ରାଘବ, ଏକ ସମୟରେ କୁଶନାଭା ରାଜାଙ୍କ ଶତ ଜନୀୟା ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ଅଂଗନାମାନେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଗୀତ ଗାଇ, ନୃତ୍ୟ କରି ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ରେ ରାଗ ଚ଼ାଲି ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏପରି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ଓ ଶୋଭାରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନିର୍ପ୍ରତିମ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ ରୂପ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଗାର୍ଡେନ ରେ ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ତାରାମାନେ ଚମକୁଛନ୍ତି। ଏହି ଶତ ଜନୀୟା ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଯୁବତୀ, ଶିଳ୍ପ, ଶୋଭା ଓ ଗୁଣ ରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଏମାନେ ଦେଖି ବାୟୁଦେବ, ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ-ପୁରୁଷ ର ଅଧିପତି, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମମାନେ ଉପରେ ଆଶା କରୁଛି; ତୁମେ ମୋର ଜନା ହେବ। ମାନବ ଅବସ୍ଥା ଛାଡ଼, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲାଭ କରିବ। ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଯୁବାବସ୍ଥା ଅତି ଅସ୍ଥାୟୀ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଅକ୍ଷୟ ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ଅମରତ୍ୱ ପାଇବ।” ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଏହି ଅଧିଭୂତ କଥା ଶୁଣି କୁଶନାଭା ରାଜାଙ୍କ ଶତ ଜନୀୟା ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ହସି କହିଲେ: “ହେ ଦେବ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସମସ୍ତେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଜାଣିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଆମେ ଅବହେଳିତ କାହିଁକି? ଆମେ କୁଶନାଭା ରାଜାଙ୍କ ଜନୀୟା; ଆମେ ନିଜ ଦୂର୍ବଳତା ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ। ଏପରି ଦିନ କେବେ ଆସିନାହୁଁ, ଯେ ତୁମେ ଆମର ସତ୍ୟବାଦୀ ପିତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବ। ଆମେ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁସରିବା; ପିତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ହିଁ ପତି ଚୟନ କରିବା। ପିତା ଆମର ଉତ୍ତମ ଦେବତା; ଯାହାକୁ ପିତା ଦେଇବେ, ସେ ଆମର ପତି।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ବାୟୁଦେବ ହରି ଅତି କ୍ରୁଧିତ ହେଇ ଶତ ଜନୀୟାଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେମାନଙ୍କର ଦେହକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଦେହ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଉଙ୍ଗୁଳି ପରି ଛୋଟ ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ଏହି ଜନୀୟାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର ଅତି ଆତଙ୍କିତ, ଲଜ୍ଜିତ ଓ ଚୋକା ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଥିଲା। ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖିତ ଓ ଭଙ୍ଗ ଦେହ ଦେଖି କୁଶନାଭା ରାଜା ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହା କ’ଣ? କହ, କନ୍ୟାମାନେ। କିଏ ଧର୍ମକୁ ଅବହେଳା କରିଛି? କିଏ ତୁମମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିଛି? ତୁମେ ଚୁପ ଅଛ; କିଏ ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି?” ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଶତ ଜନୀୟାମାନେ ତାଙ୍କର ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ବାୟୁ ଅନ୍ୟାୟ ପଥରେ ଚଳି ଆମେ ଉପରେ ଅପରାଧ କରିଛି। ଆମେ ପିତାଙ୍କ ଅଧୀନ ଅଛୁ; ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ। ପିତା ଚୟନ କରନ୍ତୁ; ସେ ଦେଇଲେ, ଆମେ ତାଙ୍କର ହେବୁ। ଆମେ ଏହି କଥା କହି ମଧ୍ୟ ବାୟୁଦେବ ଅନ୍ୟାୟରେ ବନ୍ଧି ଆମେ ଉପରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।” ରାଜା ଏହି କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କର ଶତ କନ୍ୟାମାନେ କହିଲେ: “ଧୈର୍ୟ ହେଉଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ମୋ କନ୍ୟାମାନେ। ତୁମେ ଏକତାରେ ଆମର ବଂଶ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛ। ଶୋଭା ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ, ଧୈର୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ; ଏପରି ଧୈର୍ୟ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତି କଷ୍ଟ। ତୁମେ ଯେପରି ଧୈର୍ୟ ଦେଖାଇଛ, ଏହା ଦାନ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଯଜ୍ଞ, ଏହା ଖ୍ୟାତି, ଏହା ଧର୍ମ; ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧୈର୍ୟ ଉପରେ ଭରସା କରେ।” ଏପରି କଥା କହି କୁଶନାଭା ରାଜା କନ୍ୟାମାନେକୁ ଯାଉ ଦେଲେ। ଏହିପରେ ସେ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ବିବାହ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ସମୟ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ବର ବିଷୟରେ ଅଲୋଚନା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚୂଳୀ ନାମକ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ନିଷ୍ଠା ଓ ଶିଳ୍ପରେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ତାପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସେବାରେ ଉର୍ମିଳା ଜନୀୟା ସୋମଦା, ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା, ନିଜ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏକ ସମୟରେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; କ’ଣ ଆମି ତୁମ ପାଇଁ କରିବି?” ସୋମଦା ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର କଲେ: “ହେ ମହାତପସ୍ବୀ, ଆମି ଏକ ଧର୍ମପୁତ୍ର ପାଇଁ ଚାହୁଁ, ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରୀରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ ବିହୀନ; ଆପଣ ମୋତେ ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ।” ଋଷି ତାଙ୍କୁ ମନରୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଦେଲେ, ଯେଉଁ ଚୂଳୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ରାଜା କାମ୍ପିଳ୍ୟ ନଗରରେ ଦେବମାନେ ପରି ଶ୍ରୀରେ ବସିଥିଲେ। ତାପରେ କୁଶନାଭା ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଶତ କନ୍ୟାମାନେ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଦେବାକୁ। ସେ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି ଶତ କନ୍ୟାମାନେ ଦେଇଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ରାଜା ଉଚିତ କ୍ରମରେ ସେମାନଙ୍କ ହାତ ଧରି ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ ଶତ କନ୍ୟାମାନେ ବାୟୁ କୃତ ଦୁଃଖ ଓ ଭଙ୍ଗରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ; ସେମାନେ ଆବାର ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ହେଲେ। ନିଜ କନ୍ୟାମାନେ ମୁକ୍ତ ଦେଖି କୁଶନାଭା ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ବିବାହ ପରେ ରାଜା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜନୀୟାମାନେ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ସହଚରମାନେ ସହ ଦେଇ ପଠାଇଦେଲେ।