ବନରମାନ୍ଦଳୀ ଅନ୍ତର୍ଗତ ମନ୍ଦିରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଅତି ଧୀର ଭାବରେ ମଙ୍ଗାନ୍ଗ୍କୁ ଦିଗ୍ଦେଶନା କରୁଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ବିଶାଳ ଜଳରାଶି ଭରା ଅଞ୍ଚଳରେ ମଙ୍ଗାନ୍ଗ୍କୁ ସେ ଦିଗରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜିବାକୁ ପଡିବ। ଏଠାରେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ପ୍ରମୋଣ୍ଟୋରୀ ଅଛି, ଯାହା ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ଏହି ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ତୁମେ ବନରା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଖୋଜିବାକୁ ପଡିବ। ପରିୟତ୍ର ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତୁମେ ଦେଖିବା, ଏଠାରେ ଚବିଶ କୋଟି ତ୍ୱରିତ ଗନ୍ଧର୍ବ ରହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ରଖିଥିବା ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ, ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିତ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ରହିଛନ୍ତି। ବନରାମାନ୍ଦଳୀ ଏଠିକୁ ନଜିକରେ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଏଠିରୁ କୌଣସି ଫଳ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଦୁର୍ଜୟ, ଶୌର୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଫଳ ଓ ମୂଳକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତଥାପି ଏଠିରେ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ପଡିବ; ଏଠିରେ ବନରାମାନ୍ଦଳୀର ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ। ଏଠିରେ ବଜ୍ର ନାମକ ଏକ ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଏହା ଦୟାଳୁ ଏବଂ ବେରିଲ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ। ଏଠିରେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଅଞ୍ଚଳ ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ; ବନରାମାନ୍ଦଳୀ ଏଠିରେ ଥିବା ଗୁହାଗୁଡିକୁ ସାବଧାନ ଭାବରେ ଖୋଜିବାକୁ ପଡିବ। ସମୁଦ୍ରର ଚତୁର୍ଥାଂଶରେ ଚକ୍ରବାନ୍ ନାମକ ଏକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏକ ହଜାର ଖୁଟି ଥିବା ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଏଠିରେ, ପଞ୍ଚଜନ ଓ ହୟଗ୍ରୀବ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରି, ପରମପୁରୁଷ ଚକ୍ର ଓ ଶଂଖ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଡାଳି ଓ ବିଶାଳ ଗୁହାରେ, ରାବଣ ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ଖୋଜିବାକୁ ପଡିବ। ଏଠିରୁ ଚଷଠି ଯୋଜନ ଦୂରରେ ବରାହ ନାମକ ଏକ ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଚୁଡ଼ି ଓ ବିଶାଳ ଆକାରରେ ଭରିଛି, ଏହା ଭାରୁଣଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଏଠିରେ ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷା ନାମକ ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ନଗର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ନରକ ରହୁଛି। ଏହି ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଡାଳି ଓ ବିଶାଳ ଗୁହାରେ, ରାବଣ ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ଖୋଜିବାକୁ ପଡିବ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏହି ପାହାଡ଼ ପରେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାର ଅନେକ ଝରଣା ଚାରିପାଖରେ ବହୁଛି। ଏଠିରେ ହାତୀ, ଶୁଆ, ସିଂହ, ବାଘ ଚାରିପାଖରେ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ଅନନ୍ଦ ଭାବେ ତଳିଛନ୍ତି। ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଦେବତା ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ଭୃତ୍ର ବଧକ ଏବଂ ଦେବମାନ୍ଦଳୀର ନାୟକ, ଦେବମାନ୍ଦଳୀ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ; ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ମେଘ ପାହାଡ଼ କୁହାଯାଏ। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ଏହି ପାହାଡ଼ ପରେ ତୁମେ ସିଂହାସନ ଶତ ହଜାର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତରାଞ୍ଜଳର ରୂପରେ ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଫୁଲରେ ଭରିଛି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି ପାହାଡ଼ର ରାଜା ମେରୁ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘକାଳ ପୂର୍ବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୟାରୁ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେରୁକୁ କହିଥିଲେ, “ତୁମ୍ଠାରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ମୋ ଦୟାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ହେବେ।” ଏବଂ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବ ଯେଉଁମାନେ ଏଠିରେ ବସିବେ, ସେମାନେ ଦୈନ୍ଦିନ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବେ। ବିଶ୍ୱଦେବ, ଵସୁ, ମାରୁତ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପଶ୍ଚିମ ସାନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଆସି, ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତେନି ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନ ଦୂରକୁ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଚୁଡ଼ିକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ। ଏହି ପାହାଡ଼ର ଚୁଡ଼ିରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମହାଲ ଅଛି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିରରେ ଭରିଛି। ଏହା ବିଭିନ୍ନ ଗଛ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଭିକ୍ଷଣ ଭାରୁଣଙ୍କ ଅଛି, ଯିଏ ନାଗପାଶ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ତଣ୍ଡ ଥିବା ଏକ ମହା ତାଳଗଛ ଅଛି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଏବଂ ରମ୍ୟ ମଞ୍ଚରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଗ, ଝିଲି, ନଦୀରେ ରାବଣ ଏବଂ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏଠିଏଠି ଖୋଜିବାକୁ ପଡିବ। ଏଠିରେ ନ୍ୟାୟଜ୍ଞ, ନିଜ ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ, ମେରୁସାବର୍ଣି ନାମକ ମହାମୁନି ରହୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ। ତୁମେ ମେରୁସାବର୍ଣିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶିର ଜମି ନମସ୍କାର କରି, ମୈଥିଲୀ ବିଷୟରେ ସମ୍ବାଦ ଚାହିଁବାକୁ ପଡିବ। ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାତିର ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ପ୍ରାଣୀମାନ୍ଦଳୀର ସୀମା ପାହାଡ଼ରେ ଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମଙ୍ଗାନ୍ଗ୍କୁ ଯିବା ସମ୍ଭବ; ଏହା ପରେ, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ ଏବଂ ସୀମା ନାହିଁ, ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ। ବୈଦେହୀଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଓ ରାବଣଙ୍କ ନିବାସ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପାହାଡ଼ ପହଞ୍ଚି, ଏକ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଫେରିବାକୁ ପଡିବ। ଏକ ମାସ ପରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ରୁହିବା, ମୋ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବାକୁ ପଡିବ। ତୁମେ ସହିତ ମୋ ସାହସୀ ଶ୍ଵଶୁର ମଧ୍ୟ ଯିବେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଦେଶନା ତୁମେ ଶୁଣିବାକୁ ପଡିବ; ଏହି ବଳୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ତୁମେ ଶିକ୍ଷକ, ମୋ ଶ୍ଵଶୁର ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ବଳୀୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ମାନଦଣ୍ଡ କରି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ରାଜାଙ୍କ ଅପାର ତେଜସ୍ୱି ରାଣୀ ଖୋଜି ପାଇଲେ, ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଛୁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ଉପଯୁକ୍ତ ଥାଏ, ସେଥିରେ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡିବ। ତାପରେ, ସୁଷେଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବନରାମାନ୍ଦଳୀ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଶାନ୍ତି ଓ ସାବଧାନ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବନରାମାନ୍ଦଳୀର ଅଧିପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଭାରୁଣଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ।