ତାରା ଦୁଃଖରେ ବିହ୍ୱଳ ହେବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଶୀଳର ରାମ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ କହିଲେ, "ଓ ଦୀରୋଦ୍ଧାର ନାରୀ, ତୁମ ମନ ଅସ୍ଥିର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ନିର୍ମାତାଙ୍କ ନିୟମରେ ଚାଲିଥାଏ।" ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରିବା ପରେ ରାମ ଏହି ଉପକୃତ ଶବ୍ଦଗୁଡିକ କହିଲେ, "ବିଶ୍ୱର ଯେତେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଆସେ, ସେ ସବୁ ନିର୍ମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ନିୟମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ।" ଏହିପରି ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ ରାମ ତାରାକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ପାଇବେ, ତୁମ ପୁଅ ଅଙ୍ଗଦ ରାଜ୍ୟ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବ। ନିର୍ମାତାଙ୍କ ନିୟମ ଏହିପରି, ଦୀରୋଦ୍ଧାର ନାରୀମାନେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏପରି ଅମୂଳ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ତାରା, ଶୋକରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ କମ୍ପିତ ହେଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଶୋଭାମୟ ଓ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଇ ଚୁପ୍ ହେଲେ। ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁଗ୍ରୀବ, ତାରା ଓ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ କହିଲେ, "ପରଲୋକଗତ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଓ ବିଳାପ କରିବାରେ ତାଙ୍କର ଭଲ ହେବା ନାହିଁ; ଏହି କ୍ଷଣର ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଜଗତର ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ତୁମେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଅଂଶୁ ଝାଡିଛ। କ୍ଷଣ ଉପରେ କ୍ଷଣର କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥାଏ, ଏହାର ସମୟ ପାରି ଆଗେ କିଛି କରିପାରିବା ନାହିଁ।" "ଏହି ଜଗତରେ ଦୂର୍ଗତି ହେଉଛି ନିୟତି; କାର୍ଯ୍ୟର ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ନିୟତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିୟତି ହିଁ ମୂଳ କାରଣ। କିଏଁ ଅନ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, କିଏଁ ନିୟତିର ନାୟକ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଜଗତ ନିଜ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଚାଲିଥାଏ, ସମୟ ତାର ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ।" "ସମୟ ନିଜକୁ କଦାପି ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେନାହିଁ, କିମ୍ବା ନିଜର ଶକ୍ତି କମାଇ ଦେଇନାହିଁ; ନିଜ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, କିଏଁ ତାହାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିନାହିଁ।" "ସମୟର କିଛି ନାତି, କିଛି କାରଣ, କିଛି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ନା କିଛି ମିତ୍ରତା, ନା କିଛି ପରିବାର, ନା କିଛି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ତାହାର କାରଣ।" "ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମୟର ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ୍; ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ସମୟର ଅନୁକ୍ରମରେ ଅବସ୍ଥିତ।" "ଏଠାରୁ ବାଲି ନିଜ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଅନୁସାରେ ପରଲୋକ ପାଇଛି; ମିଳନ, ଦାନ ଓ ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ବାନର ନାୟକ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି।" "ନିଜ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ସେ ମହାତ୍ମା ବିଜୟ ପାଇଛି; ଜୀବନର ଆଶ୍ରୟ ନ ରଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ପାଇଛି।" "ଏହି ହିଁ ବାନର ମୁଖ୍ୟ ବାଲିଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି; ତେଣୁ ଦୁଃଖ ଅପେକ୍ଷା, ଏବେ ଯାହା ଉଚିତ୍ ତାହା କରିବା ଦରକାର।" ରାମ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଓ ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ କହିଲେ, "ସୁଗ୍ରୀବ, ଏବେ ତୁମେ ତାରା ଓ ଅଙ୍ଗଦ ସହିତ ବାଲିଙ୍କର ଶବବାହନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" "ବାଲିଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଧିକ ଲକଡ଼ା, ଶୁଷ୍କ ଓ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧର ଲକଡ଼ା ଆଣିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।" "ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦିଅ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଛି; ଶିଶୁ ଭାବନା ରଖନି—ଏହି ନଗର ଏବେ ତୁମ ଅଧିନ।" "ଅଙ୍ଗଦ ମାଳା, ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକ, ଘୃତ, ତେଲ ଓ ଗନ୍ଧ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଏହି ସମୟର ଅନୁସାରେ।" "ତାରା, ତୁମେ ଶବବାହନ ଶୀଘ୍ର ଆଣିବାକୁ ଯାଉ; ଉତ୍ସାହ ଓ ଧର୍ମ ଏହି ସମୟରେ ଅତି ଉଚିତ।" "ଯେଉଁ ବାନରମାନେ ଶବବାହନ ଉଠାଇବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ସେମାନେ ତୟାରି ହେଉନ୍ତୁ; ଯେଉଁ ବାନର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ବାଲିଙ୍କୁ ବାହନ କରିବେ।" ଏପରି କହି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ତାରା, ଶୋକରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ଶବବାହନ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଶୀଘ୍ର ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାରା ଶବବାହନକୁ ବାହାର କରିଲେ, ଏବଂ ସେହି ଶବବାହନକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏପରି କାମରେ ଦକ୍ଷ, ଉଠାଇ ନେଲେ। ଏହି ଶବବାହନ ଦିବ୍ୟ ଓ ଶୁଭାସ୍ପଦ ଆସନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ରଥ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଡିଜାଇନ ଓ କଳା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ଏହା ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ କପଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ, ସମସ୍ତ ପାଖରେ ସୁନିଖିଲି ଗଠିତ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଯାଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଭଳି, ଝାଲର ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ଶବବାହନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଳା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଗଠିତ, ବିଶାଳ ଓ ସୁନିପୁଣ ଶିଳ୍ପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଡିଜାଇନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଫୁଲ ଓ ପଦ୍ମମାଳାର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ, ଯୁବ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଙ୍ଗ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଏପରି ଶବବାହନ ଦେଖି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବାଲିକୁ ଶୀଘ୍ର ଶବବାହନରେ ରଖ; ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଅଙ୍ଗଦ ସହିତ ବାଲିଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଶବବାହନରେ ରଖିଲେ, ବିଳାପ କରୁଥିଲେ। ବାଲିଙ୍କୁ ଶବବାହନରେ ରଖିବା ପରେ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା, ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା ଉଭୂଷିତ କଲେ। ତାପରେ ବାନର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ଏହି ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" "ବାନରମାନେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଉନ୍ତୁ, ବିଭିନ୍ନ ମଣି ଛିଟାଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ଶବବାହନ ପଛରେ ଚାଲିବ।" "ପୃଥିବୀରେ ରାଜାମାନଙ୍କର ବିଶେଷ ଶୋଭା ଦେଖାଯାଏ; ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ମହାନ ନାୟକ ପାଇଁ ଏହିପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ।" ସେମାନେ ବାଲିଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କରିଦେଲେ, ତାରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଙ୍ଗଦକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତ ବାନର, ନିଜ ସଜନ ହରାଇ, ବିଳାପ କରୁଥିଲେ; ତାପରେ ସମସ୍ତ ବାନର ନାରୀମାନେ, ତାରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ନାୟକ ପାଇଁ "ଓ ଦୀରୋ, ଓ ଦୀରୋ!" ବୋଲି ବିଳାପ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅନୁସରି, ଦୁଃଖରେ ଭରି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ଅରଣ୍ୟରେ ବାନର ନାରୀମାନଙ୍କର ରୋଦନ ଶବ୍ଦ ଅନୁସ୍ୱାର ହେଇ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା।