ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜା ଏବଂ ଋଷି କୁଶନାଭା, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଆତ୍ମାରେ ନ୍ୟାୟବାନ୍, ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶତ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେହି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଯୌବନ ଓ ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ, ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ଶୃଙ୍ଗାର ରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ, ବର୍ଷାକାଳର ଶତଧାରା ନଦୀମାନେ ପରି ଉଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ବାଦ୍ୟ ରେ ମନ ଲଗାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ରେ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ତାରାମାନେ ପରି ଉଦ୍ୟାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଗୁଣ, ଯୌବନ ଓ ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ ବାୟୁଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାହେଁ। ତୁମେ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼, ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ। ତେବେ ଅମରତ୍ୱ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଯୌବନ ପାଇବ। ମାନବ ଯୌବନ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମୋ ସହ ତୁମେ ଅମର ଓ ଅକ୍ଷୟ ଯୌବନ ଲାଭ କରିପାରିବ।" ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତ କନ୍ୟା ହସି କହିଲେ, “ହେ ଦେବ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣନ୍ତି। ତେବେ ଆମେ କାହିଁକି ଅବହେଳିତ? ଆମେ କୁଶନାଭାଙ୍କ କନ୍ୟା, ଆମେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ। ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ଦିନ ଆସିବା ଦେଉନି। ଆମେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ବର ଚୟନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆମ ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ଆମର ଭଗବାନ୍, ଯାହାଙ୍କୁ ଆମେ ଦେଇଦେବେ, ସେହି ଆମର ପତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବାୟୁଦେବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆଙ୍ଗୁଠି ପରି ସଂକୁଚିତ ହୋଇଗଲେ। ଭୟଭୀତ ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ, ଅତି ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଶ୍ରୁ ନେଇ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ରହିଲେ। ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, ରାଜା କୁଶନାଭା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କଣ ଘଟିଲା, କନ୍ୟାମାନେ? କିଏ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲା? କିଏ ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣିଲା? ତୁମେ ଚଲିଅଛ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହୁନାହାଁ।" ଏହି ଦୁଃଖର ମଧ୍ୟରେ, ଶତ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ, “ପିତା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବାୟୁଦେବ ନୀତି ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି ଆମକୁ ଅପମାନିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଆମେ ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନ। ଆପଣ ଯଦି ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବେ, ତେବେ ଆମେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବୁ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ମନେ ହେଲାନି, ତେଣୁ ସେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭଙ୍ଗୁର କରିଦେଲେ।" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ରାଜା କୁଶନାଭା କହିଲେ, “ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଛମାଶୀଳ ଲୋକଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏକତା ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇ ଆମ ବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାର ଅଳଙ୍କାର, ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର; ଏପରି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇବା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଦାନ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଯଜ୍ଞ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଧର୍ମ, ସମସ୍ତେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।" ଏପରି କହି, ରାଜା କୁଶନାଭା ତାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଯଥାଯଥ ଦେବା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଚୂଳି ନାମକ ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଋଷି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଉର୍ମିଳାଙ୍କ ଝିଅ, ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା ସୋମଦା ତାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ନିଷ୍ଠାରେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଯାହାରେ ଋଷି ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, "ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, କଣ ଦେବି?" ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସୋମଦା କହିଲେ, “ମୁଁ ବିବାହିତ ନୁହେଁ, ମୋର ପତି ନାହିଁ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି, ଆପଣ ମୋତେ ଏକ ଧାର୍ମିକ, ତପସ୍ଵୀ ପୁତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧରେ, ଚୂଳି ଋଷି ତାଙ୍କ ମନଃଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ନାମ ହେଲା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ କାମ୍ପିଲ୍ୟ ନଗରରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ତାପରେ ରାଜା କୁଶନାଭା ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ଏକ ଶତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇବେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଶତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ହାତ ଧରି ବିଧିମତ ଭାବେ ବିବାହ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ହାତ ଛୁଁଆଁ ମାତ୍ରେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଭଙ୍ଗୁରତା ଦୂର ହୋଇଗଲା, ଏହି ଶତ କନ୍ୟା ପୁନିଥରେ ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଶୋଭା ଦେଲେ।