ସେଇ ସମୟରେ, ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବାଲୀଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ତାରାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସହରର ନାଗରିକମାନେ, ଏକାଠି ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ରହିଥିଲେ। ରାମ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ତୁମର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପୂର୍ବବତ୍ ବିଦାୟ ଦିଅ; ତାପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଶାରେ ଭରି, ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଏକାଠି ଖେଳିବା।” ଏପରି ଭାବରେ ତାରା, ପତି ବାଲୀଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଆବୃତ, କ୍ଷୀଣ ମନ୍ଦିରେ ହାହାକାର କରୁଥିଲେ; ମକରମହିଳାମାନେ, ନିଜେ ଦୁଃଖରେ ଅପହୃତ, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ମହଲରେ, ଅଙ୍ଗଦ ତାଙ୍କ ପିତା ବାଲୀଙ୍କ ପାଇଁ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ, ନିଜ ପିତାକୁ ଶବଦାହ କାଳିକାରେ ରଖିଲେ। ଶବଦାହ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନି ଦେଇ, ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବା ବାଲୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ବାଲୀଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମକରମହାନ୍ତମାନେ ଶୁଭ ନଦୀକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଦେବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ତାରା ସହିତ ସମସ୍ତେ ବାଲୀଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅନୁଭୂତି ହୋଇ, ରାମ ମଧ୍ୟ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅଂଶୀ ହେଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଓ ଶବଦାହ କ୍ରିୟା କରିଲେ। ପରେ, ମକରମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଲୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଦେଇ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ବୀରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିବା ବାଲୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ କିଶ୍କିନ୍ଧା କାଣ୍ଡର ଶ୍ରୀମୟ ରାମାୟଣର ଶୁଭ ଛବି ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ତାପରେ ବାନରମହାନ୍ତମାନେ, ଦୁଃଖରେ ତଳିବା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଘେରି, ତାଙ୍କ ସୋଇ ଭିଜିଥିବା ପୋଶାକ ଦେଖି, ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ବୀରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଋଷିମାନେ ଯେପରି ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରନ୍ତି, ସେପରି ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ତାପରେ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ଯିଁଁଙ୍କ ମୁହଁ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଆକୃତି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ତୁମର କୃପାରେ, ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ, ମୁଁ ବାନରମାନ୍ୟବାଂଶୀ ଏହି ବୃହତ୍ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛି, ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ରାଜ୍ୟ, ମହାତ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମର ଅନୁମତିରେ ମିଳିଛି; ଏବେ ଶୁଭ ସହରକୁ ଯାଇ—” “ସେ ନିଜ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଗଠନ କରିବେ; ସେ ନିୟମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧିତ ଔଷଧୀରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ତୁମକୁ ମାଳା ଓ ରତ୍ନମାନେ ଦେଇ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ କରିବେ; ତୁମେ ଏହି ମନୋହର ପର୍ବତ ଗୁହାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।