ଏକ ସମୟର କଥା, ଅଞ୍ଜନା ନାମକ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ନାରୀ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଦଢ଼ିଁ ଥିଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ପିନ୍ଧିଥିବା ସୁନ୍ଦର ପିତାମ୍ବର, ଯାହା ଲାଲ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ବାୟୁର ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶରେ ହଳେ ହଳେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ବାୟୁଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଉରୁ, ଭରିପୁରା ଓ ଆକର୍ଷକ ଅଂଗ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ମୁହଁ। ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା କଟି, ସୁକୁମାର ମଧ୍ୟଦେହ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଦୋଷହୀନ ଅଂଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ଦେଖି ବାୟୁଦେବ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଭରି ଯାଇଥିଲା, ଅପାର ଆସକ୍ତିରେ ସେ ଅଞ୍ଜନାଙ୍କୁ ନିଜ ଦୀର୍ଘ ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହି ଅପରିଚିତ ସ୍ପର୍ଶରେ ଅଞ୍ଜନା ଭୟଭିତ ହୋଇ କହିଲେ, "କିଏ ମୋର ଏକପତିବ୍ରତା ଧର୍ମକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି?" ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାୟୁଦେବ କହିଲେ, "ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କଷ୍ଟ ଦେଇନି; ତୁମ ମନରେ ଭୟ ନ ରହୁ। ମୁଁ କେବଳ ମନରେ ତୁମେ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ଏବଂ ମନରେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି। ତୁମ ପୁଅ ବଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବେ। ସେ ଅପାର ଉତ୍ସାହ, ତେଜ ଓ ବଳର ଧାରକ ହେବେ; ଲମ୍ପଟି ଓ ଉଡ଼ିବାରେ ମୋ ସମାନ ହେବେ।" ଏପରି କହି ବାୟୁଦେବ ଅଞ୍ଜନାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ। ତାପରେ, ତୁମ ମାତା ଅଞ୍ଜନା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ଗୁହାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୀର୍ଘବାହୁବାନ୍ ଭାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ହନୁମାନ। ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଦେଖି, ଶିଶୁ ହନୁମାନ ତାହାକୁ ଫଳ ବୋଲି ଭାବି, ତାହାକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଆକାଶକୁ ଲମ୍ପଟି ଚାଲିଗଲେ। ତୁମେ ତୁମ ଉତ୍ସାହରେ ତିନିଶ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ହ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଆକାଶରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଉଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ରାଗ ଓ ତେଜରେ ତୁମ ଉପରେ ଏକ ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଏହାରେ ଏକ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ତୁମର ବାମ ହନୁ (ଗାଳ) ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏହିଠାରୁ ତୁମେ "ହନୁମାନ" ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ତୁମକୁ ଏପରି ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା ଦେଖି ବାୟୁଦେବ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତିନି ଲୋକରେ ବାୟୁ ପ୍ରବାହ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ତାହାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭିତ ହୋଇ, ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମକୁ ବରାଦାନ କଲେ: "ଓ ପ୍ରବଳ ବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଅକ୍ଷତ ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବର ଦେଲେ: "ତୁମ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ହେବ।" ଏଭଳି, ତୁମେ କେଶରୀଙ୍କ ପୁଅ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମ ଧାରକ, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ସଂତାନ ଓ ତାଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଲମ୍ପଟିରେ ସମର୍ଥ। ଆଜି ଆମ ବୟସ୍ ହୋଇଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦକ୍ଷତା ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆଉ ଏକ ବାନର ରାଜା ପରି ଅଛ। ମୁଁ ତିନି ପଦେ ପୃଥିବୀ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଏକୋଇଶ ବାର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଥିଲି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ଔଷଧି ସଂଗ୍ରହ କରି ଅମୃତ ମଥନ କରିଥିଲୁ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତି ପାଇଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ପ୍ରାକ୍ରମ କ୍ଷୀଣ; ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା।" "ଏବେ ତୁମ ବଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କର, କାରଣ ତୁମେ ଲମ୍ପଟି କୁଶଳ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସମସ୍ତ ବାନର ସେନା ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଉଠ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲମ୍ପଟି କର; ହନୁମାନ, ତୁମର ପଥ ସମସ୍ତ ଜୀବରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।" "ସମସ୍ତ ବାନର ନିରାଶ ହୋଇଛନ୍ତି, ହନୁମାନ, କାହିଁକି ଦ୍ୱିଧା କରୁଛ? ବେଗରେ ଏଗିଯାଅ, ବିଷ୍ଣୁ ଯେପରି ତିନି ପଦ ନେଇଥିଲେ।" ବାନର ନାୟକଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଦେଇବାରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ନିଜ ଦ୍ରୁତିରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସମସ୍ତ ବାନର ବୀରମାନେ ଖୁସି ହେବା ପାଇଁ ଏକ ବିଶାଳ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏବେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉ। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ତିନି ପଦ ନେଇଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ମାନେ ଭଳି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ଅଧିକ ବଡ଼ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଛ ଗୋଳାକାର କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଶକ୍ତି ପାଇଲେ। ବୃଦ୍ଧ ବାନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଅପୂର୍ବ ହେଲା। ସିଂହ ଯେପରି ଖୋଲା ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ଦେହ ବିସ୍ତାର କରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଏବେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ। ବିସ୍ତାରିତ ହେବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଧୀର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା। ସମସ୍ତ ବାନର ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ହନୁମାନ ବୃଦ୍ଧ ବାନରମାନେ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ କହିଲେ: "ବାୟୁ, ଯିଏ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଗ୍ନିର ମିତ୍ର, ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି। ମୁଁ ବାୟୁର ପୁଅ, ତାଙ୍କ ସମାନ ଦ୍ରୁତ ଓ ପ୍ରବଳ; ଲମ୍ପଟିରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସମାନ। ମୁଁ ସହସ୍ରବାର ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଛୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରିପାରିବି, ମଣ୍ଡଳାକାର ଆକାଶ ଚିତ୍ରଣ କରିଥିବା ପରି। ମୋର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ, ପୃଥିବୀ ସହିତ ପର୍ବତ, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ମିଶାଇ, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଡୁବାଇଦେଇପାରିବି।" ଏଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତିଭାର ଆଶାରେ, ହନୁମାନ ସମସ୍ତ ବାନର ଦଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶାର ଆଲୋକରେ ପ୍ରବାହିତ କଲେ।