ଏହି ସମୟରେ, ଅଙ୍ଗଦ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି କହିଲେ, “ସୁଗ୍ରୀବ ନିଷ୍ଠୁର ସ୍ୱଭାବର ଅଟୁଟ୍ ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ରାଘବ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲପାଆନ୍ତି। ଯଦି ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ କାମ ସଫଳ କରିପାରିବା ନାହିଁ, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିପାରିବା ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆମକୁ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ମାରି ଦେବେ। ଏଠାରେ ଆମେ ଆଉ ଜୀବନରେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ କ’ଣ କରିବେ? ଏଠାରେ, ଏହି ପବିତ୍ର ସମୁଦ୍ରତଟରେ ଆମେ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁବା।” ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ସୁଗ୍ରୀବ ନିଷ୍ଠୁର, ରାଘବ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି; ଯଦି ସୀତା ମାତାଙ୍କୁ ଖୋଜିପାରିବା ନାହିଁ ଏବଂ ଆମେ ଫେରିଯିବା, ତେବେ ରାଘବଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ସେ ଆମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମାରିଦେବେ। ଅପରାଧୀମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଆମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଉପଦେଷ୍ଟାମାନେ, ଏଠି ଏକାଠି ହୋଇଛୁ। ଏଠାରେ ଏହି ସମୁଦ୍ରତଟରେ ଆମେ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, କିମ୍ବା କିଛି ସୂତ୍ର ପାଇଲେ ଏହି ନାୟକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା; ନହେଲେ ଆମେ ଯମଲୋକକୁ ଯିବା।" ଏପରି ଭୟଭୀତ ବନରାଜମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ତାରା କହିଲେ, “ବ୍ୟର୍ଥ ନିରାଶା ଛାଡ଼; ଯଦି ତୁମମାନେ ଚାହଁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ରହିବା। ଏହି ସ୍ଥାନ ମାୟାବଳୀ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଫୁଲ, ପାଣି, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନରେ ପ୍ରଚୁର; ଏଠାରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଘବ କିମ୍ବା ବନରାଜା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ମିଳନସ୍ୱର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଆଜି ଏକ ଉପାୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବା, ଏବଂ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଏହାକୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ କରିବାଯିବ।” ଏହି ସମୟରେ, ତାରା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁରେ କଥା କହିବା ପରେ, ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ ଯେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଅପହୃତ ହୋଇଛି। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ଯେ ବାଲିଙ୍କ ପୁଅ ଅଠ ଦିଗର ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚାରି ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଗୁଣେ ବାଲିଠାରୁ ଅଧିକ। ସେ ଜଣେ ଦ୍ୱିପକ୍ଷୀ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସମାନ ବୁଦ୍ଧି, ବାପାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରାକ୍ରମ, ତାରାଙ୍କ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ଭଳି। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ହନୁମାନ୍ ଏବେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ। ସେ ଚାରି ନୀତିର ତୃତୀୟ ନୀତି ବ୍ୟଖ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତ ବନରାଜଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ପରେ, ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ କଠୋର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଭୟ ଦେଇ ସେ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ବାପାଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ବନରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିବା। କିନ୍ତୁ ବନରାଜମାନେ ଅସ୍ଥିର ମନର; ତୁମ ବିନା ସେମାନେ ପୁଅ-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରହିପାରିବେନାହିଁ। ଜାମ୍ବବାନ୍, ନୀଳ, ସୁହୋତ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମ ପକ୍ଷରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ କିମ୍ବା ଏହିମାନେ କୌଣସି ଉପାୟରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବିନାହିଁ; ତୁମେ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଅଲଗା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟର ସିଂହାସନ ଦଳି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦୁର୍ବଳ ଲୋକର କଥା କି? ଏହା ନିଜ ନାଶ ନେଇଆସେ। ଏହି ଗୁହା ଯାହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ଭେଦିହେବ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଯେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, ତାହା ଅପେକ୍ଷା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ତୀର ଏହି ଗୁହାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ତଳେ ଅନେକ ଏମିତି ତୀର ଅଛି, ଯାହା ବଜ୍ର ଓ ଆଳୋକିକ ଶକ୍ତିର ସ୍ପର୍ଶ ଭଳି ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଭେଦିପାରିବ। ତୁମେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ ବନରାଜମାନେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବେ। ସେମାନେ ପୁଅ-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଭୟ ଓ କ୍ଷୁଦାରେ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଯିବେ। ଏପରି ହେଲେ ତୁମେ ବନ୍ଧୁ ଓ ସହଯୋଗୀ ହୀନ ହୋଇ ଏକ ଘାସ ତଣା ଭଳି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଛ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ତୀର ତୁମେ ଦୂର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆମ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ ନମ୍ରତା ସହ ଯାଅ; ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଦେବେ। ତୁମ ମାମା ଧର୍ମର ରାଜା, ସଦା ତୁମ ସୁଖ ଚାହାନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶବ୍ଦରେ ସତ୍ୟବାନ; ସେ କେବେ ତୁମ ନାଶ କରିବେ ନାହିଁ। ସେ ତୁମ ମାତାଙ୍କର ମନ ରଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବଞ୍ଚୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁଅ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଅଙ୍ଗଦ, ତୁମେ ଯିବା ଉଚିତ୍।” ଏହିପରି ହନୁମାନଙ୍କ ଧର୍ମମୟ ଓ ନମ୍ର କଥା ଶୁଣି, ଅଙ୍ଗଦ କହିଲେ, “ସ୍ଥିରତା, ଶୁଦ୍ଧତା, କରୁଣା, ସତ୍ୟ, ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ସାହସ—ଏହି ଗୁଣ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାହିଁ। ଜିଏ ଜୀବନ୍ତ ବଡ଼ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀକୁ ନିଜ କରି ମାତୃସ୍ଥାନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଚ। ଜିଏ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ ଭାଇକୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଡାକି ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ, ସେ କିପରି ଧର୍ମ ଜାଣିବେ? ରାଘବ, ଯିଏ ସତ୍ୟ ହସ୍ତ ଧରି ବଡ଼ କାମ କରି ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ମୃତ; ଏପରି ଲୋକ କି ଭଲ କାମକୁ ମନେ ରଖିବେ? ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭୟରେ, ଧର୍ମ ଭୟରେ ନୁହେଁ, ସେ ସୀତା ଖୋଜା ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ; ଏପରି ଲୋକରେ କେଉଁଠି ଧର୍ମ ରହିଛି? ଯିଏ ପାପୀ, ଅକୃତଞ୍ଜ, ବିସ୍ମୃତିଶୀଳ ଓ ଚଞ୍ଚଳ, ତାଙ୍କୁ କିଏ ଭରସା କରିବେ, ବିଶେଷ କରି ଉତ୍ତମ କୁଳର ଲୋକମାନେ?” ଏହିପରି ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଉପଦେଶ ଓ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ବନ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ବନରାଜମାନେ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତ ନିମନ୍ତେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, ଏବଂ ହନୁମାନଙ୍କ ଶାନ୍ତିମୟ ବିବେଚନା ଏବଂ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ଜରିଆରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଏକ ଗଭୀର ଅନ୍ତର୍ଦ୍ବିରୋଧ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ହେଇ ରହିଲା।