ସେହି ସମୟରେ, ମନ୍ଦ୍ରମାଳା ମେଘର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳାରେ ମୁଡ଼ିଥିବା, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ଏବଂ ଅତିଶୟ ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଏକ ଦେଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ଦେଶ ଏକ ଧୂସର ପାହାଡ଼ରେ ଘିରା ଥିଲା, ଯାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟକର, ଏବଂ ମକର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ ମହେନ୍ଦ୍ରର ମହଲର ଭଳି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ଗୃହ ଶ୍ଵେତ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା ଭଳି, ଏବଂ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଫୁଲ ଲଗା ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ହେଇଥିଲା। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଗଭୀର ବର୍ଷାମେଘ ସଦୃଶ ଗଛ, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିଲା, ଢେଉଁ ଛାଉ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ସେହି ଗୃହର ଦ୍ୱାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବାନରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଧାରଣ କରି, ସୁନ୍ଦର ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାର ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ, ସୁମିତ୍ରାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବିଘ୍ନ ବିନା, ସୁର୍ଯ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ମେଘରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଭଳି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦେଖିଲେ, ସାତଟି ଘେରା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଯାନ ଓ ଆସନ ରଖାଯାଇଛି, ଏବଂ ଭିତରେ ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ ଅନ୍ତଃପୁର ଅଛି। ସେଠାରେ ସ everywhere ନା ଓ ରୂପା ରେ ତୟାରି ହୋଇଥିବା ଶୟନ ଓ ଆସନ ଅଛି, ସବୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଚାଦରରେ ଢାକି ରଖାଯାଇଛି। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ନିରନ୍ତର ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣିଲେ, ତାର ସଙ୍ଗୀତର ରାଗ ଏବଂ ତାଳରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଭରିଥିଲା। ସେଠାରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ନାନା ରୂପର ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଯୁବତୀ ନାରୀମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ମାଳା ତିଆରି କରୁଥିବା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ମହିଳାମାନେ ଦେଖିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦେଖିଲେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ସେବକମାନେ ନ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନ ଅତି ଉତ୍ସାହି, ନ ଅସଜ୍ଜିତ ପୋଶାକରେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗୁଙ୍ଗୁନି ଗୁଣ୍ଡଳ ଓ ମେଘଳାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୁମିତ୍ରାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ରୋଷରେ ଭରି, ଭୂଷଣର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେ ତାଙ୍କ ଧନୁର ତାର ଟିଁକିଲେ, ଏହାର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂରଣ କଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଅପମାନ ଅନୁଭବ କରି, ରାମଙ୍କ ରୋଷରେ ଭରି, ସ୍ୱୟଂକୁ ଏକା ରଖି ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦାଡ଼ିଲେ। ଧନୁର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ବାନରମାନ୍ୟ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ବୁଝି, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ। ଅଙ୍ଗଦ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଜଣାଇଥିଲେ, ସୁମିତ୍ରାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭାଇ ପ୍ରତି ଅତି ନିଷ୍ଠାଶୀଳ, ଏବଂ ଏବେ ଆସିଛନ୍ତି। ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ସୂଚନା ଏବଂ ଧନୁର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ସୁଗ୍ରୀବ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଆଗମନ ବୁଝି, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଶୁଖିଗଲା। ବାନରମାନ୍ୟ ସୁଗ୍ରୀବ, ଭୟ ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ଚିତ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ତଥାପି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, ଦିବ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିବା ତାରାକୁ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ—“ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ନମ୍ର ସ୍୵ଭାବର ରାଘବଙ୍କ ଭାଇ କେଉଁ ଦିଅଘ୍ୟାଣରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି?” “ଯଦି ଆମେ କିଛି ତାଙ୍କୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛୁ, ତେବେ ତୁମେ ଭଲ ଭାବରେ ବିଚାର କରି ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କର। ଅଥବା, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ନିଜେ ଗିଁ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଆଶ୍ୱସନ ଦିଅ। ତୁମେ ଯାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ ନାହିଁ; କାରଣ ମହାତ୍ମାମାନେ କଦାପି ନାରୀମାନେ ପ୍ରତି କ୍ରୂର ହୋଇନାହିଁ। ତୁମେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଯିବାପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହେବ।” ତାରା, ମଦରେ ବିମୁଡ଼ ଚକ୍ଷୁ, ସୁନା ବେଳ୍ଟ ଓ ଭୂଷଣ ଢିଲା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଦେହ, ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ବାନର ରାଜାଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦାଡ଼ିଲେ; ତାଙ୍କ ମୁଁଁ ନମାଇଲେ, ନାରୀ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଶମିଗଲା। ମଦ ଏବଂ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଲଜ୍ଜା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତାରା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଏବଂ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଉଥିବା ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—“ଓ ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମର କ୍ରୋଧର ମୂଳ କ’ଣ? କେଉଁଠି ତୁମର ଆଜ୍ଞା ଅମାନ୍ୟ କରାଯାଇଛି? କେଉଁଠି ଭୟ ନଥିବା କିଏ ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନିର ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶୁଖି ଗଛ ଭଳି ଦାଡ଼ିପାରିବ?” ତାରାଙ୍କ ମୃଦୁ ଏବଂ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଉଦ୍ବୋଧିତ ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଏହି ଭଳି ଆସକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଧର୍ମ ଓ ଧନ ସଂଗ୍ରହକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରକୃତି କି? ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝୁନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ସେ ରାଜ୍ୟ ଓ ଆମ ମଙ୍ଗଳ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁନାହିଁ, ଆମେ ଦୁଃଖରେ ଜଳିଯାଉଛୁ; ତାରା, ସେ ଏକା ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ସଭାକୁ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି। ବାନରମାନ୍ୟ ସୁଗ୍ରୀବ ଆନନ୍ଦରେ ମଦ ଭିତରେ ଚାରି ମାସ ଦେଇ ଦିଅଘ୍ୟାଣରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି, ସମୟ ଯାଇଥିବା ବୁଝିନାହିଁ। ଧର୍ମ ଓ ଧନ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ସମୟରେ ମଦପାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ; ମଦପାନରୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଧର୍ମ ହରାଯାଉଛି। କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ନ କରିଲେ ଧର୍ମର ବଡ଼ ହାନି ହୁଏ; ଏବଂ ଏକ ଧର୍ମଶୀଳ ମିତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଧନର ବଡ଼ ହାନି ହୁଏ। ଏକ ମିତ୍ର ଯିଏ ଧନ ଓ ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଛି, ତଥାପି ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ତା ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଆମେ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଛୁ; ତୁମେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଘୋଷଣା କର।” ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଧର୍ମ ଓ ଧନ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ ସ୍୵ଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ମଧୁର ଥିଲା। ତାରା, ଏହି ବିଷୟର ଅର୍ଥ ବୁଝି, ଆଶ୍ୱସନ ଦେଇ ଉତ୍ତର କଲେ—“ଏହି ସମୟ କ୍ରୋଧ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଓ ରାଜପୁତ୍ର, ନା ନିଜ ଲୋକମାନେ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ।