ପ୍ରଭୁ ରାମଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ, ସ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ନିୟୋଜିତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେକୁ ଆଣିବେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶୂର ବାନରମାନେ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବାନରମାନ୍ୟର ପ୍ରଭୁ ସୁଗ୍ରୀବ ରାଘବଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବେ ନାହିଁ। ହେ ସୌମିତ୍ରି, ସୁଗ୍ରୀବ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ଏହି ଦିନେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ ଆସିବେ। ଏହି ଦିନେ ଶତାଧିକ ଭାଲୁ ବାନର, ଶତାଧିକ ପୂଛଧାରୀ, ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାନରମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଧର। ତୁମ ରୁଦ୍ର ଚେହେରା ଦେଖି, ତୁମ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି, ମହିଳା ବାନରମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଅଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ କୌଣସି ବିପଦ ଆସିବାକୁ ଭୟ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ତାରାଙ୍କର ମୃଦୁ ଓ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି, ସୌମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ବାନରମାନ୍ୟର ପ୍ରଭୁ ସୁଗ୍ରୀବ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଜାମା ପିଣ୍ଡି ଫେଲିଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ପିଣ୍ଡିଥିବା ରଙ୍ଗିନ ମାଳାଟିକୁ ବି କାଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଶୂରବାହୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୋର ତେଜ, ଖ୍ୟାତି ଓ ବାନର ରାଜ୍ୟ ସବୁ ହାରାଇଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ରାମଙ୍କର କୃପାରେ ସେସବୁ ପୁନର୍ବାସିତ ହୋଇଛି। କିଏ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କୃତିର ପ୍ରତିଦାନ ଦେଇପାରିବ? ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ମୋ ସହଯୋଗରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଫେରାଇବେ, ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ। ଏଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯିଏ ଏକ ତୀରରେ ସାତଟି ବୃକ୍ଷ, ଏକ ପାହାଡ଼ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଭିନ୍ନ କରିପାରିଥିଲେ, ସେ କାହାର ସାହାଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ? ତାଙ୍କ ବାଣ ତାଣିଲେ ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ତେଣୁ ମିତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ? ମୁଁ ରାମଙ୍କ ସହ ଚାଲିବି, ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ। ମୋ ପ୍ରତିନିଧି ଯଦି କୌଣସି ଭୁଲ କରିଥାଏ, ମୋପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖା, କାରଣ ଭୁଲ ସମସ୍ତଙ୍କର ହୁଏ।" ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ଏହି ଉଚିତ ଓ ଭବ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—"ମୋ ଭାଇ ଏବେ ସତ୍ୟସ୍ଥ ରକ୍ଷକ ପାଇଛନ୍ତି, ସୁଗ୍ରୀବ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷକ। ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାନର ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ମିତ୍ର ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ରାମ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଶ୍ୱ କରିବେ। ତୁମ କଥା ଧର୍ମଜ୍ଞ, କୃତଜ୍ଞ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପସରଣ କରୁନଥିବା ଜନଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ। ମୋ ଭାଇ ବା ତୁମେ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଏପରି କଥା କହିପାରିବ? ତୁମେ ଶୂର ଓ ଶକ୍ତିରେ ରାମଙ୍କ ସମାନ, ଦେବତାମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ଭାବେ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ ଚଳ, ମୋ ସହ ଚାଲି, ତୁମ ବନ୍ଧୁ ରାମଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦିଅ, ଯିଏ ସ୍ତ୍ରୀ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ। ଯଦି ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ତୁମେପ୍ରତି କଠୋର କଥା କହିଥିଲି, ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର।" ଏହିପରି ମିଳନ ଓ ଶାନ୍ତି ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ—"ମହେନ୍ଦ୍ର, ହିମବତ୍, ବିନ୍ଧ୍ୟ, କୈଳାସ, ମନ୍ଦର, ପାଣ୍ଡୁଶିଖର ଓ ପଞ୍ଚ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ, ପଶ୍ଚିମ ସାମୁଦ୍ରିକ ପାହାଡ଼ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାନରମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦିରରେ ବସିଥିବା, ପଦ୍ମାଚଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା, କଳା ମେଘ ସଦୃଶ ହାତୀ ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଞ୍ଜନାଚଳର ବାନରମାନେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ବୀ ଗୁହାବାସୀ ବାନରମାନେ, ମେରୁ ଏବଂ ଧୂମ୍ରଗିରିରେ ଥିବା, ଉଦୟାତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ରଙ୍ଗର ମହାବାନରମାନେ, ମଧୁ ଓ ମଦ ପିଇଥିବା ଦ୍ରୁତ ବାନରମାନେ, ମନୋହର ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଅରଣ୍ୟ, ତପୋବନ ଓ ସମସ୍ତ କାନ୍ତାରରେ ବସିଥିବା ବାନରମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆ, ନାନା ଉପାୟରେ, ମିଳନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୁତ ଦ୍ରୁତ ବାନରମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯେଉଁ ଦ୍ରୁତ ବାନରମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଅଧିକ ବାନର ପ୍ରମୁଖମାନେକୁ ପଠାଇ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଆଣ। ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ କିମ୍ବା ଧୀର ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯେଉଁମାନେ ଦଶ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ମୋ ଆଦେଶ ମାନି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବାରୁ ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ। ଶତ, ସହସ୍ର, କୋଟି ସିଂହ ସମ ବାନରମାନେ ମୋ ଆଦେଶରେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତୁ।" ଏପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଓ ଆଦେଶ ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିବା ଚେଷ୍ଟା କଲେ।