ଏହି ସମୟରେ, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ପରିସ୍ଥିତି ଏପରି ଅଛି, ଯାହା କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଯାହା ଆମ ପାଇଁ ଉପକାରକ, ତାହା ଶୀଘ୍ର କହ। ସମୟ ଚାଲିଯାଉଛି।” ତାପରେ ରାମ ଆହୁରି କହିଲେ, “ହେ ବାନର ରାଜା, ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲ, ଧର୍ମ ଓ ନୀତିକୁ ମନେ ରଖି, ତାହା ପୂରଣ କର। ତୁମ ଉତ୍ତେଜନାରେ ମୋ ବାଣରେ ବଧ ହୋଇଥିବା ବାଲିଙ୍କୁ ଆଜି ମୁଁ ଆଉ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ।” ଏପରି ରାମଙ୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧ ଓ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଦେଖି, ମନୁବଂଶର ଏଇ ମହାନ ନାୟକ ମନେ ମଜବୁତ ନିଷ୍ଠା ନେଲେ ଯେ, ବାନର ରାଜା ବିଷୟରେ ସଠିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ଏହି ସମୟରେ, କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଏକତ୍ରିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାମଙ୍କ ଭାଉଣ୍ଡ ଓ ଦଶରଥପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖିତ, ତଥା ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ବାନର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନୁହେଁ, ସେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ପରିଣାମ ଭାବି ନାହାନ୍ତି। ଏପରି ମନୋଭାବ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବାନର ରାଜ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦୟାରେ ଏବେ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ନେଇଛି। ସେ ତାଙ୍କର ବୀର ଭାଇ ବାଲିଙ୍କୁ ବଧ ହେବା ଦେଖୁନ୍ତୁ। ଏପରି ଅନୀତିବାନ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ଅନ୍ତରେ ରଖିବି ନାହିଁ; ଆଜି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଇଁ ବଧ କରିଦେବି। ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ରାଜକନ୍ୟା ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି ଯଥୋଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ଧନୁଷ ବାଣ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉଠିଲେ। ତେବେ ରାମ, ଶତ୍ରୁ ସଂହାରୀ, ତାଙ୍କୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଓ ବିଚାରପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ, “ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏପରି ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ନାୟକ କ୍ରୋଧରେ ଅପରାଧୀକୁ ଶାନ୍ତିରେ ହତ୍ୟା କରେ, ସେଇ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସ୍ନେହ ଓ ପରମ୍ପରା ଅଛି, ତାହା ଅନୁସରଣ କର। ଏବେ ଯଥାସମୟ ଅତିତ, ତୁମେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବରେ କଥା କହ, କଠୋର ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରିନାହାଁ।” ଭାଇଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନର ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶତ୍ରୁ ସଂହାରୀ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ଧୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଓ ଭାଇଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିବେଶିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏଉଁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ ବାନର ରାଜାଙ୍କ ରାଜମହଳକୁ ଗଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ ପରି ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି, ମୃତ୍ୟୁ ନିମିତ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ପରି ଭୟଜନକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଓ ଯଥାଯଥ କ୍ରମ ଭାବି, ବୃହସ୍ପତି ସମାନ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଭାବିଲେ। ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଆବୃତ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶାନ୍ତ ନ ହୋଇ, ପବନଦେବ ପରି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଶଳ, ତାଳ, ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ ଗଛକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ, ପବନ ସମ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛ ଉଖଳିଦେଲେ। ରାଗରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପାଦରେ ପାହାଡ଼ ଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଏକ ଦୌଡ଼ରେ ଦୂର ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ବାଘ ରାମ କିଷ୍କିନ୍ଧା ଗଢ଼କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବାନର ରାଜାଙ୍କ ମହାନ ସହର, କଠିନ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏବଂ ସାରସପକ୍ଷୀରେ ଭରିଥିଲା। ଏଉଁ ସମୟରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର ହୋଇଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସେଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନର, ତାଲପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତଶଃ ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଅଗ୍ନିରେ ଅଧିକ ଜଳାନ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ବାନରମାନେ ଶତଶଃ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଭାଗିଗଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଓ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ। ସେଉଁବେଳେ, ସୁଗ୍ରୀବ ତାରା ସହ ବିଲାସରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ବାନରମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ପର୍ବତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ମେଘ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅନେକ ବାନର ସହରରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ସବୁ କ୍ଳୋର ଓ ଦାନ୍ତରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ବୀର, ବାଘ ସମାନ ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଜନକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କିଛି ବାନର ଦଶ ଗଜ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଛି ତାହାର ଦଶଗୁଣା ଶକ୍ତି, ଆଉ କିଛି ହଜାର ଗଜ ସମାନ ଶକ୍ତି ଥିଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେଇ ଦୁର୍ଜୟ କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଗଛ ଧରି ଦାଉଡ଼ୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବାନର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଦେଖାଯାଇ, ପ୍ରାଚୀର ଓ ଖାଳ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରି ଆସି, ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଲସ୍ୟ ଦେଖି ଏବଂ ଭାଇ ରାମଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମନେ ପକାଇ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପୁଣି କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଲମ୍ବା ଗରମ ଶ୍ୱାସ ଓ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ, ତିନି ଧୂମାୟିତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜିହ୍ବା ତୀର ଚୁଡ଼ା ପରି ଉଠୁଥିଲା, ଧନୁଷ ବାଣ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିଷ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ ସହ ଅଙ୍ଗଦକୁ ଦେଶନା ଦେଲେ, “ଏ ଶିଶୁ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମୋ ଆଗମନ ସୂଚନା ଦିଅ। ଏଠାରେ ରାମଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ତୁମ ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ। ଯଦି ସେ ତୁମ କଥା ମାନିବେ, ତେବେ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଅ, ଏହି ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କର।