ବାୟୁଦେବଙ୍କ ସତ୍ୟ ସନ୍ତାନ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭା ଓ କ୍ଷମତାରେ ସମାନ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବନରାଜଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆଜି ଆମର ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ଲାଗୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏବେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ, ତୁମ ଦକ୍ଷତା, ବଳ ଓ ଶୌର୍ୟରେ ଆଉ ଏକ ବନରାଜ ପରି। ପୁଅ, ମୁଁ ତିନି ଟି ଦୌଡ଼ରେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଏକୋଇଶ ବାର ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତ ଭାବେ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲି। ଏଭଳି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ଔଷଧୀ ଆଣିଥିଲୁ, ଯାହାର ଫଳରେ ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ହେଲା, ଏବଂ ଆମେ ବିପୁଳ ଶକ୍ତି ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ, ମୋର ପୌରୁଷ କ୍ଷୀଣ; ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଆମର ଆଶା। ଏବେ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖା, କାରଣ ତୁମେ ଲମ୍ପଟା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସମସ୍ତ ବନରାଜ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଉଠ, ବନରାଜମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି, ଏହି ବିସାଳ ସାଗର ଉପରେ ଲମ୍ପଟା କର; ହନୁମାନ, ତୁମର ପଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯିବ। ସମସ୍ତ ବନରାଜ ନିରାଶ, ହନୁମାନ, କାହିଁକି ତୁମେ ଦ୍ୱିଧା କରୁଛ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ଦୌଡ଼ ପରି ତୁମେ ବେଗରେ ଆଗେ ବଢ଼।" ବନରାଜମାନଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ସାହ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ବେଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଇ, ବନରାଜମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ଏକ ବିଶାଳ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହନୁମାନଙ୍କ ଏଇ ବିକାଶଶୀଳ ଆକୃତିକୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଶତ ଯୋଜନା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ରତାରେ ଆକାଶ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେମାନେ ଚମତ୍କୃତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ଦୌଡ଼ ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ, ପ୍ରଭାମୟ ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଆହୁରି ବୃହତ୍ କରିଲେ; ପୁଛ ମୁଡ଼ି, ଆନନ୍ଦରୁ ବଳ ଅର୍ଜନ କଲେ। ବନରାଜମାନଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ନେତୃତ୍ୱଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ, ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହେଲା। ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଆପଣାକୁ ପ୍ରସାରିତ କରେ, ଏଭଳି ବାୟୁପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଆଲୋକିତ ହେଲା, ପ୍ରଜ୍ଞାମୟ ଓ ରୂପସୀ, ଅମ୍ବରୀଷ ପରି, ଧୂଆଁ ବିନା ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ବନରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ, ହନୁମାନ ବୃଦ୍ଧ ବନରାଜମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ କହିଲେ: “ବାୟୁ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଚଢ଼ି ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚଳନ କରନ୍ତି। ମୁଁ ବାୟୁର ପୁଅ, ବେଗ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କ ସମାନ। ମୁଁ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ହଜାର ଥର ପରିକ୍ରମା କରିପାରିବି, ତାକୁ ଛୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ମାନେ ଆକାଶର ପଥ ପରି। ମୋର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ସହିତ, ମୁଁ ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ାଇପାରିବି। ମୋର ଉରୁ ଦ୍ୱାରା, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ସମୁଦ୍ର ଉପରକୁ ଉଠିବ, ଯେପରି ବଡ଼ ମଗର ଉପରକୁ ଆସେ। ମୁଁ ଗରୁଡ଼କୁ ହଜାର ଥର ଆକାଶରେ ପରିକ୍ରମା କରିପାରିବି, ଯେଉଁଠି ସେ ସର୍ପ ଭକ୍ଷକ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଛୁଇଁପାରିବି, ଯେଉଁଠି ସେ ତୀବ୍ର ରଶ୍ମିରେ ଜ୍ୱଲନ୍ତି, ଉଦୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହେଉନାହିଁ। ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ମୁଁ ତିବ୍ର ବେଗରେ ପୁଣି ଫେରିପାରିବି, ବନରାଜମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି, ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବି, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରିପାରିବି। ଲମ୍ପଟା କରି, ପାହାଡ଼ମାନେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବି, ବେଗରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଠାଇ ନେଇପାରିବି। ଆଜି ମୁଁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଲମ୍ପଟା କରିବାବେଳେ, ଲତା ଓ ଗଛର ସମସ୍ତ ପୁଷ୍ପ ମୋ ପଛରେ ଆସିବ। ମୋର ପଥ ବାୟୁର ପଥ ପରି ହେବ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଆକାଶ ଅତିକ୍ରମ କରି ଉପରକୁ ଯିବି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ବନରାଜମାନେ, ମୋତେ ପଡ଼ିବା ଦେଖିବେ, ତୁମେ ମୋତେ ବିପୁଳ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖିବ। ମୁଁ ଯିବାବେଳେ, ଆକାଶକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରି, ମଣେ ଦିଆଁ ଆକାଶ ଗିଳିଦେଉଛି, ମେଘ ଚିରି, ପାହାଡ଼ ହଲାଇ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଲମ୍ପଟା କରି, ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବି। ଗରୁଡ଼ ରାଜା କିମ୍ବା ବଡ଼ ବାୟୁ ଛଡ଼ି, ମୋର ଲମ୍ପଟା ପଥରେ କେହି ଚାଲିପାରିବେନି। ଏକ ତିମିର ମଧ୍ୟରେ ପିଲାକୁ ଦେଖିବା ଭଳି, ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚମକି ପଡ଼ିପାରିବି। ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲମ୍ପଟା କରିବାବେଳେ, ମୋର ଆକୃତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ଦୌଡ଼ ସମାନ ହେବ। ମୋ ମନ ଏହି ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଟୁଟ, ମୁଁ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିବି—ବନରାଜମାନେ, ଆନନ୍ଦ କର! ମୁଁ ବେଗରେ ବାୟୁ ସମାନ, ଶୀଘ୍ରତାରେ ଗରୁଡ଼ ସମାନ; ମୋର ନିଶ୍ଚୟ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଅତିକ୍ରମ କରିବା। ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଅମୃତ ଛିନିପାରିବି। ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଅଟୁଟ ଯେ, ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇପାରିବି।” ଏଭଳି ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ବନରାଜ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କଲେ। ଏଠି, ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ବନରାଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏହି ଉତ୍ତେଜନାଦାୟକ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶୋକ ଦୂର ହେଲା।