ଏକ ଦିନ, କୁଶନାଭା ରାଜାଙ୍କର ଏକ ଶତ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ଜୀୟାନୀ, ଯୁବତୀ ଓ ଶୋଭାମୟ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଭୂଷିତ, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଶତ ନଦୀ ପରି ଗାର୍ଡେନ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଇ, ନୃତ୍ୟ କରି, ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇ, ରାଘବ ମହାରାଜ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଅନୁପମ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ସେମାନେ ମେଘର ମଧ୍ୟରେ ତାରା ପରି ଗାର୍ଡେନ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଭରିଥିବା ଏହି ଜୀୟାନୀମାନେକୁ ଦେଖି, ବାୟୁଦେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଥ, ଏମିତି କହିଲେ— “ମୁଁ ତୁମମାନେକୁ ଚାହେ; ତୁମେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବା। ତୁମେ ମାନବ ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡି ଦିଅ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରିବା। ମାନବ ଯୁବାବସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଅକ୍ଷୟ ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ଅମରତ୍ୱ ପାଇବା।” ବାୟୁଦେବଙ୍କର ଏହି ସହଜ କଥା ଶୁଣି, ଏହି ଶତ ଜୀୟାନୀ ହସିଲେ ଓ ଏମିତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ହେ ଦେବ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣନ୍ତି। ତେବେ ଆପଣ କାହିଁକି ଆମକୁ ଅବହେଳା କରୁଛନ୍ତି? ଆମେ ସମସ୍ତେ କୁଶନାଭାଙ୍କର ଜୀୟାନୀ; ଆମେ ଆତ୍ମସଂୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛୁ, ଆମ ସ୍ଥାନରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବାକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ। ଏମିତି ଦୁଃସମୟ ଆସିନପାରିବ, ଆପଣ ଆମ ସତ୍ୟବାନ୍ ପିତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବେ। ଆମେ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରି, ପିତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପତି ଚୟନ କରୁଛୁ। ପିତା ଆମର ନାଥ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା; ଯାହାକୁ ପିତା ଆମକୁ ଦେଇବେ, ସେ ଆମର ପତି ହେବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରି ଦେବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ବାୟୁରେ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଉଙ୍ଗୁଳି ପରି ଛୋଟ ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ଏହି ଜୀୟାନୀମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏଠାରେ ଏମିତି ଅସ୍ଥିର, ଲଜ୍ଜାପରା, ତାଙ୍କର ଆଖି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଜୀୟାନୀମାନେ ଭଙ୍ଗ ଓ ବିପର୍ୟସ୍ତ ଦେଖି, କୁଶନାଭା ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଇ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ଏହା କ’ଣ? କହ, ଜୀୟାନୀମାନେ। କିଏ ଧର୍ମକୁ ଅବହେଳା କଲା? କିଏ ତୁମମାନେକୁ ବିକୃତ କଲା? ତୁମେ ଚଳା କରୁଛ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହୁନାହାଁ।” ଏହିପରେ ରାଜା ଗଭୀର ନିଶ୍ବାସ ନେଇ, ନିଜକୁ ସ୍ଥିର କଲେ। ପରେ, କୁଶନାଭାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଏହି ଶତ ଜୀୟାନୀ ତାଙ୍କର ଚରଣରେ ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ, ଏମିତି କହିଲେ— “ହେ ରାଜା, ବାୟୁ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅଧର୍ମ ମାର୍ଗ ଅନୁସରି, ଆମକୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଆମେ ପିତାଙ୍କ ଅଧିନରେ, ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ; ଆପଣ ଆମ ପିତାକୁ ଚୟନ କରନ୍ତୁ, ସେ ଆମକୁ ଦେଇଲେ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କର। ଆମେ ଏହିପରି କଥା କହିଲୁ ବେଳେ, ସେ ଆମ ଶବ୍ଦକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେନାହିଁ, ଅପରାଧରେ ବନ୍ଧି, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଗଲୁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମବାନ୍ ଓ ଶୋଭାମୟ କୁଶନାଭା ରାଜା ଜୀୟାନୀମାନେକୁ କହିଲେ— “ଧୈର୍ୟ ହିଁ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ମୋ ଜୀୟାନୀମାନେ। ତୁମେ ଏକତାରେ ଚଳି, ଆମ ବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ଶୃଙ୍ଗାର ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ, କିନ୍ତୁ ଧୈର୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ; ଏହିପରି ଧୈର୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ତୁମେ ଯେପରି ଧୈର୍ୟ ଦେଖାଇଛ, ଏହା ଦାନ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଯଜ୍ଞ, ଏହା ଯଶ, ଏହା ଧର୍ମ; ପୃଥିବୀ ଧୈର୍ୟରେ ଅଟୁଟ। ଏହିପରି କଥା କହି ରାଜା, ଦେବତାମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କ ଜୀୟାନୀମାନେକୁ ଯିବାକୁ ଦେଲେ। ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ବର ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଚୂଳୀ ନାମକ ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ଋଷି, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ବ୍ରହ୍ମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉର୍ମିଳାଙ୍କ ଜୀୟାନୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ସୋମଦା, ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତରେ ସେବା କରି, କିଛି ସମୟ ରହି, ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହିପରେ ଋଷି କହିଲେ— “ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଶୁଭ ହେଉ; କଣ ମୁଁ କରିବି ଯାହାରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ?” ଏହିପରେ, ସୋମଦା ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ଏ ମହାତପସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମ ତପସ୍ୟା ଓ ଦୀପ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଚାହେ ଏକ ଧର୍ମବାନ୍, ବ୍ରହ୍ମ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ପୁତ୍ର। ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ ବିହୀନା, ଆପଣ ମୋ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ ମାର୍ଗରେ ପୁତ୍ର ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।” ଋଷି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମିତ ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର, ଚୂଳୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଦେଲେ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ରାଜା କାମ୍ପିଲ୍ୟା ନଗରରେ ଦେବତାମାନେ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୋଭାରେ ବସିଲେ। ତାପରି, କୁଶନାଭା ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ତାଙ୍କ ଏକ ଶତ ଜୀୟାନୀ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି, ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ଶତ ଜୀୟାନୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପରି ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କର ହାତ ଛୁଇଁ ମାତ୍ରେ, ଜୀୟାନୀମାନେ ବାୟୁର ଦୁଃଖ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଜୀୟାନୀମାନେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦେଖି, କୁଶନାଭା ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ପୁନଃପୁନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।