ମହେନ୍ଦ୍ର, ହିମବତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, କୈଳାସ, ମନ୍ଦର ଓ ପାଣ୍ଡୁଶିଖର ସହିତ ପାଞ୍ଚଟି ପବିତ୍ର ପାହାଡର ଶିଖରରେ ବସୁଥିବା ବାନରମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ପ୍ରଭା ଭଳି ତେଜୋମୟ ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ସାଗର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଉଜ୍ୱଳ ପାହାଡରେ ବସୁଥିବା ବାନରମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ନିବାସରେ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘର ନିଆଁ ଭଳି ପାହାଡରେ ବସିଥିବା ବନ୍ଦରମାନେ, ପଦ୍ମାଚଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ, କାଜଳ ମେଘ ଭଳି କଳା ରଙ୍ଗର ଏବଂ ରାଜା ହାତୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ଥିବା ବାନରମାନେ, ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡରେ ବସୁଥିବା ବନ୍ଦରମାନେ, ସୁନା ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ବଡ଼ ପାହାଡର ଗୁହାରେ ରହୁଥିବା ବାନରମାନେ, ମେରୁ ପାହାଡର ଉତ୍ତର ଓ ଧୂମ୍ରଗିରିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ବନ୍ଦରମାନେ, ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ରଙ୍ଗରେ ରହିଥିବା ଏବଂ ଲାଲ ପାହାଡରେ ରହୁଥିବା ବନ୍ଦରମାନେ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଶୀଘ୍ରଗତି ବାନରମାନେ ମଧୁ ଓ ମଦୁ ପାନ କରୁଥିବା ବନ୍ଦରମାନେ, ମନୋହର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଅରଣ୍ୟ, ତପସ୍ୱୀଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଓ ଦେଶର ଅନ୍ତିମ ଅରଣ୍ୟ ପରିଧିରେ ବସୁଥିବା ବନ୍ଦରମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଏଠାରେ ଆଣିବାକୁ ନିବେଦନ, ଦାନ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା କରାଯିବା ଦରକାର। ଏହି ବନ୍ଦରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧିକ ବନ୍ଦର ନାୟକଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଆଣିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବେ। ଯେଉଁ ବନ୍ଦରମାନେ ରମଣ ରେ ଲିନ୍ନ କିମ୍ବା ଅଳସ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଆଣିବା ଦରକାର। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ବନ୍ଦରମାନେ ଦଶ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଆସିବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିବାରୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ। ଶେଖ ହଜାର, ଲକ୍ଷ, କୋଟି ସିଂହ ଭଳି ବାନରମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲିବା ଦରକାର। ମେଘ ଓ ପାହାଡ ଭଳି ଦେଖାଯିବା, ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଥିବା ସ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଦରମାନେ ଆକାଶକୁ ଆଛାଦିତ କରି ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବେ। ଯେଉଁ ବନ୍ଦରମାନେ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ବନ୍ଦରମାନେ ଆଣିବେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବାନର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ୍ଦରମାନେ ପଠାଇଲେ। ସେ ବନ୍ଦରମାନେ ପକ୍ଷୀ, ପ୍ରକାଶ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୃତ ଚାଳ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଯାଇଲେ। ଏହି ବନ୍ଦରମାନେ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ହ୍ରଦରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ବନ୍ଦରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁ ଆଜ୍ଞା ଭଳି, ଶୁଣି ବନ୍ଦରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ରୋଷ କୁ ଭୟ କରି ଆସିଲେ। ଏପରେ, ସେଇ ପାହାଡରୁ ତିନି କୋଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳା ବନ୍ଦରମାନେ ରାଘବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଥିବା ଉତ୍ତମ ପାହାଡରୁ ଦଶ କୋଟି ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ବନ୍ଦରମାନେ ଚାଲିଯିବେ। କୈଳାସର ଶିଖରରୁ ସିଂହ ଓ ବାଘ ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ବନ୍ଦରମାନେ କୋଟି ଏବଂ ହଜାର ଏକଠା ହେଲେ। ହିମାଳୟରେ ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଭୋଗ କରୁଥିବା ବନ୍ଦରମାନେ ମଧ୍ୟ ହଜାର ଏକଠା ହେଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡରୁ ମଙ୍ଗଳ ଭଳି ଦେଖାଯିବା, ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ହଜାର କୋଟି ବନ୍ଦରମାନେ ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ତରେ ଚାଲିଗଲେ। ଖୀରସାଗର କୂଳ, ତାମଳ ଅରଣ୍ୟ, ଓ ନାଡିଆ ଭୋଗ କରୁଥିବା ବନ୍ଦରମାନେ, ସେମାନେ କେତେ ଅଛନ୍ତି ଗଣନା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଅରଣ୍ୟ, ଗୁହା, ଓ ନଦୀରୁ ବଡ଼ ବନ୍ଦର ସେନା ଆସିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପିଇଯିବା ଭଳି ଦେଖାଯିଲେ। ଯେଉଁ ଶୂର ବନ୍ଦରମାନେ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଦରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ହିମାଳୟ ପାହାଡରେ ବଡ଼ ଗଛ ଦେଖିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ପାହାଡରେ ଏକ ଶିବ ଯଜ୍ଞ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ସେଠାରେ ବନ୍ଦରମାନେ ଯଜ୍ଞ ଅନ୍ନର ପ୍ରବାହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅମୃତ ଭଳି ରସ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ମନୋହର ଫଳ ଓ ମୂଳ ଯଦି କେହି ଏକଥର ଖାଏ, ସେ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତୃପ୍ତ ରହିଥାଏ। ସେଇ ଫଳ ଭୋଗ କରିବାରେ ମହାବାନରମାନେ ଦିବ୍ୟ ମୂଳ, ଫଳ ଓ ଔଷଧୀ ନେଇଲେ। ଏବଂ ଏହି ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳରୁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ନେଇଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବନ୍ଦରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ସେମାନେ ଦଳର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ। ଏହି ଦିନେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ବନ୍ଦରମାନେ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବାନର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ଅଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଔଷଧୀ, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଏକଠା କରି ବନ୍ଦରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଇ କହିଲେ—“ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପାହାଡ, ନଦୀ ଓ ଅରଣ୍ୟ ତଳାଶ କରାଯାଇଛି; ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଦରମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି।” ଏବେ ତିରିଶିଠି ସର୍ଗା ଶୁଣନ୍ତୁ। ସୁଗ୍ରୀବ, ଆଣିଥିବା ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତ ବନ୍ଦରମାନେକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ସେମାନେକୁ ବିଦାୟ କଲେ। ଯେଉଁ ହଜାର ବନ୍ଦରମାନେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ସୁଗ୍ରୀବ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ଦୁଇଜଣେ ନିଜେ ନିଜେ ସଫଳ ଭାବିଲେ। ଏପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଦରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ସମ୍ମାନ ଭରା କଥା କହିଲେ—“ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗେ, ମୃଦୁ ଏକ କଥା, ତେବେ ଆମେ କିଷ୍କିନ୍ଧାରୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଏହି ଭଲ କଥା ସୁଗ୍ରୀବ ଶୁଣିଲେ।