ବଳଶାଳୀ ମହାବୀର ହନୁମାନଙ୍କ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ପାଉଛୁ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବାନର ତିନିଶେ ଯୋଜନା ଦୂର ଦୂରନ୍ତରେ ଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ କେବେ ନିରାଶ ହେଲେନି। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଉତ୍ସାହ ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ରୋଷରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିଥିଲେ। ସେଇ ବଜ୍ର ଘାତ ହେତୁ ହନୁମାନଙ୍କ ବାମ ଗଣ୍ଡ ଗଭୀର ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହିଠାରୁ ସେ 'ହନୁମାନ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଘାୟଲ ଦେଖି ବାୟୁଦେବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ତିନି ଲୋକରେ ବାୟୁ ବହିବାକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ଓ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ବାୟୁଦେବ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ—ଯେଉଁଠି, "ଯୁଦ୍ଧରେ କେବଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଧ ହେବେ ନାହିଁ।" ଏହା ସହିତ, ବଜ୍ର ଘାତରେ ଅଘାତ ହେଉନଥିବା ଦେଖି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦେଖି, ଶତଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଦେଲେ—"ତୁମ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ହେବ।" ତେଣୁ, ହନୁମାନ ହେଉଛନ୍ତି କେସରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, କ୍ଷେତ୍ରେ ଜନ୍ମିତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପର ଧାରକ। ସେ ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଅସଳ ସନ୍ତାନ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାରେ ସମାନ। ବନର ସେନାମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ବୟସ୍କ ହୋଇଗଲୁ, ଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ। ହନୁମାନ, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଶୌର୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷତାର ସାମ୍ପାଦନ କରିଛ। ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ତିନି ପଦେ ପୃଥିବୀକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅମୃତ ଉତ୍ପାଦନ ପାଇଁ ଔଷଧ ଆଣିଥିଲେ। ଏବେ ଆମର ଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏଇ ସମୟରେ ଆମର ଆଶା।" "ତୁମେ ବନରମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲଙ୍ଘନ କରିପାରିବାକୁ ସକ୍ଷମ। ଏହି ସମସ୍ତ ବାନର ଦଳ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଏବେ ଉଠ, ମହାସାଗରକୁ ଲଂଘନ କର। ହନୁମାନ, ତୁମର ପଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯିବ। ସମସ୍ତ ବାନର ନିରାଶ ହୋଇଛନ୍ତି, ତୁମେ କାହିଁକି ଦ୍ୱିଧା କରୁଛ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦ ପଥାପରି ତୁମେ ଦୃତଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼।" ବାନରମୁଖ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଦେଖି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଭରି, ସମସ୍ତ ବାନର ଦଳକୁ ଖୁସି କରି ଏକ ବିଶାଳ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ବିଶାଳ ଅକାଶକୁ ଭରିଦେଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ହସି ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟର ଶ୍ରୁତି କରିଲେ। ସେ ମହାବୀରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ବଢ଼ିଗଲା। ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ ବାନରମାନେଠାରେ ମୂଳ୍ୟବାନ କଥା କହିଲେ: "ବାୟୁ, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଗତିର ମିତ୍ର, ପର୍ବତ ଶିଖର ଚଢ଼ି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାନ୍ତି। ମୁଁ ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ପରି ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ହଜାର ଥର ପରିଭ୍ରମଣ କରିପାରିବି, ତାକୁ ଛୁଇଁ ନ ଥିବାବେଳେ ଆକାଶ ରେଖା ଅନୁସରି।" "ମୋ ହସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୃଥିବୀ, ପର୍ବତ, ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦ ସହିତ ସାଗରକୁ ଭରିଦେଇପାରିବି। ମୋ ଜଂଘା ଗତିରେ ସାଗର ଉଠିଯିବ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ମଗର ଉପରେ ଆସିଥାଏ। ମୁଁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ହଜାର ଥର ଆକାଶରେ ଚକ୍ରାକାର ଦୌଡ଼ିପାରିବି।" "ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ରେଖା ରହିଥାଏ, ଆସିବା କିମ୍ବା ଯିବା ସମୟରେ, ପହଞ୍ଚିପାରିବି। ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁ ନ ଥିବାବେଳେ ପୁନି ତ୍ରୁଟିହୀନ ଗତିରେ ଫେରିଆସିପାରିବି।" "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜନ୍ତୁମାନେ ଆକାଶରେ ଯେଉଁପରି ଚଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି। ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଇପାରିବି, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରିଦେଇପାରିବି। ଲଂଘନ କରି, ପର୍ବତକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବି, ସାଗରକୁ ମୋ ଦୃତ ଗତିରେ ବହିନେଇପାରିବି।" "ଆଜି ମୁଁ ଆକାଶ ଲଂଘନ କରିବା ସମୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ଲତା ଓ ଗଛର ଫୁଲ ମୋ ପଛେ ପଛେ ଆସିବ। ମୋ ପଥ ବାୟୁର ପଥ ପରି ହେବ, ଯେଉଁପରି ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଆକାଶ ଦେଇ ଉପରକୁ ଲଂଘନ କରିବି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇ ଲଂଘିବା ଦେଖିବା, ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯିବି। ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଢାଙ୍କି ଯିବା ବେଳେ ମେଘମାନେ ଚିଥରିଯିବେ, ପର୍ବତ ଉପସ୍ଥାନ କମ୍ପିଯିବ, ଏବଂ ମୁଁ ଦୃଢ଼ ଶପଥ ନେଇ ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଇବି।" ଏଭଳି ଶୌର୍ୟ, ଉତ୍ସାହ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦେଖି ବାନରମାନେ ଆଶାର ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ହନୁମାନଙ୍କ ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।