କୁଶନାଭ ରାଜାଙ୍କ ଏକ ଶତ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ସେମାନେ ସଦା ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ— “ଆମ ଜନକ ଆମ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା; ଯେଉଁଠି ଆମ ଜନକ ଆମକୁ ଦେଇବେ, ସେମାନେ ଆମ ପତି ହେବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ହରି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଏହି କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଉଙ୍ଗୁଳି ପରି ଛୋଟ ହେଇଗଲା; ଭୟଭିତ ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ଭାବରେ ଆଖିରେ ଲୁହା ନେଇ ରହିଲେ। ରାଜା କୁଶନାଭ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାମାନେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ ଓ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ— “ଏହା କ’ଣ? କହ, ମୋ କନ୍ୟାମାନେ। କିଏ ଧର୍ମକୁ ଅପମାନ କଲେ? କିଏ ତୁମମାନେ ଏପରି ଭଙ୍ଗ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ? ତୁମେ ଚାଲିଉଛ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହୁନାହିଁ।” ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ ରାଜା ସ୍ଥିର ହେଲେ। ବିଧିବତ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରାଜା କୁଶନାଭଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମତ କଥା ଶୁଣି, ଏହି ଶତ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ଚରଣ ଛୁଇଁ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି କହିଲେ— “ହେ ରାଜା, ବାୟୁ ଦେବତା ଯେଉଁଠି ତିନି ଚାଲିଛନ୍ତି, ସେ ଅଧର୍ମର ମାର୍ଗ ଅନୁସରି ଆମକୁ ଉତ୍ପୀଡନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଆମେ ଆମ ପିତାଙ୍କ ଅଧୀନ; ନିଜେ ନିଜେ ନିର୍ବଳ ଅଟୁ; ଆମ ପିତା ଆମକୁ ଯେଉଁଠି ଦେଇବେ, ତେବେ ଆମେ ସେମାନେର। କିନ୍ତୁ ବାୟୁ ଦେବତା ଆମ ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କଲେନାହିଁ; ଅପରାଧରେ ବନ୍ଧି ଆମେ କଥା କହିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୁର୍ବଳ କରିଦେଲେ।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୁଶନାଭ ରାଜା ଏହି ଶତ ଉତ୍ତମ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ଉତ୍ତମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ; ତୁମେ ଏକତାରେ ଆମ ଆଉଳିକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ଭୂଷଣ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଧୈର୍ୟ; ଏପରି ଧୈର୍ୟ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତି କଷ୍ଟ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଧୈର୍ୟ ଦେଖାଇଛ, ଏହା ଦାନ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଯଜ୍ଞ; ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ଧର୍ମ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧୈର୍ୟ ଉପରେ ଅଟୁ। ଏହିପରି କଥା କହି, ରାଜା ସେମାନେକୁ ଛାଡିଦେଲେ। ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ବର ପାଇଁ ବିଚାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଚୂଳୀ ନାମକ ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ଋଷି, ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ନିରତ, ତାପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ତାପସ୍ୟା ସମୟରେ, ଉର୍ମିଳାର କନ୍ୟା ସୋମଦା ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଋଷିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ; ଏକ ସମୟ ପରେ, ଋଷି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଋଷି କହିଲେ— “ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଖୁସି; କ’ଣ ଚାହୁଛ?” ସୋମଦା ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ— “ମୁଁ ଚାହୁଛି ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାପସ୍ୟାର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଥିବ। ମୁଁ ବିବାହିତ ନୁହେଁ, ମୋତେ କୌଣସି ପତି ନାହିଁ; ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାର୍ଗରେ ମୋତେ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେଇପାରିବେ।” ଋଷି ତାଙ୍କୁ ମନରୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଦେଲେ— ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ନାମକ ଚୂଳୀର ପୁତ୍ର। ଏହି ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ରାଜା କାମ୍ପିଲ୍ୟା ନଗରରେ ଦେବମାନେ ପରି ତେଜରେ ବସିଥିଲେ। ଏହାପରେ, କୁଶନାଭ ରାଜା ଶତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇବାକୁ ନିଷ୍ଚୟ କଲେ। ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି, ଏକ ଶତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଇ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ହାତ ଧରି ବିବାହ କଲେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗିନୀମାନେ ସହିତ ଯେପରି। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ହାତର ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଓ ବିକୃତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶତ କନ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୂନ୍ଦରତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ରାଜା କୁଶନାଭ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ବାୟୁର ବିକୃତିରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦେଖି ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଓ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରସନ୍ନତା ଅନୁଭବ କଲେ। ବିବାହ ଶେଷରେ, ରାଜା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେ ସହିତ ଯାଇବାକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ସୋମଦା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା ରୀତି ଅନୁସାରେ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ନୂତନ ଜାଇଁଠିକୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ; ସେମାନଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ଓ କୁଶନାଭଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏବେ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ବିବାହ କରି ଚାଲିଗଲେ, ରାଘବ, ନିର୍ସନ୍ତାନ କୁଶନାଭ ରାଜା ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ନାତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁଶ ରାଜା କୁଶନାଭଙ୍କୁ କହିଲେ— “ପୁତ୍ର, ତୁମ ସମାନ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗାଧି ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ କୀର୍ତି ପାଇବ।” ଏହିପରି କହି, କୁଶ ଆକାଶରେ ଯାଇ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ବୁଦ୍ଧିମତ କୁଶନାଭଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍ତମ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ— ଗାଧି ନାମକ। ରାଘବ, ଏହି ଗାଧି ମୋର ପିତା; ମୁଁ କୌଶିକ, କୁଶ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ରାଘବବଂଶର ଆନନ୍ଦ। ଏବଂ ମୋର ଜେଷ୍ଠା ଭଉଣୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସତ୍ୟବତୀ, ତାଙ୍କୁ ଋଚୀକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।