ଏହି ସମୟରେ, ଅଙ୍ଗଦ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ଏଠିଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବାକୁ ସକ୍ଷମ, କିନ୍ତୁ ଏତିକି କରିଲେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ସଫଳତା ହେବ ନାହିଁ।” ଏହାପରେ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ମହାନତା ଭାବି, ଅଙ୍ଗଦ ପ୍ରବୀଣ ଜାମ୍ବବାନଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି, ଆଉ କିଛି କଥା କହିଲେ—“ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବାକୁ ପାରିବି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପୁଣି ଫେରିପାରିବି କି ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ।” ଏହିପରେ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୂଦ୍ରିତ ଓ ନୀତିଜ୍ଞ ଜାମ୍ବବାନ କହିଲେ, “ତୁମ ଯାତ୍ରାର ଶକ୍ତି ଆମେ ଜାଣୁଛୁ, ଓ ବନର ଓ ଭଲୁକ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଏକ ଶତ ହଜାର ଯୋଜନା ଯିବା ଓ ଫେରିବାକୁ ସକ୍ଷମ, କିନ୍ତୁ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସ୍ୱାମୀ କେବେ ଦୂତ ବନି ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମେ ପଠାଇବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ଓ ସେନାର ନାୟକ, ତେଣୁ ତୁମକୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ମୂଳ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲେ ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଓ ଫଳ ମିଳେ—ଏହି ନୀତି ଜଣା ଲୋକମାନେ ଚାଲନ୍ତି। ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ଉପାୟ, ତୁମେ ନୀତି, ସତ୍ୟ, ବିରତା ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆମେ ତୁମ ଉପରେ ଭରସା କରିଛୁ, ତୁମେ ଆମ ପୂର୍ବଜ ଓ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପୁଅ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଅଙ୍ଗଦ, ବାଲିଙ୍କ ପୁଅ, ଜାମ୍ବବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯଦି ଯିବି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଆଉ କେହି ଯଦି ଯିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ମୃତ୍ୟୁବ୍ରତ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ। କାରଣ, ବନର ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ ନ କରି, ଯଦି ଆମେ ଯାଏଁ, ଆମ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ କିଛି ଉପାୟ ଦେଖୁନାହିଁ। ବନର ରାଜା ଖୁସି ବା କ୍ରୋଧିତ ଯେଉଁଠି ହୁଅନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କଲେ ଧ୍ୱଂସ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ; ତେଣୁ ତୁମେ, ଯେଉଁଠି ବୁଝିପାର, କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ ଭଲ ଭାବିବା ଦରକାର।” ଏହିପରି ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୀର ଜାମ୍ବବାନ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କିଛି ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏବେ ମୁଁ ସେଇଁକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବି, ଯେଉଁଠି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବେ।” ଏହାପରେ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବୀର ନାୟକ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ବସାଇ, ଜାମ୍ବବାନ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେଲେ। ଏହାଠାରୁ କିଷ୍କିନ୍ଧାକାଣ୍ଡର ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଷଷ୍ଠି-ଛଅଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଜାମ୍ବବାନ, ଶତାଧିକ ହଜାର ବାନରସେନାକୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହନୁମାନ, ବନରଜଗତର ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଜଣା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏପରି ନିରବ ଏକାନ୍ତରେ କେଉଁଠି ବସି ଚିନ୍ତା କରୁଛ? ତୁମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମାନ, ତୁମର ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମାନ। ଗରୁଡ଼, ଅରିଷ୍ଟନେମିଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର। ସେଉଁଠି ସମୁଦ୍ର ପାରେ ସେ ନଗାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ—ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖିଛି। ତାଙ୍କ ଡେଙ୍କର ଶକ୍ତି ଯେପରି, ତୁମର ବାହୁ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି। ତୁମର ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ତ୍ୱରିତା ଓ ଶକ୍ତି କୌଣସି ଦିଗରେ କମ୍ ନୁହେଁ। ବାନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ତେଜ ଓ ଉତ୍ସାହ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ—ତେବେ କାହିଁକି ଏଠି ନିରାସା ରେ ଚୁପ୍ଚାପ ଅଛ? ଏପରି ଅପ୍ସରାମଧ୍ୟରେ ପୁଞ୍ଜିକଥଲା ଅତିଶୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେ ଅଞ୍ଜନା ନାମରେ, କେସରୀଙ୍କ ଜୀବନସାଥୀ। ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଲାଗି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏକ ଶାପରେ, ସେ ମନ୍ମୁଷ୍ୟୀ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ବାନର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯଦ୍ୟପି ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିଲେ। ସେ ମହାନ ବାନର ରାଜା କୁଞ୍ଜରଙ୍କ ଝିଅ, ମନୁଷ୍ୟୀ ରୂପେ ଯୁବତୀ ଓ ଶୋଭାମୟ ଥିଲେ। ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, କେବେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ମେଘ ଭଳି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ସୁନା ରଙ୍ଗର ବସ୍ତ୍ର, ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ହଳୁକ ହବାରେ ଉଡ଼ିଯାଇଲା। ତାକୁ ଦେଖି, ବାୟୁଦେବ ତାଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ରୂପ, ଗଠିତ ଉରୁ, ଭରିପୁରା ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ଓ ମଧୁର ମୁହଁ ଦେଖି, ମନରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଅଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହିଠାରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅଞ୍ଜନା କହିଲେ, “କିଏ ମୋର ପତିବ୍ରତ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି?” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କ୍ଷତି କରିନାହିଁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ମନରେ ମାତ୍ର ତୁମକୁ ଅଲିଙ୍ଗନ କରିଛି; ତୁମର ପୁଅ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧି ସମ୍ପନ୍ନ ହେବେ। ସେ ଅପାର ଉତ୍ସାହ, ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ବଳର ଧାରକ ହେବେ; ଲାଫିବା ଓ ଉଡ଼ିବାରେ ମୋ ସମାନ ହେବେ।” ଏପରି ଶୁଣି, ତୁମର ମାତା ଅଞ୍ଜନା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଓ ଗୁହାରେ ତୁମକୁ, ବଳଶାଳୀ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନଙ୍କୁ, ଜନ୍ମ ଦେଲେ।