ସୁଗ୍ରୀବ ଦୁଃଖରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୋଶାକ ଜଳରେ ଭିଜିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ବାନରମାନ୍ୟର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ, ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଋଷିମାନେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରନ୍ତି। ତାପରେ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ଯାହାର ମୁହଁ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା ଓ ଦେହ ସୁବৰ্ণ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ— "କକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ ରାମ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ବାନରମାନ୍ୟର ବୃହତ୍ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛି, ଏହି ରାଜ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହି ଶୁଭ ନଗରକୁ ଏବେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ।" "ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିବେ; ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ମାଳା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବେ। ଆପଣ ଏହି ମନୋହର ପର୍ବତ ଗୁହାକୁ ଆସିବା ଉଚିତ।" "ପ୍ରଭୁ, ବାନରମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ ଓ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।" ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ ରାମ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନୀତିବାନ୍ ଥିବା ହନୁମାନ୍କୁ କହିଲେ— "ହନୁମାନ୍, ଚୌଦ ଅବର୍ଷ ଯାଏଁ ମୁଁ ଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ନଗର ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଛି। ସୁଗ୍ରୀବ, ବାନରମାନ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ, ଏହି ଶୁଭ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ।" "ନୀତି ଓ ଶୌର୍ୟରେ ଉତ୍ତମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦକୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ଅଭିଷେକ କର। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପିତାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହୋଇଥାଏ, ଅଙ୍ଗଦ ଶୌର୍ୟରେ ସମ, ଅଭୟ ଚିତ୍ତ ଓ ରାଜ୍ୟର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।" "ଏହା ଶ୍ରାବଣ ମାସ, ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି; ଚାରି ମାସ ବର୍ଷା ଚଳିବ। ଏହି ସମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତୁମେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଏହି ପର୍ବତରେ ରହିବି। ଏହି ମନୋହର ଓ ବିସ୍ତୃତ ପର୍ବତ ଗୁହା ଶିତଳ ପବନ, ପ୍ରଚୁର ଜଳ, ଅନେକ ପଦ୍ମ ଓ ଶାଳୁକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।" "କାର୍ତ୍ତିକ ଆସିଲେ, ରାବଣ ବଧ ପାଇଁ ଆମର ଏକ ସମ୍ମତି ଅଛି; ତୁମେ ତୁମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷେକ କରି ମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।" ରାମଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ସୁଗ୍ରୀବ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ବାଲୀଙ୍କ ଶାସିତ ମନୋହର କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ହଜାର ହଜାର ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚଲିଲେ। ସମସ୍ତ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୂମିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଶୌର୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଉପର ଉଠାଇଲେ। ଏହାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିଥିବା ପରି ଅଭିଷେକ କଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭିତ ଫିକିରା ପାରାସୋଲ, ଧବଳ ଚାମର ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ, ଔଷଧି ଗୁଣ ଥିବା ବିଜ ଓ ରତ୍ନ, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗଛର ମୁଞ୍ଚ ଓ ଫୁଲ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ଉଙ୍ଗୁଁତ, ଅବିଭ୍ରାନ୍ତ ଚାଉଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ, ମଧୁ ଓ ଘି ମିଶା ଦ୍ରବ୍ୟ, ଦହି, ବାଘ ଚର୍ମ, ଦୁଇଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ୟାଣ୍ଡାଲ୍, ପୂଜା ସୂତ୍ର, ହଳଦୀ ଓ ମନ:ଶିଳା ନେଇ, ଶୋଭିତ ଶୋଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀମାନେ ଆସିଲେ। ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରତ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଶୁଭ କୁଶ ଛିତା ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିତ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଶୁଦ୍ଧି ଓ ହୋମ କରିଲେ। ପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଲଙ୍କରେ ଶୋଭିତ ଶୟନ ଓ ମାଳାରେ ଶୁଭ ମହଳର ଉପରେ ଆଗ୍ରେ ଦିଗରେ ରିତିରେ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଲେ। ନଦୀ, ହ୍ରଦ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ନେଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ଶୁଭ୍ର ଜଳ ଭରି, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶୁଭ ବୃଷଭ ଶିଙ୍ଗ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ାରେ ଜଳ ରଖିଲେ। ଗଜ, ଗବାକ୍ଷ, ଗବୟ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ମୈନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ, ହନୁମାନ୍ ଓ ଜାମ୍ବବନ୍ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଜଳରେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଯେପରି ବସୁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବା ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଶତ ହଜାରରେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ, ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଅଙ୍ଗଦକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଅଙ୍ଗଦ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବା ପରେ, ଦୟାଳୁ ବାନରମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ "ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ" ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ପର୍ବତ ଗୁହା ଭିତରେ ଥିବା ମନୋହର କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗର ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ହେଲା।