ଓ ବଳଶାଳୀ ବନରାଜ ହନୁମାନ, ତୁମ ମାତାଙ୍କୁ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ସେ ଗୁହାରେ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ତୁମେ ବଳବାନ, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ବନରାଜଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ତୁମେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ, ମହାବନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ତାହାକୁ ଫଳ ଭାବି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଲାଫ ଦେଲେ । ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତିନି ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ମନମନ୍ଦ ହେଲେ ନାହିଁ । ତୁମେ ବେଗରେ ଆକାଶକୁ ପହଁଚିଲେ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତା କ୍ରୋଧରେ ତପି, ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ । ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ତୁମ ବାମ ଗଲା ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଏହିଠାରୁ ତୁମେ "ହନୁମାନ" ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ । ତୁମକୁ ଏଭଳି ଆଘାତ ଲାଗିବାକୁ ଦେଖି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତିନି ଲୋକରେ ବାୟୁଦେବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବାୟୁ ବହାଇବା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ । ତିନି ଲୋକ ବିକଳ ହେଉଥିବାରୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ ଏବଂ ଏହି କ୍ରୋଧିତ ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମକୁ ବରାଦାନ କଲେ—"ଓ ସତ୍ୟ ସାହସୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ ।" ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଅକ୍ଷତ ଦେଖି, ଶତାନନ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇ ତୁମକୁ ଉତ୍ତମ ବର ଦେଲେ—"ତୁମ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ହେବ ।" ଏହିପରି ତୁମେ କେସରୀଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ମହାବଳଶାଳୀ ହେଲେ । ତୁମେ ବାୟୁଦେବଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଲାଫିବାରେ ସମାନ । ଆଜି ଆମର ଜୀବନ ବୟସ୍କ ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଆଛ, ସମସ୍ତ କୌଶଳ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଯୁକ୍ତ, ଆଉ ଏକ ବନରାଜ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ । "ମୁଁ ତିନି ପାଦେ ପୃଥିବୀ, ପର୍ବତ, କାନନ, ଉଦ୍ୟାନ ଏକୋଇଶିଥର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିଛି ।" ଦେବତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ଔଷଧ ଆଣି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ମଥାଯାଇଥିଲା, ତାହାରେ ଆମେ ବଳଶାଳୀ ହେଲୁ । କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆମେ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛୁ, ପ୍ରାକ୍ରମ କ୍ଷୀଣ, ଏ ଦୁଃସମୟରେ ତୁମେ ଆମର ଆଶା । ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କର, କାରଣ ତୁମେ ଲାଫିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ସମସ୍ତ ବନରାଜ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଉଠ, ବନରାଜ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଏହି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲାଫ ଦେଅ; ହନୁମାନ, ତୁମର ପଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ । ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ବନରାଜ ନିରାଶ, ହନୁମାନ, ତୁମେ କାହିଁକି ଦ୍ୱିଧା କରୁଛ? ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ପାଦେ ଯେପରି ଚାଲିଥିଲେ, ସେପରି ତୁମେ ବେଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ । ତାପରେ ବନରାଜ ନେତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ନିଜ ବେଗ ଉପରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ରଖି, ସମସ୍ତ ବନରାଜ ନାୟକମାନେ ଖୁସି ହେବା ପାଇଁ ଏକ ବିଶାଳ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ । ଏହିପରି, ହନୁମାନ ତିନି ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସ କରି ହନୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଦ ଦେଖୁଥିବା ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ଆଉ ବଡ଼ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଛ ଗୋଲାକାର ହେଲା, ଆନନ୍ଦରୁ ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ବନରାଜ ବୃଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଆଉ ବଢ଼ିଗଲା, ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହେଲା । ପ୍ରକାଶମାନ ହନୁମାନ ସିଂହ ପରି ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଦେହ ଆଲସାଇଲେ । ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅମ୍ବରୀଷ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ଧୂଆଁ ବିନା ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା । ସମସ୍ତ ବନରାଜଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ହନୁମାନ ବୃଦ୍ଧ ବନରାଜଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—"ବାୟୁ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ମିତ୍ର, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଚଢ଼େ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚଳାଚଳ କରେ । ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ପରି ବେଗବାନ୍ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ହଜାର ଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିପାରିବି, ଜଣେ ଆକାଶରେ ରୂପ ଅଙ୍କନ କରୁଥିବା ପରି । ମୋର ବାହୁବଳରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ସରୋବର ସମୁଦ୍ରରେ ଏକାଠି ହୋଇଯିବ । ମୋର ଉରୁର ବେଗରେ ସମୁଦ୍ର ଉଠିଯିବ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ମକର ଉପରକୁ ଆସେ । ମୁଁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ହଜାର ଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିପାରିବି, ସେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ । ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଛୁଇଁପାରିବି, ସେ ଉଦୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ । ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଁନାହିଁ, ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିଆସିପାରିବି, ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ । ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି; ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଖାଇଦେବି, ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟିଦେବି । ଲାଫିଲେ ପର୍ବତକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବି, ଏବଂ ଏହି ବେଗରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିନେଇଯିବି । ଆଜି ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଲାଫିବି, ଲତା ଓ ବୃକ୍ଷର ସମସ୍ତ ଫୁଲ ମୋ ପଛେ ଆସିବ । ନିଶ୍ଚୟ, ମୋର ପଥ ଆକାଶରେ ବାୟୁଙ୍କ ପଥ ପରି ହେବ, ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉପରକୁ ଲାଫିଯିବି ।" ଏଭଳି ହନୁମାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖି ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଆଶା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବଳ ଉତ୍ସାହ ଅନୁଭବ କଲେ ।