ସେଠାରେ, ଚମତ୍କାରୀ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚଜନ ଓ ହୟଗ୍ରୀବ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଚକ୍ର ଓ ଶଂଖ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଢାଳ ଓ ଅପାର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ, କାରଣ ରାବଣ ଓ ସୀତା ସେଠି ଲୁଚିଥିବା ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। ଏଠାରୁ ଚଉଷଠି ଯୋଜନ ଦୂରେ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାକୁ ବରାହ ପର୍ବତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହାର ଶିଖର ସୁନାର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ଏହା ବରୁଣଙ୍କ ଅଧିନ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏଠାରେ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ ନାମକ ସୁନାରେ ତିଆରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ନରକ ରହେ। ସେହି ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଢାଳ ଓ ଗଭୀର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ, ଯେଉଁଠି ରାବଣ ଓ ସୀତା ଲୁଚିଥିବା ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। ଏହି ମହାପର୍ବତ ପରେ ଏକ ସୁନାର ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାର ଭିତର ମଧ୍ୟ ସୁନାର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହାର ତଳେ ଅନେକ ଝରଣା ଝରୁଛି। ସେଠାରେ ହାତୀ, ବନ୍ଦର, ସିଂହ ଓ ବାଘ ଏପଟେ ସେପଟେ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ୱରରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ସେହି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ବୀର ବୃତ୍ରସୁଦନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ରାଜାଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ମେଘ ପର୍ବତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ମହାପର୍ବତ ପରେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ସାଠି ହଜାର ସୁନାର ପାହାଡ଼ ଅଛି। ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟର ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନାର ଗଛ ଫୁଲିଥିବା ଏହି ପାହାଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାବନ୍ତ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି ପର୍ବତମାନଙ୍କ ରାଜା ମେରୁ, ଯିଏ ଦୟାଳୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଦୀଘର୍ଷମୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, “ତୁମଠାରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ମୋ ଦୟାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ସୁନାର ଭଳି ଚମକିବେ।” ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବମାନେ ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେବେ। ଏଠିରେ ବିଶ୍ୱେଦେବ, ବସୁ, ମାରୁତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀପୁରୁଷମାନେ ପଶ୍ଚିମ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଆସନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନ ଦୂର ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ଏହାର ଶିଖର ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ମହଲ ଅଛି, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଅନେକ ମାନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି। ଏଠି ନାନା ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ଏହି ସ୍ଥାନ ମହାପରାକ୍ରମୀ ବରୁଣଙ୍କ ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତ ନିବାସ। ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ଟା ତଣ୍ଡ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ତାଳ ଗଛ ଅଛି, ଯାହା ସୁନାରେ ତିଆରି ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ମଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ସମସ୍ତ କିଲ୍ଲା, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀରେ ମଧ୍ୟ ରାବଣ ଓ ବୈଦେହୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ। ଏଠି ଧର୍ମଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ ପରିଚିତ ମେରୁସାବର୍ଣି ନାମକ ମହାମୁନି ବସୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ନମ୍ରତାସହିତ ମାଥା ଛୁଇଁ ଶୁଭକାମନା ଦେଇ, ସୀତା ବିଷୟରେ ଖବର ଜଣାପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ହେବ। ଏଠାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରାତି ଶେଷ ହେଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ପ୍ରାଣୀମାତ୍ରର ସୀମାରେ ଥିବା ଏହି ପର୍ବତ ଉପରେ ଅସ୍ତ ହୁଏ। ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରମାନେ, ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଯାଇପାରିବ; ଏହାର ପରେ ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ସେଠା ଅସୀମ ଏବଂ ଅଜ୍ଞାତ, ଆମେ କିଛି ଜାଣୁନାହିଁ। ବୈଦେହୀ ସୀତା ଓ ରାବଣଙ୍କ ନିବାସ ଖୋଜି, ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପର୍ବତ ପହଞ୍ଚି, ଏକ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଫେରିଆସିବାକୁ ହେବ। ଏକ ମାସ ଅତିକ୍ରମ କରି ରୁହିଲେ ତ ମୋ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତୁମ ସହିତ ମୋ ପରାକ୍ରମୀ ଶ୍ବଶୁର ମଧ୍ୟ ଯିବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମେ ଶୁଣିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଏହି ବଳଶାଳୀ ନର ତୁମ ଶିକ୍ଷକ, ମୋ ଶ୍ବଶୁର। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଓ ବଳବାନ୍; ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ରାଜାଙ୍କର ଅପାର ତେଜ ଥିବା ରାନୀକୁ ଯଦି ଖୋଜି ପାଇଯିବ, ତେବେ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି କରିବା ଉଚିତ କି ନୁହେଁ, ସେଥିରେ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିବେଚନା କରିବାକୁ ହେବ। ତାପରେ ସୁଷେଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବନରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶୁଣି, ସେଉଁଠି ବରୁଣଙ୍କ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯିବା ପାଇଁ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ, କିଶ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଏକଚଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସେଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଶ୍ବଶୁରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ସତବଳି ନାମକ ବୀର ବନରଙ୍କୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ପଠାଇଲେ। ସମସ୍ତ ବନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଜ୍ଞ ଏବଂ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଭଲ ଭାବିଥିବା ରାଜା ସେଇ ସମୟରେ ନିଜ ଉପକାରର କଥା କହିଲେ। ସତବଳି ଏକ ଲକ୍ଷ ବନର ସହିତ, ଏବଂ ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ହିମାଲୟ ପର୍ବତ ଶୋଭା ପାଉଛି। ସେଉଁଠି ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସୀତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲେ ଏବଂ ଦଶରଥନନ୍ଦନଙ୍କ ପ୍ରିୟା ମିଳିଗଲେ, ଆମେ ଋଣମୁକ୍ତ ହେବା ସହିତ ସଫଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା। ମହାତ୍ମା ରାଘବ ଆମୋ ପ୍ରତି ବଡ଼ ଉପକାର କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଉପକାର କରିପାରିଲେ ଆମ ଜନ୍ମ ଫଳବାନ୍ ହେବ। ଯଦି କେହି ଦାତା ପ୍ରତି ଉପକାର କରେ, ତାହା ତ ଉତ୍ତମ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଉପକାର ଦେଉଥିବାକୁ ପ୍ରତିଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଧରି, ତୁମେ ଆମ ପ୍ରିୟ ଓ ଉପକାରକାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କର। କାରଣ ରାମ, ଶତ୍ରୁନଗର ଜୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦର ପାଇଥିବା ଏବଂ ଆମର ହୃଦୟରେ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ରଖିଛନ୍ତି।