ଏହି ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ରାଜା କୁଶନାଭଙ୍କ ଶତ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା କରିବା ଦିଗରେ। ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ଓ ଆଜ୍ଞାକୁ ସର୍ବୋପରି ମାନନ୍ତି। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏ ଅବିବେକୀ, ଏମିତି ଦିନ ଆସିବା ଦେଉନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ନିଜ ସତ୍ୟବାନ ପିତାଙ୍କ ଅପମାନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବା। ଆମେ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରି ଆମ ପିତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ପତି ଚୟନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆମ ପିତା ଆମ ପ୍ରଭୁ ଓ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା; ସେଉଁଠି ଯାହାଙ୍କୁ ଆମ ପିତା ଆମକୁ ଦେଇଦେବେ, ସେଉଁଠି ଆମର ପତି ହେବେ।" ତାଙ୍କର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ଦେବତା ହରି ବିପ୍ରଳୟ ରେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ତାଙ୍କ ଦେହ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଶତ କନ୍ୟା ଭୟଭୀତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଆଖିରେ ଲୁହ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି ରାଜା କୁଶନାଭ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ଏ କନ୍ୟାମାନେ, ଏହା କ'ଣ ଘଟିଲା? କିଏ ଧର୍ମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲେ? କିଏ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣିଲେ? ତୁମେ ଚାଲିଉଛ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହୁନାହଁ।" ଏଠିଠାରେ ଅନ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାଜା କୁଶନାଭଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଶତ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, "ଏ ରାଜନ୍, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବାୟୁଦେବ ଆମକୁ ଅନ୍ୟାୟ ପଥରେ ଆଣିବା ପ୍ରୟାସ କଲେ। ଆମେ ତ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନ ଓ ନିଜସ୍ୱତ୍ୱ ନାହିଁ; ଆପଣ ଯଦି ଆମକୁ କାହାକୁ ଦେଇଦେବେ, ତେବେ ସେଉଁଠି ଆମ ପତି ହେବେ। ବାୟୁଦେବ ଆମର କଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭଙ୍ଗ ହୋଇପଡିଲୁ।" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା କୁଶନାଭ କହିଲେ, "ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ମୂଳ। ତୁମେ ଏକତାରେ ଥିଲା, ଆମ ବଂଶର ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା କଲା। ଶୃଙ୍ଗାର ଯେଉଁଠି ନାରୀଙ୍କ ଶୋଭା, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ପୁରୁଷଙ୍କ ଶୋଭା। ଏପରି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇଛ, ଏହା ଦାନ, ସତ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, କୀର୍ତ୍ତି, ଧର୍ମ ସବୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।" ଏହିପରି କହି ରାଜା ତାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏପରି ସମୟରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ବର ପାଇଁ ବିଚାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚୂଳୀ ନାମକ ଏକ ତପସ୍ବୀ, ଯିଏ ନିୟମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ ଉର୍ମିଳାଙ୍କ କନ୍ୟା ଗାନ୍ଧର୍ବ କୁମାରୀ ସୋମଦା। ସେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭଳି ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ତପସ୍ବୀ ଚୂଳୀ ଖୁସି ହେଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, କଣ ଚାହୁଁଛ? କହ।" ସୋମଦା ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, "ଏ ମହାତପସ୍ବୀ, ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଏକ ଧର୍ମିକ, ତପସ୍ୟାଶୀଳ ସନ୍ତାନ। ମୋର କୌଣସି ପତି ନାହିଁ, ମୁଁ କାହାର ବି ଭାର୍ଯ୍ୟା ନୁହେଁ; ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛି, ଆପଣ ମୋତେ ସନ୍ତାନ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ।" ଚୂଳୀ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମନରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଦାନ କଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ହେଲା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ। ସେ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ କାମ୍ପିଲ୍ୟ ନଗରରେ ରାଜା ହେଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା କୁଶନାଭ ତାଙ୍କ ଶତ କନ୍ୟାକୁ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଶତ କନ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ବିବାହ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ଛୁଆଁ ମାତ୍ରେ କନ୍ୟାମାନେ ବାୟୁଦେବ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ଓ ଦେହ ଭଙ୍ଗରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ରାଜା କୁଶନାଭ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେଙ୍କୁ ଏଭଳି ମୁକ୍ତ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ବିବାହ ପରେ, ରାଜା କୁଶନାଭ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ, ଗୁରୁମାନେ ସହ ଦେଇ ବିଦାୟ କଲେ। ସୋମଦା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଉପଯୁକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ନୂତନ ବୋହୁମାନେଙ୍କୁ ଗୃହରେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଏବଂ କୁଶନାଭଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏଠିଠାରେ ଅନ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ବିବାହ ଓ ବିଦାୟ ପରେ, ସନ୍ତାନ ନଥିବା ରାଜା କୁଶନାଭ ପୁଅ ପାଇଁ ଏକ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ କୁଶ ରାଜା କୁଶନାଭଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏକ ଧର୍ମିକ ପୁଅ ପାଇବା; ସେ ହେଉଛି ଗାଧି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ହେବ।" ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର କୁଶ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ରାଜା କୁଶନାଭଙ୍କୁ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ହେଲା ଗାଧି। ଏହି ଗାଧି ମୋର ପିତା ଓ ମୁଁ କୌଶିକ, କୁଶ ବଂଶର ଉତ୍ତରଧିକାରୀ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଶେଷ ହୁଏ।