ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମହାଭିଷେକ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଦିନ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି, ସେଉଁପରି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନା ଅଳଙ୍କୃତ ହାଲୁକା ପାରସୋଲ ଆଣାଗଲା। ଧଳା ଚାମରା, ସୁନା ହାଣ୍ଡଲ୍ ଥିବା, ଯାହାର କୀର୍ତ୍ତି ସବୁଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଣିମୁକୁତା, ଔଷଧି ଗଛର ମୁଞ୍ଚି ଓ ମୂଳ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗଛର ମୁଞ୍ଚି ଓ ଫୁଲ, ଧଳା ପୋଷାକ, ଧଳା ଉଙ୍ଗୁଡ଼ିଆ ଆଣାଗଲା। ତଦୁପରି ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଅଭିଜ୍ଞ ମନ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟମାନେ ଅଭିଷେକ ସାମଗ୍ରୀ ସଂଗ୍ରହ କଲେ—ଅଭଙ୍ଗ ଚାଉଳ, ସୁନା, ସୁଗନ୍ଧିତ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ମଧୁ ଏବଂ ଘିର ମିଶ୍ରଣ, ଦହି, ବାଘ ଚର୍ମ, ଦୁଇଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ୟାଣ୍ଡାଲ୍, ପୂଜା ତାଗ, ପିତାମ୍ବର ରଙ୍ଗ ରେଖା ଏବଂ ମନ:ଶିଳା। ଏହି ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ଶୋଭାମାନ ଏବଂ ଅନନ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଶୋଭିତ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ସୁନାର ମଞ୍ଚରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବଦିଗ ଦେଖି ବସାଇ ଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଅଭିଷେକ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଚାରିପାଖର ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦରୁ ଜଳ ଆଣାଗଲା, ଏବଂ ସମୁଦ୍ରରୁ ମଧୁର ଜଳ ସୁନା ଭାଣ୍ଡରେ ଭରି ରଖାଗଲା। ଉତ୍ତମ ଶଙ୍ଖାକାର ଘଡ଼ି ଓ ସୁନାର ମଟକିରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଋଷିମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିବା ପ୍ରକାରେ ଜଳ ରଖାଗଲା। ତାପରେ, ଗଜ, ଗବକ୍ଷ, ଗବୟ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ମୈନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ, ହନୁମାନ୍ ଓ ଜାମ୍ବବାନ୍ ଏହି ପ୍ରମୁଖ ବାନରମାନେ ମିଳି, ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଯେପରି ବସୁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ଶତାଧିକ ହଜାର ଧ୍ୱନିରେ ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ। ତାପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଯୁବରାଜ ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ କଲେ। ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଅଭିଷେକ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ‘ଶାବାଶ୍, ଶାବାଶ୍’ ବୋଲି ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେଉଁପରି ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁନିପୁନି ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। କିଷ୍କିନ୍ଧା ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିମୟ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଧ୍ୱଜପତାକା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲା। ଏହି ମହାଭିଷେକର ସମ୍ବାଦ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଦେଇ, ବାନରମୁଖ୍ୟ ସୁଗ୍ରୀବ, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ରୂମାଙ୍କୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଦେବତାମାନେ ପରି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ। ଏହିପରି ଚତୁର୍ବିଂଶତି ସର୍ଗ ପରେ, ପ୍ରସ୍ଥାନ ହେଲା ସପ୍ତବିଂଶତି ସର୍ଗର। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ବାନରମାନେ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେହି ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳ ବାଘ ଓ ହରିଣର ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସିଂହମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଜାତିର ଝାଡ଼ ଓ ଲତାରେ ଆବୃତ, ଅନେକ ଗଛରେ ଭରିଥିଲା। ଏଠାରେ ଭାଲୁ, ଲମ୍ବା ପୁଛ ଥିବା ବାନର, ବିଳାଇ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ; ପର୍ବତ ମେଘପିଞ୍ଜର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଥିଲା। ସେହି ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିଶାଳ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଗୁହାରେ ବାସ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତି କରି, ରଘୁବଂଶୀ ଶ୍ରୀରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାଇ, ଏହି ପର୍ବତ ଗୁହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ରମ୍ୟ, ବିଶାଳ ଓ ସୁବିସ୍ତୃତ। ଏଠି ଆମେ ବର୍ଷା ଋତୁ ପାଇଁ ବାସ କରିବା; ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖର ଅତି ଉତ୍ତମ। ଧଳା, କଳା ଓ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଏଠାରେ ଅଛି, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଏଠି ମିଳେ, ନଦୀ ଓ ବାଙ୍ଗ ମାଛର ଧ୍ୱନି ରହିଛି। ବିଭିନ୍ନ ଜାତିର ଗଛ ଏଠି ଅଛି, ରଙ୍ଗିନ ଲତା ଏଠି ଲପେଟି ରହିଛି, ପ୍ରକାର ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀ ଏଠି ଡାକୁଛନ୍ତି, ମୟୂର ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗିନ ପଖ ଫେଲି ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ମଲ୍ଲିକା, କୁନ୍ଦ, ସିନ୍ଧୁବାର, ଶିରୀଷ, କଦମ୍ବ, ଅର୍ଜୁନ, ଶାଳ ଓ ସର୍ଜ ଗଛ ଫୁଲିଛି। “ଏଠି ଏକ ରମ୍ୟ ପଦ୍ମସର ଅଛି, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଆମ ଗୁହାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଜଳପ୍ରବାହ ଦିଗକୁ ଢଳିଥିବା ଏହି ଗୁହା ଉପଯୁକ୍ତ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିରାପଦ। ଗୁହା ପ୍ରବେଶରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର, ଲମ୍ବା କଳା ପଥର ଅଛି, ଯାହା କାଜଳ ରାଶି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏକ ଧଳା ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଆକାଶ ଭଳି ଧଳା, କୈଳାଶ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଛି। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ କଳା ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଭଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା କାଜଳ ରାଶି ଭଳି, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ। ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତର ଗୁହାକୁ ଛାଡ଼ି ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ନଦୀ ଦେଖ, କାଦାରେ ଭରିଥିବା, ଯାହା ଜାହ୍ନବୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି। “ଏଠି ଚନ୍ଦନ, ତିଳକ, ଶାଳ, ତମାଳ, ଅତିମୁକ୍ତକ, ପଦ୍ମ, ସରଳ ଓ ଅଶୋକ ଗଛ ରହିଛି। ବାନୀର, ତିମିଡ଼, ବକୁଳ, କେତକୀ, ହିନ୍ତାଳ, ତିନିଶ, ନୀପ ଓ ବେତସ ଗଛ ମାଳାର ଭଳି ଶୋଭିତ। ନଦୀପାର ଗଛମାନେ ରଙ୍ଗିନ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ନାରୀ ଭଳି ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି। ଶତାଧିକ ପକ୍ଷୀ ଦଳର ଧ୍ୱନି ଏଠି ଶୁଣାଯାଉଛି, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ।” ଏପରି ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତର ରମ୍ୟ ଗୁହାରେ ବାସ କରିବାକୁ ଯୋଜନା କଲେ, ଏବଂ ନୂତନ ଆଶ୍ରୟର ଶୋଭା ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅନନ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।