ଏହି ସମୟରେ, ଜାମ୍ବବାନ୍ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଧାନ ଉପାୟ, କାରଣ ତୁମେ ସତ୍ୟ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଅଡିଗ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପରାକ୍ରମୀ। ଏଠାରେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ମୂଳ କାରଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବାରେ ନିପୁଣ। ତୁମେ ଆମଠାରୁ ବଡ଼, ଆମ ବଡ଼ଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ବନରାମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଏଁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାରେ ଆମେ ସମର୍ଥ।" ଏପରି ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅଙ୍ଗଦ, ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରମୁଖ ବନର ଯଦି ଯିବାକୁ ଚାହେଁନାହିଁ, ତେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ରହିଯାଏ—ଏହା ହେଉଛି ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା। କାରଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବନରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ ନ କଲେ, ଯଦି ଆମେ ଶେଷେ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବାର କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖୁନାହିଁ। ବନରାଜ ସୁଖୀ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧିତ ଯେପରି ହେଉନାହିଁ, ସେହି ନିୟମର ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଧ୍ଵଂସ ହେବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ; ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ମାମଲା ବୁଝିପାରୁଥିବା ତୁମେ ଏହାର ଉପାୟ ଭାବିବା ଉଚିତ।" ଏପରି ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଉପରେ ଜାମ୍ବବାନ୍, ବନରମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଵ, କହିଲେ, “ହେ ବୀର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କିଛି ମଧ୍ୟ ଅବହେଳା ହେଉନାହିଁ; ଏବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବି, ଯିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବେ।” ଏପରି କହି, ସେ ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବସିଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ, ବନରମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ସାହିତ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହିପରେ, ପବିତ୍ର ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଛଅଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଜାମ୍ବବାନ୍ ଦେଖିଲେ ଯେ ବନର ସେନା ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ସଂଖ୍ୟାରେ ନିରାଶ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବୀର, ବନର ଜଗତର ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ହନୁମାନ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି ନିର୍ଜନରେ ଚୁପ୍ଚାପ ବସିଛ? ତୁମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମାନ, ଶକ୍ତି ଓ ତେଜରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମାନ। ଗରୁଡ଼, ଅରିଷ୍ଟନେମିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରବଳ, ସେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସାଗରକୂଳରେ ଅନେକଥର ଦେଖିଛି, ସେ ବିଶାଳ ସର୍ପମାନେ ଉଠାଇନେଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପକ୍ଷର ଶକ୍ତି ଯେପରି, ସେପରି ତୁମ ହସ୍ତରେ ଅଛି; ତୁମ ପରାକ୍ରମ ଓ ତ୍ୱରିତା ତାଙ୍କଠାରୁ କମ୍ ନୁହେଁ। ହେ ବନରସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ତେଜସ୍ୱିତା ଓ ଉତ୍ସାହ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ—ତେବେ ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରୁନାହାଁ? ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେ ଅଞ୍ଜନା ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା, ବନର କେଶରୀଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ। ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏକ ଶାପରେ ସେ ବନରୀ ହେଲେ, ଯଦିଓ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିଲେ। ସେ ବନରରାଜ କୁଞ୍ଜରଙ୍କ କନ୍ୟା, ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯୌବନ ଓ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା ଓ ଅଳଂକାର ପିନ୍ଧି, କେବେ କେବେ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ମେଘମାଳା ପରି ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେ ଶିଖରରେ ଦଢ଼ିଥିବା ବେଳେ, ପିତାଳି ଓ ଲାଲ ଚିହ୍ନିତ ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପବନ ଚାଲି ନେଲା। ସେତେବେଳେ, ପବନ ତାଙ୍କ ଗଢ଼ିଆ ଜଂଘା, ଭରିପୁରା ଉର, ତେଜସ୍ୱୀ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଚଉଡ଼ ନିତମ୍ଭ, ସୁକୁମାର କଟି, ଦେହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗର ଦୀପ୍ତି ଦେଖି, ପବନ ମନ ମତିହାରି ଗଲେ। ସେ ପ୍ରେମ ରେ ଭିଜି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଅଞ୍ଜନା ଭୟଭିତ ହୋଇ କହିଲେ, “କିଏ ମୋର ପତିବ୍ରତ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହେ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବନଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ କିଛି ଅପକାର କରିନାହିଁ; ତୁମ ମନରେ ଭୟ ନ ରଖ। ମୁଁ କେବଳ ମନରେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି; ତୁମ ପୁତ୍ର ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧି ନେଇ ଜନ୍ମ ନେବେ। ସେ ବିପୁଳ ଉତ୍ସାହ, ତେଜ, ପରାକ୍ରମର ଧାରୀ ହେବେ; ଲାଫ ଓ ଉଡ଼ାଣରେ ମୋ ସମାନ ହେବେ।” ଏପରି ଶୁଣି, ତୁମର ମାତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଓ ଗୁହାରେ ତୁମେ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରବୀର—ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରେ, ଅରଣ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଦେଖି, ଚୁଆଣ ସ୍ବରୂପେ ତୁମେ ତାହାକୁ ଫଳ ଭାବେ ଧରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଓ ଆକାଶକୁ ଲାଫ ଦେଲେ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲି, ତିନିଶଏ ଯୋଜନା ଦୂର ଯିବା ସତ୍ୱେ, ତୁମେ କେବେ ନିରାଶ ହେଲେନାହିଁ। ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧ ଓ ତେଜରେ ଭରି, ତୁମ ଉପରେ ବଜ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ। ତାହାରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ତୁମ ବାମ ଗଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ‘ହନୁମାନ୍’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ତୁମେ ଆହତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ପବନଦେବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତିନି ଲୋକରେ ବୟୁ ଚାଲିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ତିନି ଲୋକ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା, ଦେବମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ପବନଦେବଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ପବନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମକୁ ବର ଦେଲେ, “ଯୁଧ୍ଧରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ତୁମକୁ ହତ କରିପାରିବ ନାହିଁ।” ଏବଂ ତୁମେ ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରେ ଅକ୍ଷତ ଦେଖି, ଏକହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏହି ବର ଦେଲେ, “ତୁମ ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ହେବ, ହେ ପ୍ରଭୁ।” ଏଭଳି, ତୁମେ କେଶରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମହାପରାକ୍ରମୀ ଓ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ ଭାବେ ଏହି ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।