ତାପରେ ହନୁମାନ୍, ତାରା ଓ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବନରା ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଥିଲା। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାଇ, ନିଜ ଦଳ ସହିତ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଗୁହା ଓ ଘନ ଜଙ୍ଗଳରେ ସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପର୍ବତ ଶିଖର, ନଦୀ କୂଳ, ହ୍ରଦ, ମହାବୃକ୍ଷ, ବିଭିନ୍ନ ଉଦ୍ୟାନ, ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଳ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ସନ୍ଧାନ କଲେ। ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବନରାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଖୋଜଖୋଜି ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ କେବେ ମୂଳ ତ ଅନ୍ୟେ ଫଳ ଖାଇ, କେବେ କେବେ ଏଠା ସେଠା ବିଶ୍ରାମ କରିଲେ। ସେଠାର ଅଞ୍ଚଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଖୋଜିବାକୁ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ, ଗୁହା ଓ ଘନ ଜଙ୍ଗଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଜଳହୀନ, ଶୂନ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଜଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଜି, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଳାନ୍ତ, ସେମାନେ ସେହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଗଛମାନେ ଫଳ ଦେଉଥିଲେ କିନ୍ତୁ ମାନେ ନଥିଲେ, ମାଳା ଓ ପତ୍ର ନଥିଲା, ନଦୀମାନେ ଶୁଷ୍କ, ମୂଳ ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏଠି କୌଣସି ମହିଷ, ହରିଣ, ହାତୀ, ବାଘ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନଥିଲେ। ଗଛ, ଔଷଧି, ଲତା କିମ୍ବା ଘାସ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଭୂମି ଉପରେ ଫୁଲିଥିବା ଲୋଟସ ଓ ଚମକୁଥିବା ପତ୍ର ସହିତ ହ୍ରଦ ଥିଲା। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏହି ହ୍ରଦ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଗନ୍ଧମୟ, କିନ୍ତୁ ମଧୁମାକି ଏଠାରେ ଆସୁନଥିଲେ। ସେଠାରେ କଣ୍ଡୁ ନାମକ ଏକ ମହାମୁନି ବସୁଥିଲେ, ଯିଏ ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ତପୋବଳରେ ପ୍ରବଳ। ସେ ମହାମୁନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ ଓ ଦୃଢ଼ ଉପବାସୀ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦଶବର୍ଷୀୟ ପୁଅ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯାହାର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା। ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁନି ଦାନ୍ଧା ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଳକୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଏହି ଫଳରେ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଶୂନ୍ୟ, ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ଓ ପ୍ରାଣୀ-ପକ୍ଷୀ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ତେଣୁ ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଳ ଧାର ଓ ପର୍ବତ ଗୁହା ଭଲଭାବେ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମନୋଯୋଗରେ ସେମାନେ ନଦୀ ଉତ୍ସ ଓ ପର୍ବତ ଗୁହା ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ରାବଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଯିଏ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଭୟଙ୍କର ଲତା-ଗୁଛା ଓ ଝାଡି ଭରା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ନିର୍ଭୟ ଦାନବକୁ ଦେଖିଲେ। ଦାନବଟିଏ ପର୍ବତ ସମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ବନରା ଭୟରେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, କହିଲେ—"ତୁମେ ମାନେ ରାସ୍ତା ଭୁଲିଛ!" ଏହା କହି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ମୁଟି ଉଠାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆସିଲା। ଏହି ସମୟରେ ବାଳୀପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ତାଙ୍କୁ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ହସ୍ତଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ। ଅଙ୍ଗଦ ଏହି ଦାନବକୁ ରାବଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ। ବାଳୀପୁତ୍ରଙ୍କ ଘାତରେ ଦାନବ ଭୂମିରେ ଚୁଆଁ ହୋଇ, ମୁଖରୁ ରକ୍ତ ଝରେଇ, ପର୍ବତପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଦାନବ ନିର୍ଜୀବ ହେବା ପରେ, ବିଜୟୀ ବନରାମାନେ ପର୍ବତ ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରେ ଭଲଭାବେ ଖୋଜିଲେ। ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଖୋଜିଯିବା ପରେ, ଏହି ବନବାସୀମାନେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ଖୋଜି ପରେ, କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଏକାନ୍ତରେ ଗଛ ତଳେ ବସିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅଙ୍ଗଦ ସମସ୍ତ ବନରାଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଉତ୍ସାହିତ କରି କହିଲେ—"ଆମେ ଅତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳ, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ଗୁହା ଓ ଘନ ଜଙ୍ଗଳ ଖୋଜିଛୁ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ସୀତାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସକୁ ଦେଖିପାରିଲୁ ନାହିଁ। ବହୁ ସମୟ ବ୍ୟତୀତ ହୋଇଗଲା, ସୁଗ୍ରୀବ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ନିୟମରେ ଚାଲନ୍ତି, ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଏଉଁଠିଏଉଁଠି ଖୋଜିବାକୁ ଅବଶ୍ୟକ। ଆମ ନିଦ୍ରା, ଦୁଃଖ ଓ ଅଳସ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଏପରି ଭାବରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜ, ଯାହାରେ ଆମେ ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା। ସଂଘର୍ଷ, କୌଶଳ ଓ ଅଦମ୍ୟ ମନୋବଳ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ତେଣୁ ଏହି ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି। ଏଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ଆଉଥରେ ଏହି ଜଙ୍ଗଳକୁ ଖୋଜିବା ଉଚିତ, କ୍ଳାନ୍ତି ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ ଆଉଥରେ ଖୋଜନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଅବିରତ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଦେଖନ୍ତି; ଯଦି ଆଶା ହାରିଯିବେ, କିଛି ସିଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ। ସୁଗ୍ରୀବ ରାଜା କ୍ରୁର ଓ ଦଣ୍ଡଦାୟକ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଓ ରାମଙ୍କୁ ସଦା ଭୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହିଛି, ଯଦି ଭଲ ଲାଗେ, କର; କିଛି ଉପଯୁକ୍ତ ମନେ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ କହ।" ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଉପରେ ଗନ୍ଧମାଦନ ନାମକ ବନରା ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଅଙ୍ଗଦ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭଳି ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଉପକାରକ; ଏହି କଥା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଆମେ ପୁଣିଥରେ ପର୍ବତ, ଗୁହା, ଶିଳା, ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଳ ଓ ପର୍ବତ ଝରଣା ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଜଙ୍ଗଳ ଓ ପର୍ବତ ଗୁହା ଖୋଜନ୍ତୁ।" ଏପରି ଉତ୍ସାହ ଓ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ, ସେମାନେ ପୁଣିଥରେ ଉଠି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଘନ ଜଙ୍ଗଳ ଭରା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ।