ କହିଲେ—“ପବନ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସ୍ନେହୀ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ଚଡ଼ି, ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କରନ୍ତି। ମୁଁ ସେଇ ପବନଙ୍କ ପୁଅ, ଦୃତ ଓ ପ୍ରବଳ; ଲମ୍ପଟିବାରେ ସେଉଁଠି ସମାନ। ମୁଁ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ହଜାର ଥର ପରିଭ୍ରମଣ କରିପାରିବି, ଏବଂ ଏହାକୁ ଛୁଇଁନଥିବା ପରି, ଆକାଶରେ ଚିହ୍ନ ଆଙ୍କିପାରିବି। ମୋର ବାହୁବଳରେ, ମୁଁ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ାଇପାରିବି। ମୋର ଜଂଘାର ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ସମୁଦ୍ର ଉଠିଯିବ, ଯେପରି ବଡ଼ ମଗର ଉପରିକୁ ଆସିଥାଏ। ମୁଁ ଗରୁଡ଼, ନାଗଭକ୍ତା, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ହଜାର ଥର ପରିଭ୍ରମଣ କରିପାରିବି। ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତିବ୍ର ରଶିମାଳା ସହିତ, ଉଦୟ ହେଉଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହେଉନଥିବା ବେଳେ, ଉପରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବି। ତାପରେ, ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ପୁଣି ଫେରିଆସିପାରିବି, ହେ ବାନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି; ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଇପାରିବି, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗିଦେଇପାରିବି। ଲମ୍ପଟି ମୁଁ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇପାରିବି; ମୋର ଦୃତ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିନେଇଯିବି। ଆଜି ମୁଁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଲମ୍ପଟିବା ବେଳେ, ଲତା ଓ ଗଛର ସମସ୍ତ ପୁଷ୍ପ ମୋ ପଛରେ ଆସିପଡ଼ିବ। ନିଶ୍ଚୟ, ମୋର ପଥ ଆକାଶରେ ବାୟୁର ପଥ ପରି ହେବ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଦିଗନ୍ତରେ ଲମ୍ପଟିବା ବେଳେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ହେ ବାନରମାନେ, ମୋତେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିବେ, ତୁମେ ମୋତେ ବିଶାଳ ମେରୁ ପରି ଦେଖିବ। ମୁଁ ଯିବା ବେଳେ, ଆକାଶକୁ ଗିଳିଯିବା ପରି ଆବୃତ କରିବି, ମେଘମାନେ ଚିଁଡ଼ିଦେଇବି, ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଇବି, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଲମ୍ପଟି ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଇବି। ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା, କିମ୍ବା ପ୍ରବଳ ବାୟୁ ବ୍ୟତୀତ, ମୋର ଲମ୍ପଟି ବେଳେ ଆଉ କେହି ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେନି। କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁଁ ଆକାଶରେ ଆଧାର ନଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ମେଘରୁ ବେରିଯିବି। ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲମ୍ପଟିବା ବେଳେ, ମୋର ରୂପ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦ ଦେଇଥିବା ସମୟ ପରି ହେବ। ମୋର ବୁଦ୍ଧି ଏହିପରି ଅନୁଭବ କରୁଛି, ମୋ ମନ ଦୃଢ଼; ମୁଁ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିବି—ଏହି ଖୁସି ତୁମେ ମାନ, ବାନରମାନେ! ମୁଁ ବାୟୁପରି ଦୃତ, ଗରୁଡ଼ପରି ଶୀଘ୍ର; ମୋ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ପାରି ଯିବା। ଏହି ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଅମୃତ ଛିନିନେଇପାରିବି। ମୋର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଯେ, ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବି; ଏହିପରି ଅପାର ତେଜ଼ର ବାନର ତୀବ୍ର ଗର୍ଜନ କଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବାନର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କଲା, ଜାମ୍ବବାନ୍, ବାନରମାନେଙ୍କ ରାଜା, ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: “ହେ କେଶରୀନନ୍ଦନ, ଶୂରବୀର, ପବନପୁତ୍ର!