ସେହି ସମୟରେ, ରାଜା କୁଶନାଭ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଥିବା ଶତାଧିକ ଅତିଶୟ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ବିଶେଷକରି ଯେଉଁମାନେ ସହିଷ୍ଣୁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏକତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଆମର ବଂଶ ପରମ୍ପରାକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ।" "ଶୃଙ୍ଗାର ଯେଉଁପରି ନାରୀମାନେ ପାଇଁ, ଧୈର୍ୟ ତେଣୁ ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ; କିନ୍ତୁ ଏପରି ଧୈର୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଧୈର୍ୟ ଦେଖାଇଛ, ତାହା ଅପୂର୍ବ। ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ଦାନ, ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ଯଜ୍ଞ, ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ପ୍ରଶଂସା। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧୈର୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ।" ଏପରି କହି, ରାଜା କୁଶନାଭ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପରେ ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ବସି, କିଏକୁ, କେଉଁଠି, କେଉଁ ସମୟରେ କଣ ଦାନ ଦେବେ, ତାହା ଉପରେ ବିଚାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ମୁନି, ନାମ ଚୂଳି, ଯିଏ ନିୟମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ସେଠି ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା ସୋମଦା, ଉର୍ମିଳାଙ୍କ ଝିଅ, ମୁନିଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏକ ନିର୍ମଳ ମନେ ସେବା କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ସେବା ଦେଖି, ମୁନି ଚୂଳି ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଲେ। ଏକ ସୁଯୋଗ ସମୟରେ, ରଘୁବଂଶୀ, ମୁନି ଚୂଳି ସୋମଦାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, କଣ ଚାହଁ, କଣ ଦେଉଁ?