ତାରାଙ୍କୁ କହାଯାଇଥିଲା, "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ନିଜେ ଯାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମିଳ, ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପ୍ରୟାସ କର। ତୁମର ଉପସ୍ଥିତିରେ, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ହୃଦୟ କ୍ରୋଧିତ ହେବନାହିଁ; କାରଣ, ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ କେବେ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ଉପରେ କଠୋର ହୋଇନଥାନ୍ତି। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବ, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିବ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେଖିବି ସେ ପଦ୍ମନୟନ, ଶତ୍ରୁ ନିବାରକ ସୁଗ୍ରୀବ, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ମଦରେ ମସ୍ତ ତାରା, ତାଙ୍କର ସୁନା ମେଖଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଢିଲା ହୋଇ ଝୁଲୁଥିଲା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଦେହ ନେଇ, ନମ୍ର ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ନିପାତ କଲେ। ମନ୍ଦରାଜ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଭାର୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ନାରୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଶମିତ ହେଲା, ତିନି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ତାରା ମଦର ଅଭାବରେ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଲଜ୍ଜା ହରାଇ, ସ୍ନେହ ଓ ଉପଦେଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭୟ କଥା କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ, କଣ ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧର ମୂଳ କଣ? କିଏ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିଲା ନାହିଁ? କିଏ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନି ପଥରେ ଶୁଖିଲା ଗଛର ଭଳି ଦଢ଼ି ରହିଛି?" ତାଙ୍କର ଶାନ୍ତ, ଅନବିଚଳିତ କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସ୍ନେହ ଓ ସୂଚକ ଭାବରେ ସପ୍ରସ୍ତୁତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମେ କି କେବଳ କାମେ ଆସକ୍ତି ହୋଇ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ସଂଗ୍ରହକୁ ଅବହେଳା କରୁଛ? ତୁମେ ତୁମର ପତିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝିପାରୁନାହଁ କି? ସେ ନିଜ କଳ୍ୟାଣ ନିମିତ୍ତେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ରାଜ୍ୟ ଓ ଆମର ହିତ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁନାହିଁ, କେବଳ ଭୋଗରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ସଭ୍ୟଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି। ସେ ଚାରି ମାସ ଧରି ସମୟ ଅନୁଭବି ନ ଥିବାରେ, କେବଳ ଭୋଗ ମଧ୍ୟରେ ମଗ୍ନ ଅଛନ୍ତି। ଏପରି ମଦ୍ୟପାନ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ନିମିତ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ; ଏଠାରୁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। କାର୍ଯ୍ୟ ନ କଲେ ଧର୍ମ ହାନି ହୁଏ, ଏବଂ ଏକ ସଜ୍ଜନ ବନ୍ଧୁ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଅର୍ଥର ବଡ଼ ହାନି ହୁଏ। ଏପରି ବନ୍ଧୁ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥରେ ପ୍ରଥମ, ସତ୍ୟବ୍ରତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ସେ ବିଛିନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ତା ନାହିଁ। ଏ ଅବସ୍ଥାରେ, ଆମେ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କରିବା ଦାୟିତ୍ବ ନେବା ଉଚିତ, ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ ଜାଣ, କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା କହ।" ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଉପରେ ଚିନ୍ତିତ, ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ତାରା ଏହି ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝି, ଆଶ୍ୱାସରେ କହିଲେ, "ଏହି ସମୟ କ୍ରୋଧ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏବଂ ନିଜ ଲୋକ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ଧୈର୍ୟ ଧରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ନବଳ ଚରିତ୍ର ରାଜପୁତ୍ର କିପରି ଦୁର୍ବଳ ମନୋଭାବ ଥିବା ଜଣେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିପାରିବେ? ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ତପୋବଳ ଓ ଆତ୍ମସଂଯମ ଥିବା ଲୋକ କିପରି କ୍ରୋଧରେ ପଡ଼ିବେ? ମୁଁ ଜାଣେ କ୍ଷୁଦ୍ରା ମନ୍ୟତା ଓ ସମୟ ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ; ମୁଁ ଜାଣେ କ’ଣ ହୋଇଛି, କ’ଣ ହେବାକୁ ବାକି ଅଛି। ମୁଁ ଏହିବି ଜାଣେ, ଶରୀର ରସର ଶକ୍ତି କେତେ ଅସହ୍ୟ, ଏବଂ କିଏ ଏବେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଆସକ୍ତ କରିଛି। ଆପଣଙ୍କ ମନ କାମେ ଅଧୀନ ନୁହେଁ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହେଉନାହିଁ; କାମରେ ଲିନ ଲୋକ ସମୟ, ସ୍ଥାନ, ଧର୍ମ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହିଠିଏ, ଆପଣ ନିଜ ଭାଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ସେ ମୋ ପ୍ରିୟ, କାମ ଅନୁସାରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ମୋହିତ ହୋଇ ଲଜ୍ଜା ହରାଇଛନ୍ତି। ମହା ତପସ୍ବୀମାନେ ମଧ୍ୟ କାମ ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହୁଅନ୍ତି, ସୁଗ୍ରୀବ ତ ମୂଳତଃ ଚଞ୍ଚଳ—ତେଣୁ ରାଜା ହୋଇ ସେ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ହେବା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଏପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହି, ଭାବବିହ୍ୱଳ ତାରା ପୁନି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ସୁଗ୍ରୀବ ଦୀର୍ଘଦିନ ହେଉଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଇଛନ୍ତି; ଏବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନେକ ବନରାଜି ରୁପ ଧାରଣ କରି, ଶତ-ଶତ କୋଟି ବନରାଜି ଅସ୍ଥିର ପର୍ବତରୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ଦୀର୍ଘବାହୁ, ତୁମର ଚରିତ୍ର ସତ୍ୟ ମିତ୍ରତାକୁ ରକ୍ଷା କରିଛି, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ପାଇଁ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅବିଚଳ।" ତାରାଙ୍କ ଉନ୍ମତ୍ତ କିମ୍ବା ଦ୍ରୁତ ଉନ୍ମୋଚନରେ ଅନୁମତି ଦେଇ, ବିରୋଧୀ ନିବାରକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ସୂର୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମହାମୂଲ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଦେବମାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର, ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ଖ୍ୟାତି ନେଇ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ମାଳା ଓ ଚୀରା ଧାରଣ କରି, ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଦେବମାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଉତ୍ସାହରେ ରକ୍ତିମ, ସେ ଯମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସୁନା ରଙ୍ଗର ନାୟକ ସୁନ୍ଦର ସିଂହାସନରେ ବସି, ରୁମାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଅଦମ୍ୟ ମନୋବଳ ଓ ଦୀର୍ଘ ନୟନ ଥିବା ସୌମିତ୍ରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଅନାୟାସ ପ୍ରବେଶ ଓ କ୍ରୋଧ ଦେଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭୟ ଓ ଅଗ୍ରହରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲେ। ଦଶରଥପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ, କ୍ରୋଧାକୁଳ, ଗମ୍ଭୀର ଶ୍ୱାସ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଭାଇର ଦୁଃଖରେ ବିଦ୍ଧ ଦେଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଜଧ୍ୱଜ ପରି ଉପସ୍ଥିତି ନେଲେ। ସେ ଉଠିବା ସମୟରେ, ରୁମା ଓ ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଠି, ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଘେରି ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଭଳି ରହିଲେ। ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଜୋଡ଼ି ହାତ ନମ୍ରତାରେ ଯଥାସ୍ଥାନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।