ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, "ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସାହାଯ୍ୟ ବିନା ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ସୁଗ୍ରୀବ ଦ୍ୱାରା ବା କ୍ରୂର ରାବଣ। ଏହିପରି କଥା ବାଲି, ବାନରମହାରାଜ, ଯିଏ ସବୁଠି ଜଣାଶୁଣା, କହିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରଥା ମୋ ପାଖରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ—ମୁଁ ମାତ୍ର ଯେଉଁ କଥା ଶୁଣିଛି, ତାହା କହୁଛି। ନିଶ୍ଚୟ, ବହୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ତୁମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେକୁ ଆଣିବେ। ସେହି ସମସ୍ତ ଶୂରବାନରମାନେ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି, ବାନରମହାରାଜ ଏଠାରୁ ଯାଉନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ରାଘବଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ।" "ହେ ସୌମିତ୍ରି, ସୁଗ୍ରୀବ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଚିଠି ଦେଇଥିଲେ, ଆଜି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିବେ। ଆଜି ଶତଶଃ ଶତଶଃ ଭଲୁଆ ଓ ଶତଶଃ ପୂଛ ଥିବା ବାନରମାନେ ଆସିବେ, ହେ ଶତ୍ରୁନିଗ୍ରହକାରୀ; ଅସଂଖ୍ୟ ଶୋଭାମାନ ବାନରମାନେ ଆସିବେ, ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ।" "ତୁମ ରୂଦ୍ର ରକ୍ତନେତ୍ର ମୁହଁ ଦେଖି, ବାନର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଶାନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ଓ ଆଶଙ୍କାରେ ଅସ୍ଥିର।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା ଓ ଆଶା ସହିତ ଜଣେ ବ୍ୟାଖ୍ୟାନକାର କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ମହାମାନ୍ୟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଛତ୍ତିଶତମ ସର୍ଗ ଶୁଣ।" ତାରାଙ୍କ ମୃଦୁ ଓ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି, ସୌମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶାନ୍ତ ସ୍ଭାଭାବରେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେଠାରେ ସର୍ବବାନରମହାରାଜ ଭୟରେ ଅତିଭାରଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ପୋଷାକ କୁ ଛାଡିଦେଲେ, ଯେପରି ଜଳରେ ଭିଜିଯାଇଥିବା ପୋଷାକକୁ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି। ସୁଗ୍ରୀବ ଦମ୍ଭ ଛାଡି, ଗଳାରେ ଥିବା ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ମହାମାଳାକୁ ଉତାରି ଫେଲିଲେ। ସେ ମହାବଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା। ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, "ମୋ ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଦୀର୍ଘ ଦିନର ବାନର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଯାଇଥିଲା, ହେ ସୌମିତ୍ରି, କିନ୍ତୁ ରାମଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ସବୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଓ ନାମୀ ନର, ତାଙ୍କୁ କିଏ ଦେଉଁଥିବା ଉପକାର କିଛି ଫେରାଇପାରିବ? ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଘବ ମୋ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶୀଘ୍ର ସୀତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବେ ଓ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ। ସେ ଅନ୍ୟ କାହାର ସାହାଯ୍ୟ ଦରକାର କରନ୍ତି? ଯିଏ ଏକ ତୀରରେ ସାତଟି ବୃକ୍ଷ, ଏକ ପାହାଡ଼ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭିନ୍ନ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ଧନୁଷ ତାଣନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କ ଧ୍ୱନିରେ କମ୍ପିଉଛି—ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ସହାୟକ କଣ ଦରକାର?" "ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଯିବି, ଶତ୍ରୁ ରାବଣଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେକୁ ସହ ମାରିବାକୁ। ଯଦି ଆଶ୍ରୟ ବା ସ୍ନେହବଶତଃ ମୋ ପ୍ରେଷିତ ଦୂତ କିଛି ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଦୟାକରି ମାନିଦିଅ—କାହାର ତ ତ୍ରୁଟି ନାହିଁ?" ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସ୍ନେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୋ ଭାଇ ଏବେ ସତ୍ୟରେ ଏକ ରକ୍ଷକ ପାଇଛନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ତୁମେ ଏପରି ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷକ ହେବାରୁ। ସୁଗ୍ରୀବ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ରରେ ବାନର ରାଜ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ସହଯୋଗୀ ହେଉଥିବାରୁ, ରାମ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଷ୍ଟ କରିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ତୁମ କଥା, ସୁଗ୍ରୀବ, ଏମିତି ଏକ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ, ଯିଏ ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି, କୃତଜ୍ଞ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପିଛୁହଟ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ମୋ ଭାଇ ବା ତୁମେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବାନରମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଏପରି କଥା କହିପାରିବେ? ତୁମେ ଶୂର ଓ ଶକ୍ତିରେ ରାମଙ୍କ ସମାନ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ତାଙ୍କ ସାଥୀ କରି ଦେଇଛନ୍ତି।" "ଏବେ, ହେ ଶୂରବୀର, ଶୀଘ୍ର ମୋ ସହ ବାହାରି ଚଳ, ତୁମ ବନ୍ଧୁ ରାମଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଅ, ଯିଏ ଜନାନୀ ହରାଇ ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ। ଯଦି ରାମଙ୍କ ଦୁଃଖଦ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁଁ କିଛି କଠୋର କଥା କହିଥିଲି, ତେବେ ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ବନ୍ଧୁ।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ବ୍ୟାଖ୍ୟାନକାର କହିଲେ, "ଏବେ କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ସତ୍ତରିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣ।" ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଏହି ମହାତ୍ମା ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ସାଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହେନ୍ଦ୍ର, ହିମବତ୍, ବିନ୍ଧ୍ୟ, କୈଳାସ, ମନ୍ଦର ଓ ପାଣ୍ଡୁଶିଖର ପର୍ବତରେ ଥିବା ବାନରମାନେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ପର୍ବତରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ—ଏମାନେ ଉଦୟ ଉପମା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପଶ୍ଚିମ ସାଗରକୂଳର ଚମକୁଥିବା ପର୍ବତରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିବାସରେ, ସାଂଧ୍ୟାମେଘ ସଦୃଶ ପାହାଡ଼ରେ ଓ ପଦ୍ମାଚଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ, କଳା ମେଘ ସଦୃଶ ରୂପରେ, ଗଜପତି ସମ ଶକ୍ତି ଥିବା ଏଞ୍ଜନ ପର୍ବତର ବାସୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ୍ତି ଥିବା ବାନରମାନେ ମହାଗୁହାରେ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ, ଧୂମ୍ରଗିରିରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା—ଏମାନେ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ରଙ୍ଗର, ରକ୍ତପାହାଡ଼ରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା, ମଧୁ ଓ ମଦ ପାନ କରୁଥିବା, ସୁଗନ୍ଧିତ ମହାବନରେ, ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଓ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳର ଅଟବୀରେ ରହୁଥିବା—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ, ସାମ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଏଠାକୁ ନେଇଆ। ଯେଉଁ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା ବାନରମାନେ ପ୍ରଥମେ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିବା ପାଇଁ ଆଉ ବାନରପ୍ରଧାନମାନେକୁ ପଠାଅ। ଯେଉଁ ବାନରମାନେ ଭୋଗବିଳାସରେ ଲିନ, କିମ୍ବା ଧୀର ଚଳନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବାନରପ୍ରଧାନମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ।" ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବାନରସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ।