ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବନରାଜ ସୁଗ୍ରୀବ ଆଦେଶ ଦେଲେ—"ଏଠାରୁ ମୋ ଆଦେଶରେ, ମେଘ ଓ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଉଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଥିବା ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବନରୁ ଯିଅ। ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନର ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାଲିଯାଉ, ସମସ୍ତଂକୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।" ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବ ବଳଶାଳୀ ବନମାନ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ପକ୍ଷୀ, ଆଲୋକ, ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦଯାତ୍ରା ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ବନରାଜମାନେ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଅଟବି, ହ୍ରଦରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବନରାଜଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଦେଶ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଆଦେଶ ସମାନ ଭୟଜନକ ଥିଲା, ତେଣୁ ସମସ୍ତ ବନରାଜ ତାଙ୍କ ରୋଷକୁ ଭୟ କରି, ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ପାହାଡ଼ରୁ କଳି ଭଳି କଳା, ତିନି କୋଟି ବଳଶାଳୀ ବନରାଜ ରାଘବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପାହାଡ଼ରୁ ଦଶ କୋଟି ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବନରାଜ ଯାତ୍ରା କଲେ। କୈଳାସ ଶିଖରରୁ, ସିଂହ ଓ ବାଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା କୋଟି କୋଟି ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ବନରାଜ ଏକଠା ହେଲେ। ହିମାଳୟରେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଅଟୁଟ ଥିବା ବନରାଜମାନେ ମଧ୍ୟ ହଜାରେ ଏକଠା ହେଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ, ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ସମାନ, ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଅନେକ କୋଟି ବନରାଜ ତୁରନ୍ତ ଅବତରଣ କଲେ। କ୍ଷୀରସାଗର କୂଳ, ତାମାଳ ଅଟବି, ନାରିକେଳ ଖାଇଥିବା ବନରାଜମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅପାର ଥିଲା। ଅଟବି, ଗୁହା, ନଦୀ ମଧ୍ୟରୁ ବଳଶାଳୀ ବନରାଜ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଶୋଷି ନେଉଥିବା ପରି ଏସାଉଥିଲେ। ଏପରି, ଯେଉଁ ବନରାଜମାନେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଉପରେ ବଡ଼ ଗଛ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ଶିବ ଯଜ୍ଞ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲା। ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ରବ୍ୟର ପ୍ରବାହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମୂଳ ଓ ଫଳ ଥିଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଭୋଜନ କରିଥିବା ଅମୃତ ସମାନ ଦାନ୍ତିଲା ଓ ମଧୁର ଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇଲେ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ମିଳେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରାଜମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ମୂଳ, ଫଳ, ଔଷଧି ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ନେଇ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳରୁ ଆଣିଲେ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ବନରାଜମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ସେମାନେ ବଳର ସମ୍ମୁଖରେ ତୁରନ୍ତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଇ ଦ୍ରୁତଗତି ବନରାଜମାନେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଔଷଧି, ଫଳ, ମୂଳ ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଇ କହିଲେ—"ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଅଟବି ତଳାଶ ହୋଇଛି; ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଆସୁଛନ୍ତି।" ଏଠି ତିରିଶିତିଅଠ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସେଠାରେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଉପହାର ଆଣିଥିଲେ, ସୁଗ୍ରୀବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂତ୍ବନା ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଶୂରବୀର ରାଘବ ଦୁହେଁ ନିଜକୁ ସଫଳ ମନେ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ବନରାଜମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ବଳଶାଳୀ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଲେ—"ଦୟାଳୁ, ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗେ, ତେବେ ଆମେ କିଷ୍କିନ୍ଧା ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯାଉ।" ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଏହି ଉଚିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ—"ଅବଶ୍ୟ, ଚଳନ୍ତୁ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରହିବି।" ଏହିପରି କହି, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣବାନ୍ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁଗ୍ରୀବ ତାରା ଓ ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ସେ ବନରାଜମାନେଠାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଡାକିଲେ—"ଆସ", ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବନରାଜମାନେ ତୁରନ୍ତ ଏକଠା ହେଲେ। ସେମାନେ ଏସାଉଥିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଦେଖି, କହିଲେ—"ମୋ ପାଳଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ।" ବନରାଜମାନେ ତୁରନ୍ତ ଏକ ଶୋଭାମୟ ପାଳଙ୍କ ଆଣିଦେଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଏହି ପାଳଙ୍କ ଦେଖି, ସୌମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଚଢ଼।" ଏହା କହି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ ସେଇ ସୁର୍ଣ୍ଣପାଳଙ୍କରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଚଢ଼ିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ବନରାଜ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧଳା ଛତ୍ର ଧରାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଧଳା ଚାମରରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପଙ୍କା ହେଉଥିଲା, ଶଙ୍ଖ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଗାୟକମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀ ପାଇ ସହ, ଶତାଧିକ ଭୟଙ୍କର, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବନରାଜମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ଏପରି ଚାରିପଟି ଅଭିବୃତ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଯେଉଁଠାରେ ରାମ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ରାମଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପାଳଙ୍କରୁ ଅବତରଣ କଲେ, ଓ ରାମଙ୍କ ସମ୍ନା ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।