ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ରାମ ମହାବୀର ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ନିୟମାନୁସାରେ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଶୀଘ୍ର ଅଭିଷେକ କର।" ଏହିପରେ ରାମ ଆଉ କହିଲେ, "ସଦାଚାର ଓ ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିବା, ବଳ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏହି ଅଙ୍ଗଦକୁ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କର।" ରାମ କହିଲେ, "ଏହି ଅଙ୍ଗଦ ବୟସରେ ବଡ଼ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ସମାନ, ଅଦମ୍ୟ ଶୌର୍ୟ ଥିବା ଏହି ଯୁବକ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।" ଏହି ସମୟ ଶ୍ରାବଣ ମାସ, ବର୍ଷା ଋତୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି; ଚାରି ମାସ ବର୍ଷା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ଏହା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ନୁହେଁ, ଆପଣ ଶୁଭ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଏହି ପ୍ରିୟ ପର୍ବତରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରହିବି। ଏହି ମହାନ୍ତ ଗୁହା ଶୀତଳ ବାୟୁ, ପ୍ରଚୁର ଜଳ ଓ ପଦ୍ମ-ଶାଳୁକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସ ଆସିଲେ, ଆମେ ରାବଣ ବଧ ପାଇଁ ସଂକଳ୍ପ କରିଛୁ; ତୁମେ ତୁମ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରି ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ଖୁସି କର।" ଏପରି ଅନୁମତି ଦେଇ ରାମ ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ, ପୂର୍ବତନ ରାଜା ବାଳିଙ୍କ ଶାସିତ ମଧୁର କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ହଜାର-ହଜାର ବାନର ଲୋକ ଚାଲିଲେ। ସମସ୍ତ ବାନର ପ୍ରମୁଖମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଥା ନମାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନିଜ ଭାଇଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ସୁନା ତିଆରି ଛତା, ଧଳା ଚାମର, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଔଷଧି ଗୁଟିକ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗଛର କଳି ଓ ଫୁଲ, ଶୁଧ୍ଧ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, ଧଳା ଚନ୍ଦନ, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ସୁନା, ସୁଗନ୍ଧିତ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ମଧ ଘିଅ ଏବଂ ଦହି, ବାଘଚର୍ମ, ଦୁଇ ମୂଲ୍ୟବାନ ଚପ୍ପଲ, ଅଭିଷେକ ତାଗ, ପୀତ ରଙ୍ଗ ଓ ମନ:ଶିଳା—ଏସବୁ ନେଇ ଷୋଳ ଅପସରା ଅନନ୍ଦରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବେଦିକ୍ ରୀତିରେ, ପ୍ରଶସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ମଣି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ଦର୍ଭି ଛାତି ମାଟିରେ ଛାଡ଼ି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଲା। ସୁନା ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଶୋଭାମାନ ଚାଦର ଛଡ଼ାଇ, ରୂପବନ୍ତୀ ମହଲ ଉପରେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ସୁନ୍ଦର ସିଂହାସନ ଉପରେ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ବସାଇଲେ। ପ୍ରତିଦିଗର ନଦୀ, ହ୍ରଦ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଶୁଭ ସିଂହ ଶଙ୍ଖ ଓ ସୁନା ଘଡ଼ାରେ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ ଭରିଲେ। ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଋଷିମାନେ ଦେଖାଇଥିବା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା। ଗଜ, ଗବକ୍ଷ, ଗବୟ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ମୈନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ, ହନୁମାନ୍, ଓ ଜାମ୍ବବାନ—ଏହି ପ୍ରମୁଖ ବାନରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭଳି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବାନର ଉଲ୍ଲାସରେ ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ। ରାମଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଅଙ୍ଗଦକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ତାଙ୍କୁ ଯୁବରାଜ୍ୟ ଦେଲେ। ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପରେ, ସମସ୍ତ ବାନର ଦୟାଲୁ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ 'ଶାବାଶ, ଶାବାଶ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ଆବାର ଆବାର ଆନନ୍ଦରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ଅବସ୍ଥିତ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗର ଉଲ୍ଲାସ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଧ୍ୱଜା ଓ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ହେଲା। ଏହି ମହା ଅଭିଷେକ ଖବର ରାମଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସଙ୍ଗିନୀ ରୁମାକୁ ପୁଣି ପାଇ ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ। ଏହିପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ସତେଇତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ହେବା ପରେ ବନରମାନେ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ପ୍ରସ୍ରବଣ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଏହି ପର୍ବତ ମାନ୍ୟ, ବାଘ ଓ ହରିଣଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି, ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଚାରିପଟେ, ବିଭିନ୍ନ ଲତା ଓ ଜଡ଼ିରେ ଆଛାଦିତ, ଅନେକ ଗଛରେ ଭରିଆ। ଭାଲୁ, ପୁଛ ଥିବା ବନର, ବିଲାଇ ଏଠାରେ ଚରେ; ମେଘ ଦଳ ସଦୃଶ ଏହି ପର୍ବତ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ। ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି (ଲକ୍ଷ୍ମଣ) ଏକ ବଡ଼ ଓ ଖୋଲା ଗୁହାରେ ବାସ କରିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ଯେଉଁ ସଂକଳ୍ପ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ରାମ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ, "ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ପର୍ବତ ଗୁହା ଖୁବ ସୁନ୍ଦର, ଖୋଲା ଓ ସୁବିଶାଳ। ଏଠାରେ ଆମେ ବର୍ଷା ଋତୁ ବିତାଇବା। ଏହି ଚୂଡ଼ା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ।" ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖର ଧଳା, କଳା ଓ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଶିଳାରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ, ନଦୀ ଓ ବେଙ୍ଗର ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।