ବାୟୁଦେବ ଏକଦିନ କୁଶନାଭଙ୍କ ଶତକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାହେଁ। ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ତୁମେ ତୁମ ମାନବ ଶରୀର ଛାଡ଼, ତେବେ ଅମରତ୍ୱ ଓ ଦୀର୍ଘ ଯୁବତ୍ୱ ପାଇବ।" ବାୟୁଦେବ ଏହିପରି ଆକର୍ଷଣୀୟ ପ୍ରଲୋଭନ ଦେଲେ, କାରଣ ମାନବ ଯୁବତ୍ୱ ଅତି ଅଳ୍ପକାଳୀନ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅମର ଯୁବତ୍ୱ ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି କଲେ। ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତକନ୍ୟା ହସିଲେ ଓ କହିଲେ, "ହେ ଦେବତାମନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣନ୍ତି। ତେବେ ଆମକୁ ଅପମାନ କାହିଁକି?" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ କୁଶନାଭଙ୍କ କନ୍ୟା, ଆମେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ। ଆମେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଅନୁଗତ; ଆମ ପିତା ଯାହାଙ୍କୁ ବରିବେ, ସେମାନେ ଆମର ପତି ହେବେ। ଆମେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ବର ଚାହୁଁ। ଆପଣ ଯଦି ଏପରି କରନ୍ତି, ତେବେ ଆମ ପିତାଙ୍କ ମାନ ଭଙ୍ଗ ହେବ।" ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ବାୟୁଦେବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ତାଡ଼ି ଦେଲେ। ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶତକନ୍ୟାଙ୍କ ଶରୀର ଭଙ୍ଗିଗଲା, ତାହା ଆଉ ଆଉଳ ଆଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ହେଇଗଲା। ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ସେମାନେ ରୋଇରୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ରାଜା କୁଶନାଭ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ କନ୍ୟାମାନେ ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଶାରେ ଦେଖି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହା କ’ଣ ଘଟିଲା? କିଏ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲା? କିଏ ତୁମମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଲା? କିଏ ତୁମମାନେ ଟେଢ଼ା କରିଦେଲା? ତୁମେ ଘୁରୁଛ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହୁନାହଁ।" କନ୍ୟାମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ସମସ୍ତରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ବାୟୁଦେବ ଆମକୁ ଅଧର୍ମ ମାର୍ଗରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଆମେ ନିଜେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଅଧିନ; ନିଜେ ନିର୍ବଳ। ଆମ ପିତା ଯଦି ଆମକୁ ଦେଇଥାଆନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବୁ। ସେ ଆମ କଥା ମାନିଲେନାହିଁ, ତେଣୁ ବାୟୁ ଆମକୁ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଲେ।" ରାଜା କୁଶନାଭ ଏହି କଥା ଶୁଣି କହିଲେ, "ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମ। ତୁମମାନେ ଏକତାରେ ରହି ଆମ ବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାର ଉପଯୁକ୍ତ, ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ; ଏପରି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କଠିନ। ତୁମମାନେ ଯେଉଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇଛ, ଏହା ଦାନ, ସତ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ପ୍ରଶଂସା, ଧର୍ମ, ସବୁ କିଛି ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଅଛି।" ଏପରି କହି ରାଜା କୁଶନାଭ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ବିବାହ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ବର ପାଇଁ ବିଚାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠିବେଳେ ଚୂଳିନାମକ ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ଋଷି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗାନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା ସୋମଦା, ଉର୍ମିଳାଙ୍କ ଝିଅ, ଶୁଶୂଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରି ତାଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ହାସଲ କଲେ। ଋଷି ଚୂଳି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସୋମଦାକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। କ'ଣ ଚାହୁଁଛ?" ସୋମଦା କହିଲେ, "ମୋର ବିବାହ ହୋଇନାହିଁ, ମୁଁ ଏକ ଧର୍ମିକ, ତପସ୍ବୀ ପୁଅ ଚାହଁ। ଆପଣ ମୋତେ ଏକ ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ।" ତାହାପରେ ଚୂଳି ଋଷି ମନରୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଦେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ହେଲା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ରାଜା କାମ୍ପିଲ୍ୟନଗରରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ତାପରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୁଶନାଭ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ ଯେ, ନିଜ ଶତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେବେ। ରାଜା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି ଅନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଶତକନ୍ୟା ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଏମାନେ ମାନ୍ୟ ହାତ ଧରି ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ଶତକନ୍ୟାଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ବିକୃତି ଓ ଦୁଃଖ ଅପସାରିଗଲା, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଚମକିଉଠିଲେ। ରାଜା କୁଶନାଭ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ପୁନଃ ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯିବା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ବିବାହ ପରେ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନୂତନ ପତ୍ନୀମାନେ, ଗୁରୁମାନେ ସହିତ ଦେଇ ବିଦାୟ କଲେ। ସୋମଦା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଉପଯୁକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଏବଂ ନୂତନ ବୋଉମାନେ ଆସିବାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେମାନେ କୁଶନାଭଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହିପରି ଶତକନ୍ୟାଙ୍କ ବିବାହ ହେବା ପରେ, କୁଶନାଭ ଏହି ବିନା ସନ୍ତାନ ରହିବାର ଦୁଃଖରେ ପୁଣି ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ।