ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମହାତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ନମ୍ର ଭାବରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଭାଇ ଏବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ରକ୍ଷକ ପାଇଛି, ହେ ବାନର ରାଜା, ବିଶେଷକରି ତୁମେ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ସୁରକ୍ଷା ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଛ। ସୁଗ୍ରୀବ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବାନର ରାଜ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ସଉଭାଗ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏବେ ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସାଥୀ ହେବାରୁ, ହେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସୁଗ୍ରୀବ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନୋ ନାଶ କରିବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମର କଥା, ସୁଗ୍ରୀବ, ଏକ ଧର୍ମଜ୍ଞ, କୃତଜ୍ଞ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଛକୁ ନ ହଟୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଓ ଉଚିତ। ମୋ ଭାଇ ବା ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଏ ଏପରି ଅନୁଭବ ଓ ଦକ୍ଷତା ଥିଲେ ଏପରି କଥା କହିପାରିବେ? ତୁମେ ଶୂର ଓ ଶକ୍ତିରେ ରାମଙ୍କ ସମାନ, ହେ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ଭାବେ ଦାନ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ, ହେ ବୀର, ଶୀଘ୍ର ଆସି ମୋ ସହିତ ଚଳ, ଏବଂ ତୁମର ମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ହରଣର ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ। ଏବଂ ଯଦି ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ମୁଁ କିଛି କଠୋର କଥା କହିଥିଲି, ମୋ ମିତ୍ର, ମୋତେ ଖ୍ଷମା କରିବେ।” ଏହା ପରେ, ବିଶିଷ୍ଟ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମହେନ୍ଦ୍ର, ହିମବତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, କୈଳାସ, ମନ୍ଦର, ପାଣ୍ଡୁଶିଖର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଞ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ, ପଶ୍ଚିମ ସାଗର କୂଳର ଚମକିଥିବା ପର୍ବତ ଉପରେ ବସୁଥିବା ଏବଂ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ବାନରମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକରେ ବସୁଥିବା, ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘ ଭଳି ପର୍ବତ ଉପରେ ଅଛିଥିବା, ଏବଂ ପଦ୍ମାଚଳ ଅରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରୁଥିବା ପ୍ରବଳ ବାନରମାନେ, ମେଘ ପରି କଳା ଏବଂ ମହାଗଜ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ଅଞ୍ଜନାଚଳ ଉପରେ ଥିବା ବାନରମାନେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ବିଶାଳ ଗୁହାରେ ଥିବା, ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ଧୂମ୍ରଗିରିରେ ନିବାସ କରୁଥିବା, ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ରଙ୍ଗିନ ଏବଂ ବଡ଼ ଲାଲ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା, ଶୀଘ୍ର ଚଳିତ ମଧୁମେଘ ପିଇଥିବା ବାନରମାନେ, ମନୋହର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟରେ, ଆରଣ୍ୟିକ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଟବୀକୁ ଘେରି ଥିବା ବାନରମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ (ସମ୍ଭାଷଣ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାୟ) ଦ୍ୱାରା ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ। ମୁଁ ଯେଉଁ ଶୀଘ୍ର ବାନରମାନେ ପ୍ରଥମେ ପଠାଇଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ ଆଉ ବାନରପ୍ରମୁଖମାନେ ଦେଖ, ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ କିମ୍ବା ଧୀରେ ଚଳିଥିବା, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ବାନରମାନେ ଦଶ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ମୋ ଆଞ୍ଜା ଅନୁସରଣ କରି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନେ ଦଣ୍ଡନୀୟ। ଶତ, ସହସ୍ର ଓ କୋଟି କୋଟି ସିଂହ ପରି ବାନରମାନେ ମୋ ଆଞ୍ଜା ଅନୁସାରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ। ମେଘ ଓ ପର୍ବତ ସଦୃଶ, ଆକାଶକୁ ଆଛାଦିତ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଥିବା ବାନରମାନେ ମୋ ଆଞ୍ଜାରେ ଏଠାରୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବାନର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରବଳ ବାନରମାନେ ପଠାଇଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଞ୍ଜାରେ ପଠାଯାଇଥିବା ସେମାନେ ପକ୍ଷୀ, ଆଲୋକ, ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦବିକ୍ରମ ସମ ଶୀଘ୍ରତାରେ ଚଳି, ନିମିଷେ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ହ୍ରଦରେ ଅଛିଥିବା ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଞ୍ଜା, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁ ଆଞ୍ଜା ପରି ଭୟଙ୍କର, ଶୁଣି ବାନରମାନେ ଭୟକୁ ଅନୁଭବ କରି ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ଏହିପରି, ଏକ ପର୍ବତରୁ କଳିମ୍ବା ମେଘ ସଦୃଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତିନି କୋଟି ବାନର ରାଘବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଥିବା ଉତ୍ତମ ପର୍ବତରୁ ଦଶ କୋଟି ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ବାନର ଚଳିଗଲେ। କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ସିଂହ ଓ ବାଘ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ କୋଟି କୋଟି ବାନର ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇଥିବା ଏବଂ ହିମାଲୟରେ ନିବାସ କରୁଥିବା କୋଟି କୋଟି ବାନର ମଧ୍ୟରୁ ହଜାରେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରୁ କୋଟି କୋଟି ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ସଦୃଶ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବାନର ତ୍ୱରିତ ଆସିଲେ। ଦୁଧ ସାଗର କୂଳ, ତାମାଳ ଅରଣ୍ୟ ଓ ନାରିକେଳ ଖାଇଥିବା ବାନରମାନେ—ତାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅନନ୍ତ। ଅରଣ୍ୟ, ଗୁହା, ନଦୀ ରୁପରେ ବିଶାଳ ବାନର ସେନା ଏପରି ଆସିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ପିଇଯିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁ ବୀର ବାନରମାନେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ହିମାଲୟ ପର୍ବତ ଉପରେ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ପର୍ବତ ଉପରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ଓ ଯଜ୍ଞ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲା। ସେଠାରେ ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ ଯଜ୍ଞ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଫଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଅମୃତ ସମ ମୂଳ ଓ ଫଳ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଖାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଯେଉଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯେଉଁଠାରୁ ଏକଥର ଖାଇଲେ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିପାରିବ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ମୂଳ, ଫଳ ଓ ଔଷଧୀ ରୁ ବାନରମାନେ ନେଇଲେ, ଏବଂ ତାହା ଭୋଜନ କରି ସମସ୍ତେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।