ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଜଣାଇଲେ, “ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଶତ, ହଜାର, ଲକ୍ଷ, କୋଟି ସିଂହ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମেঘ ଓ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେହର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଉଥିବା ପରି ଏଠାରୁ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ଯେଉଁ ବାନରମାନେ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ପଥ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାଇଁ, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଏଠାରେ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଲା। ବାୟୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବାନର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଆଗାଁ-ପଛାଁ, ଚାରିଦିଗରେ ପଠାଇଦେଲେ। ସେ ବାନରମାନେ ପକ୍ଷୀ, ପ୍ରକାଶ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦଚାଳନା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ। ରାମଙ୍କ ପାଇଁ, ସେ ବାନରମାନେ ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ହ୍ରଦ ଭିତରେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ମୃତ୍ୟୁ ଆଜ୍ଞା ପରି ଭୟଙ୍କର ତାଳି ଦେଉଥିଲା, ଏହି ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ବାନରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ରୋଷକୁ ଭୟ କରି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ଏହିପରେ, ଏହି ପାହାଡ଼ରୁ ତିନି କୋଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ, କଜଳ ପରି କଳା, ରାଘବଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ଦଶ କୋଟି ବାନରମାନେ, ତାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଯାତ୍ରା କରିଲେ। କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରୁ, ସିଂହ ଓ ବାଘ ପରି ଭାସ୍କର ଅନେକ କୋଟି ଓ ହଜାର ବାନରମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ହିମାଳୟରେ ଫଳ ଓ କନ୍ଦମୂଳ ଖାଇବା, ଶରଣ ନେଇଥିବା ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ କୋଟି ଓ ହଜାର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ହଜାର ଏକଠା ହେଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ ମଙ୍ଗଳ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ହଜାର କୋଟି ବାନରମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଅବତରଣ କରିଲେ। ଖୀରସାଗରର ତଟ, ତାମାଳ ଜଙ୍ଗଲ, ନାଡ଼ିଆ ଖାଇଥିବା ବାନରମାନେ ଏତେ ଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଗଣନା କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ଏହି ବାନରମାନେ ଜଙ୍ଗଲ, ଗୁହା, ନଦୀରୁ ଏକଠା ହେଲେ, ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପିଇଯାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ବୀର ବାନରମାନେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ଦ୍ରୁତ କରିବାକୁ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଶିବଯଜ୍ଞ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ ଆହୁତିର ଫଳ ଓ କନ୍ଦମୂଳ ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଅମୃତ ପରି ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଫଳ ଓ କନ୍ଦମୂଳ ଯେଉଁଠି ଏକଥର ଖାଇଲେ, ସେମାନେ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିପାରିବେ। ଫଳ ଖାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଔଷଧି ନେଇଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳରୁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣିବାକୁ ଭାସ୍କର ଫୁଲ ମଧ୍ୟ ନେଇଲେ। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ବାନର ମହାନ ଦଳ, ଭୂମିର ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଦଳର ଆଗରେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ସେ ବାନରମାନେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କିଷ୍କିନ୍ଦାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠି ସୁଗ୍ରୀବ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଔଷଧି, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ ଏକଠା କରି ବାନରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଲେ ଓ କହିଲେ, “ଭୂମିର ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଜଙ୍ଗଲ ଖୋଜା ହୋଇଛି; ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।” ଏଠି ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସୁଗ୍ରୀବ, ଆଣିଥିବା ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ସେମାନେ ସମାପ୍ତ କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ଏହି ହଜାର ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରିଥିବାରୁ, ସୁଗ୍ରୀବ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ଆତ୍ମସାଧନ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ତାପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅଟୁଟ, ଆମେ କିଷ୍କିନ୍ଦା ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ପାରିବା।” ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଏହି ଭଲ କଥା ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ଠିକ୍ ଅଛି, ଆମେ ଯିବା। ଆମେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବି।” ଏପରି କହି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଉଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ ତାରା ଓ ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଡାକିଲେ, “ଆସନ୍ତୁ!” ଏହି ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ବାନରମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏକଠା ହେଲେ। ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ; ରାଜା ସୁର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ବାନରମାନେ, ମୋ ପାଳଙ୍କିନ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାନରମାନେ ତୀବ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପାଳଙ୍କିନ ଆଣିଦେଲେ। ପାଳଙ୍କିନ ଦେଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ସାଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ଚଢ଼ିବାକୁ।” ଏପରି କହି, ସୁଗ୍ରୀବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯାନରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଚଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧଳା ଛତା ଧରାଯାଉଥିଲା। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପାଖରୁ ଧଳା ଚାମରା ଝାଡ଼ାଯାଉଥିଲା, ଶଙ୍ଖ ଓ ଢୋଲର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, କବିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜସମ୍ପଦ ଲାଭ କରି, ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ବାନରମାନେ, ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ। ଏପରି ଘେରା ହୋଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ଯେଉଁଠି ରାମ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଁଚି, ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।