ତାରା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନେଇ ଏହି କଥାରେ ଏକ ଦୁଃଖ ଭରା ଦୃଶ୍ୟ ଖୋଲିଯାଏ । ତାରା ଦେଖୁଛନ୍ତି ଯେ ସୁଗ୍ରୀବ ରାଜ୍ୟର ଉପକାର କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ନିଜ ପରିଜନଙ୍କର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିବା ଉପରେ କୌଣସି ଧ୍ୟାନ ଦେଉନାହିଁ । ସେ କେବଳ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଭୋଗ ଉପରେ ଲିପ୍ତ, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳ ଓ ସଭାକୁ ଅନ୍ୟଦୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି । ଚାରି ମାସ ଯାଇଯାଇଛି, ସୁଗ୍ରୀବ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ମଦ ମଜାରେ ଏତେ ଲିପ୍ତ ଯେ ସମୟ କେଉଁପରି ଚାଲିଗଲା ତାହା ଜାଣିନାହିଁ । ଏପରି ମଦପାନ ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ଏହା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ମଦପାନ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଧର୍ମ ଏକାଠି ହରାଯାଏ । କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଅସଫଳ ହେଲେ ଧର୍ମର ଅପାୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଏକ ଧର୍ମିକ ବନ୍ଧୁ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଅର୍ଥର ଭୟଙ୍କର ହାରାଯାଏ । ଏଠାରେ ଏକ ଧନ ଓ ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିବେଶିତ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଦିଅଯାଇଛି, ତଥାପି ଧର୍ମରେ ଏକାଗ୍ରତା ନାହିଁ । ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଆମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେଉଛୁ । ତାରା, ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟର ସ୍ବରୂପ ଜାଣନ୍ତି, ସେ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି । ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତାପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଠା କଥା ଶୁଣି, ତାରା ଏହି ବିଷୟର ଭଲ ଧାରଣା ପାଇଁ, ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ । ତାରା କହିଲେ, "ଏହା କ୍ରୋଧ କରିବାର ସମୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଏକ ନାୟକ ନିଜ ଉପକାରୀ ଲୋକଙ୍କର ଅପରାଧକୁ ମଦ୍ଦ କରିବା ଶିକିବା ଉଚିତ । କିପରି ଏକ ଉତ୍ତମ ପ୍ରକୃତିର ରାଜକୁମାର ଏକ ଦୁଃଖିତ ମନସ୍କୁ କ୍ରୋଧ କରିବେ? ତୁମେ ଯେଉଁପରି ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଓ ତପସ୍ୱୀ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୁମେ କ୍ରୋଧକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାର ଅନ୍ତର ନାହିଁ ।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ମୁଁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଜାଣେ, କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଜାଣେ, ତୁମ ପାଇଁ କ'ଣ କରାଯାଇଛି ଓ ଏଠାରେ କ'ଣ କରିବାକୁ ଅଛି, ସେ ମୁଁ ଜାଣେ । ଶରୀରୀକ ଭୋଗର ଶକ୍ତି କିପରି ଅସହ୍ୟ ହୁଏ ମୁଁ ଜାଣେ, ଏବଂ କିଏ ଏବେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟଦୃଷ୍ଟି କରିଛି ।" "ତୁମ ମନ ଭୋଗରେ ଅନୁଗତ ନୁହେଁ, କ୍ରୋଧରେ ଅନୁଗତ ନୁହେଁ । ଯେଉଁ ଲୋକ ଭୋଗରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ସ୍ଥାନ, ସମୟ, ଓ ଧର୍ମର ଚିନ୍ତା କରେନାହିଁ । ତେଣୁ ତୁମ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମାଫ କର, ଯିଏ ମୋତେ ନିକଟ, ତାଙ୍କର ଚଳଚଳା ଚରିତ୍ର, ଭୋଗରେ ଲିପ୍ତ ଏବଂ ଲଜ୍ଜା ହରାଇଛି ।" "ଏପରି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୱୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହୋଇଯାନ୍ତି । ସୁଗ୍ରୀବ ଏକ ଚଞ୍ଚଳ ପ୍ରକୃତିର ରାଜା, ତେଣୁ ଏପରି ରାଜା ଭୋଗରେ ଲିପ୍ତ ହେବା ଅସ୍ବାଭାବିକ ନୁହେଁ ।" ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହି, ତାରା ଭାବପ୍ରବଳ ଚକ୍ଷୁରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ, "ସୁଗ୍ରୀବ ଦୀର୍ଘଦିନ ହେବାରୁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଭୋଗରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ।" "ଏବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜ ଅନେକ ରୂପ ନେଇପାରିବା, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ କୋଟି ବନରାଜ ଏଠାରେ ଆସିଯାଇଛନ୍ତି ।" "ତେଣୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମ ଚରିତ୍ର ଏକ ଉତ୍ତମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖିଛି, ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଜନାନୀ ଦର୍ଶନ ଅଚଳ ।" ତାରାଙ୍କର ଅନୁମତି ଓ ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ପ୍ରେରଣାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁନିବାରକ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ତାଁଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସୁର୍ଯ୍ୟପରି ଚମକୁଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଉପରେ ବସିଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ । ସେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଅଜୟ । ସେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଉତ୍ସାହରେ ରକ୍ତିମ । ସେ ଯମ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର ନାୟକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖରରେ ବସି ରୁମାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗାଳି ଧରି, ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା ଚକ୍ଷୁରେ ସାଉମିତ୍ରିଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ମନ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଚଉଡ଼ା । ଏଠାରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅନିରୋଧିତ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ । ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ । ଦଶରଥପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ କ୍ରୋଧିତ, ଭୟଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଭାଇର ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ଦେଖି ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଝଣ୍ଡା ପରି ଉପରକୁ ଉଛାଲି ଉଠିଲେ । ରୁମା ଓ ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଘିରି ରହିଲେ । ସୁଗ୍ରୀବ ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ, ଚମକୁଥିବା, ହାତ ଯୋଡି ନମ୍ରତାରେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ, ଏକ ମହା କଳ୍ପତରୁ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି । ଲକ୍ଷ୍ମଣ, କ୍ରୋଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ରୁମା ସହିତ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ, ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ତାରାମାନେ ଘିରି ଥିବା, କଥା କହିଲେ । "ଏକ ରାଜା ଯଦି ଶକ୍ତି, ଉତ୍ତମ କୁଳ, କରୁଣା, ନିଜ ଉପର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, କୃତଜ୍ଞତା ଓ ସତ୍ୟତା ରଖିଥାଏ, ସେ ଜଗତରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ ।