ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ସୁଗ୍ରୀବ, ତୁମେ ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଅଟୁଟ ରଖିଛ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ବାନର ରାଜ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ସଉଭାଗ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏପରି ଶକ୍ତି ଓ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ମିତ୍ର ଭାବରେ ଯଦି ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହ ଅଛ, ତେବେ ରାମ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧ୍ୱଂସ କରିବେ—ଏଥିରେ କେବଳ ଅନୁମାନ ନୁହେଁ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ। ସୁଗ୍ରୀବ, ତୁମର ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦ ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଯିଏ ଧର୍ମ ଜାଣେ, କୃତଜ୍ଞ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଳାୟନ କରେନାହିଁ। ଏପରି ଶବ୍ଦ କିଏ ଅନ୍ୟ କହିପାରିବ, ଯଦି ମୋ ବଡ଼ ଭାଇ ବା ତୁମେ ନୁହଁ? ତୁମେ ଅପରାଧ ଜାଣି ଦକ୍ଷ ଅଛ, ଏବଂ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ପ୍ରତାପ ଓ ଶକ୍ତି ରାମଙ୍କ ସମାନ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ସଂଗୀ ଭାବେ ଦାନ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ମୋ ସହ ବାହାରିଆଅ ଓ ତୁମର ମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହରଣର ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ। ଯଦି ରାମଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମୁଁ ଦୁଃଖ ଆବେଗରେ କିଛି କଠିନ କଥା କହିଥିଲି, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର।” ଏହିପରି ମିଳନ ଓ ସମ୍ବାଦ ପରେ, ଏଉଁ ସମୟରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ସତ୍ତରିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—“ମହେନ୍ଦ୍ର, ହିମବତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, କୈଳାସ, ମନ୍ଦର, ପାଣ୍ଡୁଶିଖର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଞ୍ଚ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଯେଉଁ ବାନରମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଉଦୟାତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପଶ୍ଚିମ ସାଗରର ପାରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ପର୍ବତରେ ବସନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳରେ, ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘ ପରି ପର୍ବତରେ ଓ ପଦ୍ମାଚଳ ଅଟବୀରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଅଛନ୍ତି; କଜଳ ମେଘ ପରି କଳା ଏବଂ ଗଜପତି ଶକ୍ତି ଥିବା, ଅଞ୍ଜନାଚଳରେ ବସିଥିବା; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ୍ତି ଥିବା, ମହାଗୁହା ଓ ମେରୁ ପର୍ବତର ଢାଳରେ ନିବାସ କରୁଥିବା, ଧୂମ୍ରଗିରିରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା; ଉଦୟାତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ରଙ୍ଗରେ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତରେ ଥିବା, ମଧୁ ଓ ମଦ ପିଇଥିବା ତୀବ୍ର ବାନରମାନେ; ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଅଟବୀରେ, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଓ ସମସ୍ତ ଅଟବୀ ସୀମାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି—ଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ, ସମ୍ମାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ତତ୍କାଳ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯେଉଁ ଶୀଘ୍ର ବାନରମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯାହାଁ ଅଛନ୍ତି ସେଠାକୁ ଅଧିକ ବାନର ନାୟକମାନେ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ଆଣିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର। ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗବିଳାସରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି ବା ଧୀର ଚଳନ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୱରିତ ଆଣ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ବାନରମାନେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ପ୍ରତି ଦଶ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିଥିବାରୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ। ଶେଷରେ, ଶେଖ ଲକ୍ଷ, କୋଟି ସିଂହପ୍ରଭ ବାନରମାନେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲିଯାଉ। ମେଘ ଓ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେବା ପରି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିରେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲିଯାଉ। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ବାନରକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଚାରିଦିଗରେ ବଳଶାଳୀ ବାନରମାନେ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ପକ୍ଷୀ, ପ୍ରକାଶ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦଯାତ୍ରା ପରି ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର, ପର୍ବତ, ଅଟବୀ ଓ ସରୋବରରେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ମୃତ୍ୟୁ ଆଦେଶ ପରି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବାନର ଭୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରୁ କଳା କଜଳ ପରି ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତିନି କୋଟି ବାନର ରାଘବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପର୍ବତରୁ ଦଶ କୋଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାନର ଚାଲିଗଲେ। କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ସିଂହ ବା ବାଘ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତି ଥିବା କୋଟି କୋଟି ବାନର ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ହିମାଲୟରେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଭୋଜନ କରୁଥିବା କୋଟି କୋଟି ବାନର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ହଜାର ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରୁ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ସଦୃଶ ଭୟାନକ ଓ କୁକର୍ମ କରିଥିବା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବାନର ତ୍ୱରିତ ଆସିଲେ। ଦୁଧ ସାଗର ତଟ, ତାମାଳ ଅଟବୀ ଓ ନାରିକେଳ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବାନରମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଥିଲେ। ଅଟବୀ, ଗୁହା ଓ ନଦୀରୁ ବଳଶାଳୀ ବାନର ସେନା ଆସିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପିଇଯିବା ପରି ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ଯେଉଁ ବୀର ବାନରମାନେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ତ୍ୱରିତ କରିବାକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ହିମାଲୟ ପର୍ବତର ଏକ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଉପରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଓ ବଳିଦାନ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲା। ଏଠାରେ ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତ୍ୟାଗ ତରଳ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଅମୃତ ସମାନ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମୂଳ ଓ ଫଳ କେବେ ଖାଇଲେ ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ମିଳେ। ସେଉଁଠାରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ମୂଳ, ଫଳ ଓ ଔଷଧି ନେଇଲେ। ଏବଂ ସେଇ ବଳିଦାନ ସ୍ଥଳରୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଆଣି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ନେଇ ଗଲେ।