ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ, ତୁମେ ଏକ ଏମିତି ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିବା, ଯେଉଁଠାରେ ଶତ ଯୋଜନା ପରିମାଣର ଆକାଶ ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତୃତ, ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼, ନଦୀ, କିମ୍ବା ଗଛ ନାହିଁ, କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ଭୟାନକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଶୀଘ୍ର ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ତୁମେ ଧୂସର କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିବା, ଏବଂ ଅନେକ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା। ସେଠାରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି ଧନର ଦେବତା କୁବେରଙ୍କ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ମହଲ, ଯାହା ଧୂସର ମେଘପରି ଦେଖାଯାଏ, ସୁନାରେ ଅଳଂକୃତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି। ଏଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ହିଲା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ପଦ୍ମ ଏବଂ ନୀଳ କମଳ ମାନେ ଫୁଲିଛନ୍ତି, ହଂସ ଏବଂ କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ ମାନେ ଘୂରିବା, ଏଉଁ ସ୍ଥାନ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଦେଖି ଶୋଭା ପାଉଥିବେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ, ଧନୀ ଏବଂ ମହିମାମୟ ଯକ୍ଷପତି ବୈଶ୍ରବଣ ତାଙ୍କ ଗୁହ୍ୟକ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ବସନ୍ତି। ଏଠାରେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଗୁହା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ପାହାଡ଼ରେ, ତୁମେ ରାବଣ ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖୋଜିବା ଦରକାର। ତାପରେ, କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାହାର ଗୁହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଏବଂ ଅଗମ୍ୟ, ସେଠାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସାବଧାନିତାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ମାନ ତେଜସ୍ବୀ ମହାଋଷିମାନେ ବସନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁହା, ଢାଳ, ଶିଖର, ଖାଦି, ଏବଂ ପାଦପୀଠ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତଦନ୍ତ କରିବା ଦରକାର। ଏଠାରେ ଅଛି କାମ ପର୍ବତ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଗଛ ନାହିଁ, ଏବଂ ମାନସ ସରୋବର, ପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିବା ସ୍ଥାନ; ଏଠାକୁ ଦେବତା, ପିଶାଚ, ଦାନବ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତର ସମସ୍ତ ଶିଖର, ତଳ, ଏବଂ ଗୁହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତଦନ୍ତ କରିବା ପରେ, ତାହା ପଛରେ ଅଛି ମୈନାକ ପର୍ବତ। ସେଠାରେ ଦାନବ ମୟାଙ୍କ ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି ମହଲ ଅଛି; ମୈନାକ ପର୍ବତର ସମସ୍ତ ଗୁହା ଓ ତଳ ମଧ୍ୟ ଖୋଜିବା ଦରକାର। ସେଠାରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଘୋଡ଼ାମୁହଁ ନାରୀମାନଙ୍କ ନିବାସ ଅଛି; ସେଠାକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ଏକ ତପୋବନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ବସନ୍ତି। ସେଠାରେ ବୈଖାନସ ଋଷି, ତପସ୍ବୀ ବାଳଖିଲ୍ୟ ଏବଂ ନିଷ୍ପାପ ସିଦ୍ଧମାନେ ବସନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ଏହି ମୂନିମାନଙ୍କୁ ସୀତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ବୈଖାନସ ସରୋବର ଅଛି, ଯାହା ସୁନା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ସେଠା ସୁନ୍ଦର ହଂସମାନେ ଘୂରିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମ ତେଜସ୍ବୀ, ଏହା କୁବେରଙ୍କ ରାଜସ୍ନାନ ସ୍ଥଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ ଏକ ହାତୀ ନିତ୍ୟ ତାହାର ମହିଳା ହାତୀମାନଙ୍କ ସହ ଘୂରିଥାଏ। ଏହି ସରୋବର ଅତିକ୍ରମ କଲେ ଏକ ଏମିତି ଆକାଶ ମିଳିବ, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରା, କିମ୍ବା ମେଘ ନାହିଁ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଭଳି ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ନିଜ ତପସ୍ଵିତାରେ ଅଳୋକିତ। ଏହା ପରେ ଶୈଳୋଦା ନାମକ ଏକ ନଦୀ ବହିଥାଏ; ତାହାର ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ କିଚକ ବାଁସ ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି। ଏହି ବାଁସ ଗଛମାନେ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଏକ ପାରରୁ ଅନ୍ୟପାରକୁ ନେଇଯାଏ ଏବଂ ପୁନି ଫେରାଇ ଆଣେ। ସେଠାରେ ଉତ୍ତର କୁରୁ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନେ ବସନ୍ତି। ଏଠାରେ ହଜାର ହଜାର ନଦୀ ବହିଥାଏ, ସୁନା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଜଳ ଏବଂ ତାହାର କୂଳ ନୀଳ ମଣିପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମବନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ଜଳାଶୟମାନେ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଓ ସୁନା ଅଳଂକାରରେ ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମ ତେଜ ଦେଖାଯାଏ। ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ପତ୍ର, ସୁନା ତାର, ଏବଂ ନୀଳ କମଳ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଏଠାରେ ନଦୀକୂଳ ଅପୂର୍ବ ମୁକ୍ତା ଓ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ଭରିଛି, ନଦୀ ଧାରା ସୁନାରେ ବହିଯାଏ। ଏଠାରେ ଗଛମାନେ ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଶାଖା ଘନପତ୍ର ରେ ଢାକିଥାଏ; ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ, ସ୍ବାଦ, ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶ ଥାଏ, ଏଉଁ ଗଛ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଦେଇଥାଏ। ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗଛ ନାନା ପ୍ରକାର ପୋଷାକ, ମୁକ୍ତା ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଳଂକୃତ ଗହନା ଦେଇଥାଏ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। କିଛି ଗଛ ଏମିତି ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଋତୁରେ ଉପଭୋଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ଗଛ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଳଂକୃତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ସେଠାରେ ରଙ୍ଗିନ ଛାଡ଼ରେ ସଜାଯାଇଥିବା ଶଯ୍ୟା ଗଛରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ ଗଛ ମନମୋହକ ମାଳା ଦେଇଥାଏ। ସେଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାନୀୟ ଓ ଖାଦ୍ୟ ମିଳେ, ଏବଂ ଗୁଣବତୀ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ ନାରୀମାନେ ବସନ୍ତି। ସେଠାରେ ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ସିଦ୍ଧ, ନାଗ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା, ସଦା ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ପୁଣ୍ୟ କର୍ମରେ ଲିନ୍ନ, ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ୍ନ, ଏବଂ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଜିନିଷ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସଦା ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ହସର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମନୋହର ଲାଗେ। ସେଠାରେ କେବେ କାହାର ଦୁଃଖ ହୁଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କେହି ଅପ୍ରିୟ ନୁହେଁ; ପ୍ରତିଦିନ ଏଠାରେ ମନୋହର ଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ପରେ ଉତ୍ତର ସାଗର ଅଛି, ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ସୁନା ପର୍ବତ ସୋମ ଅଛି। ଏହି ପର୍ବତକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତି, ଏହା ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ନିଜ ତେଜରେ ଚମକୁଥାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ଚୟା ଦ୍ୱାରା ଏହା ପରିଚିତ, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ତେଜସ୍ବୀ। ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି ଭଗବାନ ଶିବ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଏକାଦଶ ରୂପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ। ଉତ୍ତର କୁରୁ ଅଞ୍ଚଳ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ପରେ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।