ବାନର ରାଜା ବାଲିଙ୍କ ଦୁଃଖଦ ଦେହାନ୍ତ ପରେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତାରା ଅତି ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ କହିଲେ, “ଶତ୍ରୁମାର୍ଦ୍ଦନ ସୁଗ୍ରୀବ, ଆଗରୁ ଯେପରି ତୁମେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିଥିଲ, ସେପରି ଏବେ ମଧ୍ୟ କର। ତାପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ବନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ କ୍ରୀଡ଼ା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ତାରାଙ୍କ ବିଳାପ ଶୁଣି, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାନରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ, ପିତାଙ୍କ ଶୋକରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ବାଲିଙ୍କ ଦେହକୁ ଚିତାରେ ରଖିଲେ। ନିୟମାନୁସାରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ନାନ କରି, ଅଙ୍ଗଦ ପିତାଙ୍କ ଚିତାକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବାଲି ଏଇ ଲମ୍ବା ଯାତ୍ରାରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ। ବାଲିଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସମସ୍ତ ବାନର ମହାପୁରୁଷମାନେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ଶୁଭ ନଦୀକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଙ୍ଗଦ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ତାରା ସହିତ ବାଲି ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ରାମ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଓ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ବାଲିଙ୍କ ଚିତାରେ ଅଗ୍ନି ଦେଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ପରେ, ରାମାୟଣର କିଷ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଛବିଶ ଶ୍ଲୋକ ପ୍ରାରମ୍ଭ ହୁଏ। ବାନରମାନେର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଜଳଭିଜ୍ଜିତ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ବଳଶାଳୀ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଯେପରି ସାଧୁମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କରନ୍ତି। ତାପରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ଯୁବ ସୂର୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦେହ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ ରାମ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରୁ ମୁଁ ବାନର ବଂଶର ଏହି ମହାନ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛି। ଏହି ରାଜ୍ୟ ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହା ଲାଭ ହୋଇଛି। ଏବେ ଶୁଭ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ— ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂଚାଳନ କରିବେ; ନିୟମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ, ଉତ୍ତମ ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଲଗାଇଛନ୍ତି। ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ମାଳା ଓ ରତ୍ନ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିବେ; ଆପଣ ଏହି ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ଆସିବେ। ଆପଣଙ୍କ ଏକତ୍ୱ ଏଠାରେ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ ଓ ବାନରମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ।” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ମଧୁର ଭାଷୀ ରାମ କହିଲେ, “ହନୁମାନ, ଚଉଦ ଅଠରେ ମୁଁ ଗ୍ରାମ ବା ନଗର ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ରକ୍ଷା କରୁଛି। ସୁଗ୍ରୀବ, ବାନରମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିୟମାନୁସାରେ ଏହି ଶୁଭ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରନ୍ତୁ।” ତାପରେ ରାମ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସଦାଚାର ଜ୍ଞାନୀ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଉତ୍ତମ, ଏହି ଶୂରବୀର ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କର। ବୃଦ୍ଧପୁତ୍ରଙ୍କର ବୃଦ୍ଧପୁତ୍ର, ଶୂରତାରେ ସମ, ଅଙ୍ଗଦ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ମାସ ହେଉଛି ଶ୍ରାବଣ, ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ଚାରି ମାସ ବର୍ଷାକାଳ ଆସିଗଲା। ଏହି ସମୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଶୁଭ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ମୁଁ ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରହିବି। ଏହି ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଶୀତଳ ବାୟୁ, ପ୍ରଚୁର ଜଳ, ଅନେକ ପଦ୍ମ ଓ କମଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସ ଆସିଲେ, ତେବେ ରାବଣ ବଧ ପାଇଁ ଆମେ ଏକତ୍ୱ ହେବା, ଏହା ଆମର ଚୁକ୍ତି। ଏଠାରୁ ତୁମେ ତୁମ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରି ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କର।” ରାମଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ବାନରମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗ୍ରୀବ ପୂର୍ବ ବାଲି ଶାସିତ ଶୁଭ କିଷ୍କିନ୍ଧା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହଜାର ହଜାର ବାନର ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ସମସ୍ତ ବାନର ମୁଖ୍ୟମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଚାରିଦିଗରୁ ଘେରି ଦେଖି, ମାଥା ନମାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କଲେ। ତାପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ଅଭିଷେକ କଲେ, ସୋନା ଖଚିତ ଧ୍ୱଜା, ଧଳା ଚାମର, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଔଷଧି ବିଜ, ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗଛର କଳମ ଓ ମାଳା, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଧଳା ପୋଷାକ, ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଆଣିଲେ। ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ସୁନା, ଗନ୍ଧ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ମଧ ଘି ଓ ଦହି ମିଶାଇ, ବାଘ ଚର୍ମ ଓ ଦୁଇଟି ମୂଲ୍ୟବାନ ଚପ୍ପଲ ଆଣାଗଲା। ଉପବୀତ, ପିତାମ୍ବର ଓ ମନ:ଶିଳା ନେଇ, ଷୋଡଶ କନ୍ୟା ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଲେ। ଏହିପରି, ପ୍ରାଚୀନ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରତ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଶୁଭ କୁଶ ଛାଟିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳାଇ, ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ହବନ କରାଗଲା। ତାପରେ, ସୁନା ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଚମତ୍କାର ବିଛାନା ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ରାଜସିକ ମହଳ ଉପରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ସୁନ୍ଦର ସିଂହାସନରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ବସାଇ, ନଦୀ ଓ ସରୋବରରୁ ଆଣିଥିବା ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଗଲା।