ବନରାଜମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ତେଁମାନେ ଉତ୍ସବମୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ ଭୂମିରେ, ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ନଗରମାନେ, ଘନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେଉଁଠାରେ ପୁମ୍ନାଗ ଗଛ ଥିଲା, କୁକ୍ଷି ଅଞ୍ଚଳରେ, ଏବଂ ବକୁଳ ଓ ଉଦ୍ଦାଳକ ଗଛର ଘନ ଉପବନରେ ସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ତେଁମାନଙ୍କର ଅଗ୍ରଣୀଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ଚେପଟି ଗଛର ଝାଡ଼ି, ଏବଂ ପ୍ରବାହମାନ ନଦୀମାନେ, ଯାହାର ଶୀତଳ ଜଳ ଶୁଭ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସନ୍ଧାନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ସେମାନେ ତାପସମାନଙ୍କର ଅରଣ୍ୟ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଧିକାଂଶ ଭୂମି ମୃଗମରୁଭୂମି ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଶୀତଳ ପାଥର ଥିଲା, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଖୋଜିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ କଠିନ ପଥ ରହିଛି, ସେଠି ଖୋଜି ଶେଷରେ ପଶ୍ଚିମ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଁଚିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଲା। ସେଠାରେ ବନରାଜମାନେ ଦେଖିଲେ ଜଳରେ ତିମି, ମଗର ଏବଂ ଅନେକ ବଡ଼ ଜଳଚର ସ୍ନାନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଚେପଟି ଝାଡ଼ି ଓ ଘନ ତମାଳ ଉଦ୍ୟାନ, ନାଡ଼ିଆ ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ତେଁମାନେ ଶୀତା ଓ ରାବଣଙ୍କ ନିବାସ ସନ୍ଧାନ କଲେ। ସମୁଦ୍ରତଟ ଉପକୂଳରେ ପାହାଡ଼ ଓ ଅରଣ୍ୟ, ମୁରବିପଟ୍ଟନ ନଗର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଯଟପୁର ନଗରରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଧାନ ହେଲା। ଏହିପରି ଅବନ୍ତି, ଅଙ୍ଗଲେପ ଓ ଚିହ୍ନ ନଥିବା ଅରଣ୍ୟ, ବିସ୍ତୃତ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ନଗରମାନେ ମଧ୍ୟ ତେଁମାନେ ଖୋଜିଲେ। ସିନ୍ଧୁ ଓ ସମୁଦ୍ର ମିଳନସ୍ଥଳରେ ସୋମଗିରି ନାମକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାର ଶତଶୃଙ୍ଗ ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ରହିଛି। ଏହି ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ପଙ୍ଖିଅଛି ସିଂହମାନେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ତିମି, ମାଛ ଓ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଘଉଁ ତିଆରି କରନ୍ତି। ଏହି ସିଂହମାନଙ୍କ ଘଉଁ ଓ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗରେ ଅଭିମାନୀ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହାତୀମାନେ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଡାକ ମେଘ ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶୁଣାଯାଏ। ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଜଳାଞ୍ଚଳରେ ସେମାନେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଦେଖିଲେ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟ ଏବଂ ନାନା ଗଛରେ ଶୋଭିତ। ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା ବନରାଜମାନେ ଦ୍ରୁତ ଖୋଜିଲେ; ସମୁଦ୍ରର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟ ପ୍ରବାଳ ଶତ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପ୍ତି ଥିଲା। ପରିୟାତ୍ର ସୀମା ଦୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିଲେ, ସେଠି ବନରାଜମାନେ ଦେଖିଲେ ଚବିଶି କୋଟି ତୀବ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବ ଅଛନ୍ତି। ସେଠି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା, ଅଗ୍ନି ସମ ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚାରିଓଁ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହିଅଞ୍ଚଳକୁ ବନରାଜମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅତି ଭୟଙ୍କର; ଏଠାରୁ କୌଣସି ଫଳ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ମହାବଳୀ ଓ ଶୂରବୀର, ଫଳ ଓ ମୂଳକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତଥାପି, ଏଠି ଉଦ୍ୟମ କରି ଶୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ବନରାଜଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠି କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ। ଏଠି ବଜ୍ର ନାମକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ବୈଦୂର୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ହୀରା ଆକୃତି ଓ ନାନା ଗଛ-ଲତାରେ ଆବୃତ। ଏଠି ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ ମହାନ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି; ବନରାଜମାନେ ସେଠିର କନ୍ଦରାଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାଯଥ ତଦନ୍ତ କରିବାକୁ ଉଚିତ୍। ସମୁଦ୍ରର ଚତୁର୍ଥାଂଶରେ ଚକ୍ରବାନ୍ ନାମକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏକ ଶହସ୍ରାରୁ ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଏଠି, ପଞ୍ଚଜନ ଓ ହୟଗ୍ରୀବ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରି, ପରମ ପୁରୁଷ ଚକ୍ର ଓ ଶଂଖ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଢାଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ କନ୍ଦରାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରାବଣ ଓ ଶୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଉଚିତ୍। ଏଠାରୁ ଚଉଷଠି ଯୋଜନ ଦୂରେ ବଡ଼ ଭାରାହ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ବିଶାଳ ଆକୃତି, ଏହିପରି ଏହା ବରୁଣଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଛି। ସେଠି ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ ନାମକ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟ ନଗର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ନରକ ବସିଥାଏ। ଏହି ପାହାଡ଼ର ମନୋହର ଢାଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ କନ୍ଦରାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରାବଣ ଓ ଶୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଉଚିତ୍। ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପାହାଡ଼ ପରେ, ଯାହାର ଅନ୍ତଃସ୍ଥଳ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟ, ଏକ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହାର ଅନେକ ଝରଣା ଝରୁଛି। ସେଠି ହାତୀ, ବନ୍ଦର, ସିଂହ ଓ ବାଘ ଚାରିଓଁଦିଗରେ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ବୃତ୍ରସୁଦନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ; ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ମେଘ ପାହାଡ଼ କୁହାଯାଏ। ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପାହାଡ଼ ପରେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଷଷ୍ଠି ହଜାର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଅଛି। ସେମାନେ ଉଦୟ ରବିର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଗଛର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛନ୍ତି ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ରାଜା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମେରୁ ପାହାଡ଼, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଦୟାଳୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ: “ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ମୋ ଦୟାରେ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟ ହେବେ।” ସେଠି ଥିବା ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବମାନେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ରହି ଦେବଭକ୍ତ ଏବଂ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବେ। ବିଶ୍ୱେଦେବ, ବସୁ, ମାରୁତ ଓ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ପଶ୍ଚିମ ସାନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏସି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଆନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନ ଦୂର ଶୀଘ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରି ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ପହଁଚେ। ଏହି ଶିଖରରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ତିଆରି କରା ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମହଲ ଅଛି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଅନେକ ମନ୍ଦିରରେ ଭରିଆ। ନାନା ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ରବରେ ମଧୁର, ଏଠି ବଡ଼ ଆତ୍ମା ବରୁଣଙ୍କ ଅତି ଶୋଭାମୟ ନିବାସ ଅଛି, ଯିଏ ପାଶଧାରୀ। ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ଟି ତଣ୍ଡ ବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ବଡ଼ ତାଳ ଗଛ ଅଛି, ଯାହା ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ମଞ୍ଚରେ ଉପସଜ୍ଜିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଗ, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀରେ, ରାବଣ ଓ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏଠି ଓ ସେଠି ଖୋଜିବାକୁ ଉଚିତ୍।