ସେଠାରେ ସଦା ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି, ହସି ହସି ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ରବି ଶୁଣାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ସେଠାରେ କେହି କେବେ ଦୁଃଖୀ ନୁହଁନ୍ତି, କିମ୍ବା କେହି ଅପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି; ପ୍ରତିଦିନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ସେ ଅଞ୍ଚଳ ପରେ ଉତ୍ତର ସାଗର ଅଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ ସୋମ ନାମକ ଶୁଭ୍ର ସୁନା ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ପର୍ବତ ଅଛି। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ପର୍ବତ ସୋମକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଯାହା ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଅଞ୍ଚଳ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକେ; ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକ ଦ୍ୱାରା ପରିଚିତ ହୁଏ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୀପ୍ତିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ। ସେଠି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଏକାଦଶ ରୂପରେ ଥିବା ମହାଦେବ ଶିବ, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି। ତୁମେ କେବେ ବି କୁରୁଙ୍କ ଉତ୍ତର ଅଞ୍ଚଳ ପାର୍ହେଇବାକୁ ଯିଅନାହାଁ; ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତିନାହିଁ। କାରଣ, ସୋମ ନାମକ ଏହି ପର୍ବତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ; ଏହାକୁ ଦେଖି ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯିବା ଉଚିତ। ହେ ବନରାଜ, ବାନରମାନେ ଏଠା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ; ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟହୀନ, ସୀମାହୀନ ଅଞ୍ଚଳ ପରେ ଆମେ କିଛି ଜାଣୁନାହିଁ। ଯାହା କୁହିଲି, ସେସବୁ ସ୍ଥାନ ତଦନ୍ତ କରିବା ଦରକାର; ଯଦି ମୁଁ କିଛି ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ତେବେ ତୁମେ ତାହାକୁ ମନେ ରଖିବା। ଏପରି ତଦନ୍ତ କଲେ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ଓ ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ବଡ଼ ଉପକାର କରିପାରିବେ; ଯିଏ ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ମିଥିଲାର ଝିଅକୁ ଦେଖିବାର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ। ତାପରେ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଗୁଣରେ ସମ୍ମାନିତ, ବାନରମାନେ ତୁମର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଭୂମିରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଚାଲିବେ। ଏହିପରେ, ମହାନ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଚୁଅତିରିସ ଶର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁଗ୍ରୀବ ଏବେ ବିଶେଷ ଭାବେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, କାରଣ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲେ ଯେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାରେ ହନୁମାନ ସକ୍ଷମ। ସମସ୍ତ ବନବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ୍ତ ସୁଗ୍ରୀବ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ବନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଗତିରେ ଭୂମି, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସ କିମ୍ବା ଜଳ ଆଡ଼କୁ କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଲୋକ, ସାଗର, ପର୍ବତ, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ମାନବ ଓ ଦେବତା—ସେସବୁ ତୁମେ ଜାଣ। ତୁମର ତ୍ୱରିତା, ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଗତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ହ୍ଲାଦ ତୁମର ପିତା ବାୟୁ ସମାନ। ପୃଥିବୀରେ କିଛି ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମାନ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର, କିପରି ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିପାରିବ। ତୁମେ ଏକାଏ ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ପ୍ରାକ୍ରମ, ସମୟ-ସ୍ଥାନ ଅନୁକୂଳତା ଓ ନୀତିର ଆଶ୍ରୟ।" ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଖି, ରାମ ମନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ଏବଂ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ବିଶ୍ୱାସ ହେଲେ ଯେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଖରେ ହନୁମାନ ଥିବାରୁ ସଫଳତା ନିଶ୍ଚିତ, ଏବଂ ହନୁମାନ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣରେ ଅଧିକ ଦୃଢ଼। ଯିଏ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରେ, କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରେ, ମାଲିକଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରେ। ଏହିପରି ଉତ୍ସାହ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖି ରାମ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ଏବେ ରାମ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜ ନାମ ଖୋଦିତ ଏକ ଅଙ୍ଗୁଠି ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯାହା ସୀତାଙ୍କୁ ପରିଚୟ ଦେବା ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଦେଲେ। “ଏହି ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ତୁମକୁ ମୋ ପଖରୁ ଆସିଥିବା ବୋଲି ଜାଣିବେ, ଏବଂ ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ। ତୁମର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଦେଶ ମୋତେ ନିଶ୍ଚିତ ସଫଳତାର ଆଶା ଦେଉଛି।” ତାପରେ, ବନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ ଶିର ଉପରେ ହାତ ଧରି, ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ଏହି ଶୂରବୀର, ବନରମାନଙ୍କ ମହାଶକ୍ତି ନେଇ, ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। “ତୁମର ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଉପରେ ଭରସା କରି, ବାୟୁପୁତ୍ର, ହନୁମାନ ଯେପରି ଉଚିତ, ସେପରି କର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ନେଇପାରିବା।” ଏଠି ଶେଷ ହେଉଛି ପଞ୍ଚଚତିରିସ ଶର୍ଗ। ଏବେ, ସୁଗ୍ରୀବ ସମସ୍ତ ବନରମାନେକୁ ଡାକି, ରାମଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। “ତୁମେ ସମସ୍ତେ, ବନରମୁଖ୍ୟମାନେ, ମୋ ଆଦେଶ ମୁଁ ଯେପରି ଦେଇଛି, ସେପରି ସତର୍କ ହୋଇ ତଦନ୍ତ କର।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ମିଳିବା ପରେ, ତିଳଚିତି ପୋକାମାନେ ପୃଥିବୀ ଢାକି ଯାଉଥିବା ପରି, ସମସ୍ତ ବନରମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତରେ ରହିଲେ। ଏହି ଦିଗ ତଦନ୍ତ ପାଇଁ ଏକ ମାସ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗ, ବଡ଼ ବଡ଼ ପର୍ବତରେ ବିବୃତ, ତଦନ୍ତ ପାଇଁ ଚିହ୍ନଟ ହେଲା। ଶୂର ବନର ଶତବଳି ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ବନରମୁଖ୍ୟ ବିନତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ବାୟୁନନ୍ଦନ ହନୁମାନ, ତାରା, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ, ଯାହା ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ, ଚାଲିଗଲେ। ବନରମୁଖ୍ୟ ସୁଷେଣ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ, ଯାହା ବରୁଣଙ୍କ ସଂରକ୍ଷିତ, ବାଘ ପରି ଚାଲିଗଲେ। ଏଭଳି ଚାରି ଦିଗରେ ବନରମାନେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପରେ, ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବନରମୁଖ୍ୟ ନିଜ-ନିଜ ଦିଗକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।