ତାରା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ରାମଙ୍କୁ ଏଠାରେ କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଶରୀର କ୍ଲାନ୍ତ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଛି। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପରି କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ପ୍ରଥମେ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିବା ଦରକାର। ତୁମେ ଯେଉଁପରି ବିରାଟ୍ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଏମିତି ଲୋକେ ଚିନ୍ତା ବିନା କ୍ରୋଧକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ତୁମେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଇଁ। ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର ରୁମା, ମୁଁ, ଅଙ୍ଗଦ, ରାଜ୍ୟ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ଗୋଧନ ଆଦିକୁ ଛାଡ଼ିଦେବେ—ଏହି ମୋର ନିଶ୍ଚୟ। ସୁଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କୁ ସୀତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର କରିବେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ରୋହିଣୀ ସହ ଯୋଗ ହେବା ପରି, ରାକ୍ଷସ ମାରିବା ପରେ। ଲଙ୍କାରେ ଶତ-ଶତ କୋଟି ରାକ୍ଷସ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତେତିସ ହଜାର ଶତ ଦଶ ହଜାର ଅଛି। ସେମାନେ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସ ଦେହ ରୂପ ବଦଳାଇପାରିବା, ସେମାନେ ମାରିବା ବିନା ରାବଣଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯିଏ ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ବିନା ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିହେବେ ନାହିଁ, ଏହି କଥା ବାଲି କହିଥିଲେ, ମୁଁ ଯେଉଁପରି ଶୁଣିଛି ତାହା ଏହି ପରମ୍ପରା ମନେ ନାହିଁ। ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ବନରାଜ ମହାପୁରୁଷମାନେ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜମାନେ ଆସିବେ। ସେମାନେ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ବନରାଜ ପ୍ରଭୁ ରାଘବଙ୍କ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ଚାଲିନାହିଁ। ସୁଗ୍ରୀବ ଯେଉଁପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ, ଏହି ଦିନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜମାନେ ଆସିବେ। ଏହି ଦିନ ଶତ-ଶତ ଭାଲୁ-ବନରାଜ ଏବଂ ଶତ-ଶତ ପଛ ଥିବା ବନରାଜମାନେ ଆସିବେ, ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବନରାଜମାନେ ଆସିବେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ ହେଇଥିବା ଦେଖି, ବନରାଜ ମହିଳାମାନେ ଭୟଭିତ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ରୂପେ, ତରାଙ୍କ ନୀତିମୟ ଏବଂ ମୃଦୁ ବାଣୀ ଶୁଣି, ସାଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ଏହି କଥା ଗ୍ରହଣ ହେବା ପରେ, ବନରାଜମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ସୁଗ୍ରୀବ ଭୟରେ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପୋଷାକକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଥିବା ବହୁ ଚିତ୍ର ମାଳାକୁ ଖସାଇଦେଲେ। ତାପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ରାମଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ମୋର ମାନ, ଯଶ, ଏବଂ ବନରାଜ ରାଜ୍ୟ ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରିଛି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କେଉଁଠି କିଛି ଅଂଶରେ ମୁଁ ଋଣ ଶୋଧିପାରିବି? ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ ସୀତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ ଏବଂ ରାବଣକୁ ମାରିବେ, ମୋର ସାହାଯ୍ୟ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ। ସେ ଏକ ତୀରରେ ସାତ ଦ୍ରୁମ, ପାହାଡ଼, ଏବଂ ଭୂମିକୁ ଭେଦିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟର ଆବଶ୍ୟକତା କ’ଣ? ତାଙ୍କର ଧନୁ ଟାଣିଲେ, ଭୂମି ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ ହୁଏ—ସେ ଜଣେ ସାହାଯ୍ୟ ଚାହିବା ମନେ ନୁହେଁ। ମୁଁ ରାମଙ୍କ ସହ ଏବଂ ମୋର ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସହ ରାବଣ ମାରିବାକୁ ଯିବି। ଯଦି ମୋର ଦୂତ କିଛି ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, କ୍ଷମା କରିବା। କାରଣ, କେଉଁ ଜଣ ଭୁଲ କରନ୍ତି ନାହିଁ?” ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଏହି ମହାତ୍ମା କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସ୍ନେହରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ କହିଲେ, “ମୋ ଭାଇ ଏବେ ସତ୍ୟରେ ଏକ ରକ୍ଷକ ପାଇଛନ୍ତି, ସୁଗ୍ରୀବ, ତୁମେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରକ୍ଷକ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ବନରାଜ ରାଜ୍ୟର ଅପୂର୍ବ ସଉଭାଗ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ମିତ୍ର ହେଲେ, ରାମ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନାଶ କରିବେ। ତୁମର କଥା ଏକ ଧର୍ମଜ୍ଞ, କୃତଜ୍ଞ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ପିଠ ଦେଇ ନ ଯିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ। ରାମ ଏବଂ ତୁମେ ଛଡ଼ି, କେଉଁ ଜଣେ ଦୋଷ ଜାଣି ଏବଂ ଦକ୍ଷ ହୋଇ ଏପରି କଥା କହିପାରିବେ? ତୁମେ ଶୌର୍ୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ରାମଙ୍କ ସମାନ, ଦୀର୍ଘକାଳ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ଭାବେ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ, ମୁଁ ତୁମ ସହ ଚାଲିବି, ଏବଂ ତୁମ ମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବାକୁ, ଯିଏ ସ୍ତ୍ରୀ ଅପହରଣର ଦୁଃଖରେ ତ୍ରାସିତ। ଯଦି ମୁଁ ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦୁଃଖରେ କିଛି କଠୋର କଥା କହିଥିଲି, ମୋ ମିତ୍ର, ଦୟାକରି କ୍ଷମା କରିବା।” ଏହିପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହେନ୍ଦ୍ର, ହିମବତ୍, ବିନ୍ଧ୍ୟ, କୈଳାସ, ମନ୍ଦର ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁଶିଖର ଶିଖରରେ ବାସ କରୁଥିବା ବନରାଜମାନେ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ପାହାଡ଼ରେ ବାସ କରୁଥିବା, ଯେଉଁମାନେ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ପଶ୍ଚିମ ସାଗର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାହାଡ଼ରେ ବାସ କରୁଥିବା—ସେମାନେ ଆସିବେ।” ଏହିପରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଏକତାରେ ବହିଗଲା।