ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ସମସ୍ତ ବାନର ସେନାପତିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ କହିଲେ, "ଆମେ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଫେରାଇ ଆନିବୁ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବୁ।" ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଗର୍ବଭରା ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଏକା ମୁଁ ଯଦି ରାବଣ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସେ, ତେବେ ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରାଇ ଆନିବି।" ଅନ୍ୟ ବାନର କହିଲେ, "ସୀତା ଯଦି କ୍ଲାନ୍ତିରେ କାପୁଛନ୍ତି, ତଥାପି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ରୁହ; ମୁଁ ଏକା ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ପାତାଳରୁ ମଧ୍ୟ ଫେରାଇ ଆନିପାରିବି।" କେହି ଦୃଢ଼ ଆତ୍ମବଳରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଦେବି, ପାହାଡ଼ ଚିରିଦେବି, ଭୂମି ଫାଟିଦେବି, ସମୁଦ୍ର ଉତ୍କଳିତ କରିଦେବି।" ଅନ୍ୟ ବାନର ଗର୍ବରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯୋଜନା ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଲାଫିପାରିବି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏହି ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଶତ ଯୋଜନା ଓ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂର ଯାଇପାରିବି।" ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆଉ କେହି କହିଲେ, "ଭୂମି, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଅଟବା, କିମ୍ବା ପାତାଳର ଗଭୀରତମ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଗତିକୁ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଶକ୍ତି ଓ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବାନରମାନେ ବାନରରାଜଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବାନରମାନେ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ରାମ ତାଙ୍କୁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ଜାଣିଛ?" ସୁଗ୍ରୀବ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ସବୁ କଥା ବିସ୍ତାରରେ କହିବି।" ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, "ଏକଥା ସମୟରେ ବାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭି ନାମକ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ସେ ମଲୟ ପାହାଡ଼ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବଏଲାର ଆକାର ଧାରଣ କରି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ବାଲି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମୁଁ ବଡ଼ ନମ୍ରତାରେ ଗୁହା ମୁଖରେ ରହିଲି, କିନ୍ତୁ ବାଲି ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ତ ବହିଗଲା, ଦେଖି ମୁଁ ଭାଇ ପ୍ରତି ଶୋକରେ ଅଚମ୍ବିତ ହେଲି। ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା, ମୁଁ ଭାବିଲି ମୋ ଭାଇ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ, ଏବଂ ଗୁହା ମୁଖରେ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଏକ ପଥର ରଖିଦେଲି। ବଏଲା ବାହାରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ ବୋଲି ଭାବି, ମୁଁ ବାଲିଙ୍କ ଜୀବନର ଆଶା ଛାଡ଼ି ଦେଇ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଫେରି ଆସିଲି।" "ତାପରେ ମୁଁ ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ତାରା, ରୁମାଙ୍କ ସହିତ ମିଳି ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ରହିଲି। ପରେ ବାଲି ଦୁନ୍ଦୁଭିକୁ ବଧ କରି ଫେରିଲେ, ମୁଁ ସମ୍ମାନ ଓ ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇ ଦେଲି। କିନ୍ତୁ ବାଲି ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଓ ବିକୃତ ଚେତନାରେ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମୁଁ ମୋ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ପଳାଇଲି। ବାଲି ଆମକୁ ତାଡ଼ିଲେ, ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ନଦୀ, ଅଟବା, ନଗର ଦେଖି ଦୌଡ଼ିଲି। ପୃଥିବୀ ମୋତେ ଦର୍ପଣର ସତହ, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଅଗ୍ନିବାତି ଭଳି, ଗାଈର ଖୁର ଚିହ୍ନ ଭଳି ଛୋଟ ଦେଖାଉଥିଲା।" "ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଗଲି, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ, ମନୋହର ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଝିଲିକ ଦେଖିଲି। ଏଠି ମୁଁ ଖଣିଜ ଶୋଭିତ ଉଦୟ ପର୍ବତ ଏବଂ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ବିହାର କରୁଥିବା କ୍ଷୀର ସମୁଦ୍ର ଦେଖିଲି। କିନ୍ତୁ ବାଲି ତାଡ଼ି ଆସିଲେ, ମୁଁ ହଠାତ୍ ପଛକୁ ଫେରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲି।" "ତାପରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ମୂଳ ଓ ଚନ୍ଦନ ଗଛର ଶୋଭା ଦେଖିଲି। ଆଉ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଲି ତଥାପି ବାଲି ତାଡ଼ିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଦେଖି ଉତ୍ତରକୁ ଚାଲିଲି। ହିମାଳୟ, ମେରୁ ଓ ଉତ୍ତର ସମୁଦ୍ର ଦେଖିଲି, କିନ୍ତୁ ବାଲି ତାଡ଼ିଥିଲେ, ମୁଁ କୌଣସି ଶରଣ ମିଳିଲା ନାହିଁ।" "ତେବେ ହନୁମାନ୍ ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, 'ମୁଁ ମନେ ପକାଉଛି, ବାଲିଙ୍କୁ ମତଙ୍ଗ ଋଷି ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ବାଲି ପ୍ରବେଶ କଲେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯିବ। ଏଠାରେ ଆମର ନିବାସ ନିରାପଦ ଓ ଭୟମୁକ୍ତ ହେବ।' ଏହିପରି ଆମେ ଋଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତରେ ଆସିଲୁ। ବାଲି ମତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ଭୟରେ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଦେଖି ଏଠି ଆସି ରହିଛି।" ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ବାନରମାନେ ସୀତାଙ୍କ ସନ୍ଧାନରେ ବାନରରାଜଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ଚାରିଦିଗକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଝିଲିକ, ନଦୀତଟ, ଆକାଶ, ନଗର, ଏବଂ ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ଅଟବା, ଉଦ୍ୟାନ ଖୋଜିଲେ। ଦିନ ସାରା ଖୋଜି, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସମସ୍ତେ ଭୂମିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଥିଲେ। ସବୁଠାରେ ସମୟାନୁସାରେ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛ ଦେଖି, ରାତିରେ ସେଉଁଠି ଶୋଇଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ଦିନ ଶେଷେ, ବାନରମାନେ ବାନରରାଜ ସହିତ ମିଳି ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଆଶାହୀନ ଥିଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗ ଖୋଜି ଶେଷେ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।