ଏହି ସମୟରେ, ବନରାଜ୍ୟର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବନରାଙ୍ଗଦ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ବନରମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଏବଂ ଅନେକବାର ସମ୍ମାନିତ ହେଉଛ। ତୁମମାନେଙ୍କର ଯାତ୍ରାରେ କେବେ ବାଧା ଆସିବ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବନର ତାଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କେତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଫିପାରିବେ, ତାହା କହନ୍ତୁ।” ଏହା ପରେ, ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବନରମାନେ ନିଜ ନିଜ ଉତ୍ସାହ ଓ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଠାରେ ଥିଲେ—ଗଜ, ଗଭାକ୍ଷ, ଗବୟ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ମଇନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ, ସୁଷେଣ ଏବଂ ବୟସ୍କ ଜାମ୍ବବାନ୍। ଗଜ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦଶ ଯୋଜନା ଲାଫିପାରିବି।” ତା’ପରେ ଗଭାକ୍ଷ କହିଲେ, “ମୁଁ କିଶୋର ଯୋଜନା ଯିବି।” ଶରଭ କହିଲେ, “ମୁଁ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଯିବି।” ଋଷଭ କହିଲେ, “ମୁଁ ଚାଳିଶ ଯୋଜନା ନିଶ୍ଚିତ ଯିବି।” ଗନ୍ଧମାଦନ କହିଲେ, “ମୁଁ ପଞ୍ଚାଶ ଯୋଜନା ଯିବି।” ମଇନ୍ଦ କହିଲେ, “ମୁଁ ସାଠିଏ ଯୋଜନା ଯିବି।” ଦ୍ୱିବିଦ କହିଲେ, “ମୁଁ ସତରିଏ ଯୋଜନା ଯିବି।” ସୁଷେଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆଠିଏ ଯୋଜନା ଯିବି।” ସମସ୍ତେ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସେଠାରେ ବୟସ୍କ ଜାମ୍ବବାନ୍ କହିଲେ, “ପୂର୍ବେ ଆମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ ଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ବୟସ୍ ହେବାରୁ ଏବେ ଆମର ଶକ୍ତି କମିଯାଇଛି। ତଥାପି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅବହେଳା କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ବନରାଜ୍ୟ ଓ ରାମଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅଟୁଟ। ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନବତି ଯୋଜନା ଯିବି। ଏହା ମୋର ପୂର୍ବତନ ସାମର୍ଥ୍ୟ ନୁହେଁ। ବୈରୋଚନଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ମୁଁ ଏକଥର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦକ୍ରମକୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲି। ଏବେ ବୟସ୍ ହୋଇଯିବାରୁ ମୋର ଶକ୍ତି କମିଯାଇଛି, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମୋର ଶକ୍ତି ଅପୂର୍ବ ଥିଲା। ଏବେ ମୁଁ ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୂରତା ଦ୍ୱାରା କାମ ସଫଳ ହେବ ନାହିଁ।” ଏପରି ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ, ଅଙ୍ଗଦ ପୁନି ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଯିବି, କିନ୍ତୁ ଫେରିପାରିବି କି ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ।” ତା’ପରେ ଜାମ୍ବବାନ୍, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନର, କୁଶଳ ବକ୍ତା ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଶୁଣା। ତୁମେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଯିବା ଓ ଫେରିବାର ଶକ୍ତି ରଖ, କିନ୍ତୁ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଯେପରି ବନରମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂତ ହୋଇ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ନେତା, ଏହି ସେନାର ନାୟକ ଓ ମୂଳ ଶକ୍ତି। ମୂଳ ନିରାପଦ ରହିଲେ ସମସ୍ତ ଫଳ ଓ ଗୁଣ ମିଳିଥାଏ। ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାର ମୂଳ ଉପାୟ, ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ତୁମେ ଆମ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଆମେ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛୁ।” ଏପରି ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଅଙ୍ଗଦ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯଦି ନଯାଏ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ନଯାଏ, ତେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ଉପବାସ ରହି ମୃତ୍ୟୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିକଳ୍ପ ନାହିଁ। ଯେପରି ବନରାଜ୍ୟଙ୍କ ଆଦେଶ ପୂରଣ ହେବ ନାହିଁ, ତେବେ ଆମର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ହେବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଖୁସି କିମ୍ବା କ୍ରୁଧ୍ଧ ଯେଉଁ ହେଉନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅମାନ୍ୟ କଲେ ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଆପଣ ଯାହା ଉଚିତ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଜାମ୍ବବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ କିଛି ଅବହେଳା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏବେ ମୁଁ ଯିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବେ, ସେଉଁଠିକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବି।” ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ବନରମାନେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ, ଜାମ୍ବବାନ୍ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ଏହିଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ଶତାଧିକ ବନରମାନେ ନିରାଶ ଓ ଅବସାଦଗ୍ରସ୍ତ ଥିବାରୁ, ବୟସ୍କ ଜାମ୍ବବାନ୍ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହ ଦେଇ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।