ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଦେଖି, ଛୁଆ ହେବାବେଳେ ତୁମେ ତାକୁ ଫଳ ବୋଲି ଭାବି, ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଆକାଶକୁ ଉଡିଯାଇଥିଲେ। ତୁମର ଅପାର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ତିନି ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇଥିଲେ, ତଥାପି କେବେ ନିରାଶ ହେବା ନାହିଁ। ତୁମେ ଜେତେବେଳେ ତିବ୍ର ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାକୁ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ତୁମେ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ବଜ୍ର ଘାତରେ ତୁମର ବାମ ଗାଲ ଏକ ପର୍ବତ ଶିଖରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେଠାରୁ ତୁମେ “ହନୁମାନ୍” ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଦେଖି, ପୂରା ତିନି ଜଗତରେ ବାୟୁଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ବାୟୁ ଚଳାଇବା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ଏହି ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ବାୟୁଦେବତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ବାୟୁଦେବତା ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ: “ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ଦେଖି ଖୁସି ହେଇ ଦେଲେ: “ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ହେବ।” ଏଭଳି, ତୁମେ କେଶରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମର ଧାରକ, ଏବଂ ବାୟୁଙ୍କ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ତାଙ୍କ ତେଜ ଓ ଗତିରେ ସମାନ। ଆଜି ଆମର ଜୀବନ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ସହିତ ଅଛ। ଆମେ ଏକ ସମୟରେ ତିନି ପଦେ ପୃଥିବୀକୁ ଏକୋଇଶି ଥର ଚକ୍ରାଣ୍ତ କରିଥିଲୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅମୃତ ତିଆରି ପାଇଁ ଔଷଧ ଆଣିଥିଲୁ, ଏବଂ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଧାରକ ହେଇଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆମେ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଗଲୁ, ପ୍ରାକ୍ରମ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଛି; ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ଆମର ଏକମାତ୍ର ଆଶା। ଏହିଁ ହନୁମାନ, ତୁମେ ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖାଅ, କାରଣ ତୁମେ ଚମ୍ପକ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସମସ୍ତ ବାନର ସେନା ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ। ବାନରମାନ୍ୟ ବିର, ଏବେ ଉଠ, ବିଶାଳ ସାଗର ଉପରେ ଲାଘବା କର; ହନୁମାନ, ତୁମର ପଥ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯିବ। ଏଠି ସମସ୍ତ ବାନର ହୃଦୟ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଛି, ହନୁମାନ, କାହିଁକି ତୁମେ ଦ୍ୱିଧା କରୁଛ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦ ପରି, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼। ବାନର ନାୟକଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଦେଇବା ପରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ନିଜ ଗତିରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବାନର ଯୋଧାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ମହାକାୟ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାବଳୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଶୋକ ସବୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ବାନର ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଲୋକେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମନ୍ମୋହିତ ହୁଅନ୍ତି। ବଡ଼ ବାନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ତାହାରେ ହନୁମାନ ଅପୂର୍ବ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଛ ମୁଡ଼ି, ଆନନ୍ଦରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେ ଅପୂର୍ବ ତେଜ ଧାରଣ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ, ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ବାଘ ଯେପରି ନିଜ ଶରୀର ଏଲାଇଥାଏ, ସେହିପରି ବାୟୁପୁତ୍ର ନିଜକୁ ବିସ୍ତାରିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଅମ୍ବରୀଷ ପରି, ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ତାଙ୍କର ତେଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ, ହନୁମାନ ବୃଦ୍ଧ ବାନରମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ: “ବାୟୁ, ଯିଏ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସାଥୀ, ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ଚଡ଼ି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ। ମୁଁ ସେଇ ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ଗତିରେ ସମାନ। ମୁଁ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ହଜାର ଥର ଘେରିପାରିବି, ତାକୁ ଛୁଇଁନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ରେଖା ଅଙ୍କନ କରିପାରିବି। ମୋର ଭୁଜବଳରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ସହିତ ସାଗରରେ ବିଲୀନ କରିପାରିବି। ମୋର ଉରୁର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସାଗର ଉଠିଯିବ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ମଗର ଉପରେ ଆସିଛି। ମୁଁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ହଜାର ଥର ଆକାଶରେ ଘେରିପାରିବି। ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଉଠିଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବି। ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁନଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଫେରିଆସିପାରିବି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଆକାଶଚର ଜୀବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି, ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଇ ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟିପାରିବି। ଲାଘବା କଲେ ପର୍ବତକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇପାରିବି, ସାଗରକୁ ମୋର ଅପାର ଗତିରେ ବାହାରିପାରିବି। ଆଜି ମୁଁ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଲାଘବା କରିବାବେଳେ, ଲତା ଓ ଗଛର ସମସ୍ତ ଫୁଲ ମୋ ପଛରେ ଆସିବ। ମୋର ପଥ ବାୟୁର ପଥ ପରି ହେବ, ଯେପରି ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଲାଘବା କରିବି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋତେ ତଳକୁ ପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିବେ, ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖିପାରିବେ।” ଏହିପରି ଅପୂର୍ବ ପ୍ରାକ୍ରମ, ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ସହିତ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଉତ୍ସାହର ନୂତନ ଆଲୋକ ଆଣିଲେ।