ଏକ ସମୟରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—ସମୟ ଉପଯୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ କୌଶଳ ଓ ମୃଦୁ ଭାବରେ କଥାବାର୍ତା କରିବାକୁ, କିଛି କଠୋର ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମାନବମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୂର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଜୋଗ୍ୟ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚୟରେ, ଭାଇ ରାମଙ୍କ ଭଲ ପାଇବାରେ ନିରତ ଥିଲେ; ତଥାପି ତାଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ରହିଲା। ସେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ରାଜପାଳେସରେ ଗଲେ, ହାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାଣ ଭଳି ଧନୁ ନେଇ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ଯଥାଯଥ ଉତ୍ତର ଦେବା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଜ୍ୟୋତିଷୀ ବୃହସ୍ପତି ସମାନ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଭାଇଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇ, ଇଛା ଓ ରୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଅଗ୍ନିରେ ଶାନ୍ତି ନ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବାୟୁଦେବ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ଶକ୍ତିରେ ଦ୍ରୁତ ହୋଇ, ଶାଳ, ତାଳ ଓ ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ ଗଛକୁ ଭୁଲି ଦେଲେ; ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛକୁ ବି ଚିଁଡ଼ି ଦେଲେ। ରାଗୀ ହାତୀ ପରି ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ପଥର ଭଙ୍ଗ କରି, ଏକ ପଦେ ଦୂର ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁ ବଂଶର ବାଘ ରାମ, କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ—ଏହା ବନରାଜର ମହାନ ନଗର, କଠିନ ଆକ୍ରମଣ, ପାହାଡ଼ର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା, ଶାରୀ ଦ୍ୱାରା ଭରି ଥିଲା। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ନେଇ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଫଟ ଫଟିଉଥିବା ଠୋଡ଼ ସହିତ, କିଷ୍କିନ୍ଧାର ବାହାରେ ଚଳିଥିବା ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବନରାଜକୁ ଦେଖିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜମାନେ, ହାତୀ ପରି ଶକ୍ତିରେ, ଶତାଧିକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଓ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଏହି ବନରାଜମାନେ ସଜ୍ଜ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦ୍ୱିଗୁଣ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଅଧିକ ଜ୍ୱାଳା ମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି। ତାଙ୍କ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ବନରାଜମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଶତାଧିକ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରାଜମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ରାଜପାଳେସରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଓ ଉପସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ସୂଚନା ଦେଲେ। ସମୟରେ, ସୁଗ୍ରୀବ, ତାରା ସହିତ ମନ ଲଗାଇ ଥିଲେ, ଶେଖ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପାହାଡ଼ ହାତୀ ଓ ମେଘ ପରି ଦେଖିଯାଉଥିବା ବନରାଜମାନେ ନଗରରୁ ବାହାରିଗଲେ। ସମସ୍ତ ବନରାଜ ନଖ ଓ ଦାନ୍ତରେ ସଜ୍ଜ, ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ବାଘ ଦାନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଛି ବନରାଜ ଦଶଟି ହାତୀର ଶକ୍ତି, କିଛି ଦଶଗୁଣ ଶକ୍ତି, କିଛି ହଜାର ହାତୀ ପରି ଶକ୍ତି ଥିଲେ। ଏବେ, କ୍ରୋଧିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ—ଏହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜ ଗଛ ନେଇ ଭରି ଥିଲା। ସମସ୍ତ ବନରାଜମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶକ୍ତିରେ, ଦୁଇ ଦେଉଳ ଓ ଖାଳ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରି ଆସି, ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଲସ୍ୟ ଦେଖି, ଭାଇ ରାମଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମନେ ପକାଇ, ଏହି ନିଶ୍ଚୟବାନ ନାୟକ କ୍ରୋଧରେ ପୁନଃ ଆବୃତ ହେଲେ। ଲମ୍ବା, ଉତ୍ତାପିତ ଶ୍ୱାସ ଓ ରୋଷରୁ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ, ଧୂଆଁ ମିଶିଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତୀର ପରି ଚଳିଥିବା ଜିଭା, ଧନୁ ଓ ତୀର ନେଇ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିଷ ପରି, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ, ଅଙ୍ଗଦକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—“ଓ ଶିଶୁ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମୋ ଆଗମନ ସୂଚିତ କର।” “ଏଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ରାମଙ୍କ ଭାଇ, ଭାଇଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଉତ୍ତାପିତ, ତୁମ ଦ୍ୱାରରେ ଆସିଛି, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ବନରାଜ।” “ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ମନେ ରଖ, ଅନୁସାର କର; ଏହା କହି, ଶିଘ୍ର ଆସ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ଆଜ୍ଞାରେ।” ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଅଙ୍ଗଦ ଦୁଃଖରେ ଭାସି, କହିଲେ—“ସୌମିତ୍ରି ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।” ଏହି କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଅଙ୍ଗଦ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ, ମୁଖ ଉଦାସ ଓ ଭୟଭୀତ, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଶିଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ, ତାପରେ ରୁମାଙ୍କ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପିତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ପାଦ ଧରି, ରୁମାଙ୍କ ପାଦ ମଧ୍ୟ ଚାପି, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସୂଚିତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପିତା, ନିଦ୍ରା ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଆବୃତ, ମଦରେ ମତ୍ତ ଓ ମୋହିତ ଥିଲେ, ଜାଗି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ବନରାଜମାନେ ଶବ୍ଦ କରି, ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଭୟରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଦହା ଝଙ୍କାର ପରି ରୋର, ମେଘ ଓ ବିଜୁଳି ପରି ଶବ୍ଦ, ଏକ ସିଂହ ଦହା ପରି ଉଚ୍ଚ ରୋର କଲେ। ଏହି ମହା ଶବ୍ଦରେ ଜାଗି, ବନରାଜ ରାଜା, ଚକ୍ଷୁ ମଦରେ ଲାଲ, ଭ୍ରମିତ ଓ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସଚେତନ ହେଲେ। ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଆଗମନ ସହିତ, ବନରାଜ ରାଜାଙ୍କ ଦୁଇ ସମ୍ମାନିତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିଖାଯାଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀ ଏକସাথে ଆସିଲେ। ପ୍ଲକ୍ଷ ଓ ପ୍ରଭାବ ନାମକ ଦୁଇ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଅର୍ଥ ଓ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହି ଅନେକ କଥା ଅବଗତ କରିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବରେ ଶାନ୍ତ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଲେ, ଯେପରି ବାୟୁଦେବଙ୍କ ପାଖରେ ମାରୁତମାନେ ବସନ୍ତି। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—ଦୁଇ ଭାଇ, ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠ, ତେଜସ୍ବୀ; ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ନେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଶାସନ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ। ଦୁଇ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ, ଧନୁ ନେଇ ଦ୍ୱାରରେ ଉଭେ—ଲକ୍ଷ୍ମଣ—ଯାହାକୁ ବନରାଜମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପି, ଶବ୍ଦ କରିବାକୁ ଆତଙ୍କିତ। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ରାଘବଙ୍କ ଭାଇ, ଶବ୍ଦ କୁଶଳ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ତୁମ ପୁତ୍ର, ରାଜା, ଅଙ୍ଗଦ, ତାରାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ତୁମ ନିକଟକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି, ନିର୍ମଳ ରାଜା।