ଏକ ସମୟର କଥା, ରାମଚନ୍ଦ୍ର, ରାଜା କୁଶଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ—କୁଶାମ୍ବ, କୁଶନାଭ, ଅସୂର୍ତ୍ତରଜସ୍ ଓ ବସୁ—ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ। ରାଜା କୁଶ ନିଜ ସତ୍ୟବାନ୍, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ମୋ ପୁତ୍ରମାନେ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କର; ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ତୁମେ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବ।” ପିତୃବାଚନ ଶୁଣି, ସେଇ ଚାରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ନିଜ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କଲେ। କୁଶାମ୍ବ ନିଜ ତେଜରେ କୌଶାମ୍ବୀ ନାମକ ନଗର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କୁଶନାଭ ମହୋଦୟ ନଗର ଗଢ଼ିଲେ। ଅସୂର୍ତ୍ତରଜସ୍ ଧର୍ମାରଣ୍ୟ ନଗର ଏବଂ ବସୁ ଗିରିବ୍ରଜ ନାମକ ଉତ୍ତମ ନଗର ନିର୍ମାଣ କଲେ। ହେ ରାମ, ଏଠାରେ ବସୁଙ୍କ ଏହି ଭୂମି ଅଛି, ଏବଂ ଏଠି ଚାରିପାଖରେ ପାଞ୍ଚଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଛି। ଏଠି ମଧ୍ୟରେ ସୁମାଗଧୀ ନାମକ ମନୋହର ନଦୀ, ମାଗଧମାନେ ଯାହାକୁ ଗର୍ବ କରନ୍ତି, ଏହି ପାଞ୍ଚ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ମାଳା ସଦୃଶ ଭାବେ ବହେ। ଏହି ସୁମାଗଧୀ ନଦୀ ବସୁଙ୍କ ମହାନ୍ ରାଜ୍ୟର ଅଂଶ, ଏଠି ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଲୋକମାନେ ବସୋବାସ କରନ୍ତି, ଏଠି ଉପଜ ଓ ଫସଲ ଭରପୂର। କୁଶନାଭ ରାଜା ଘୃତାଚୀ ନାମକ ଅପ୍ସରାଙ୍କ ସହ ଏକ ଶତ ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେଇ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଯୁବତୀ ଓ ରୂପରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ବର୍ଷାକାଳର ଶତ ନଦୀ ପରି, ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏପରି ଅଲୌକିକ ରୂପରେ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଭରିଦେଲେ, ଯେଉଁପରି ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ତାରାମାନେ ଚମକେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ, ଯୁବତ୍ୱ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅନୁପମ ଏହି ଶତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରଭୁ ବାୟୁଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛି; ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ମନ ରଖ। ମାନବୀ ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କର; ତୁମେ ଅମର ଓ ଅକ୍ଷୟ ଯୁବତ୍ୱ ପାଇବା।” ସେଉଁଠି ଅଧିକ କହିଲେ, “ମାନବ ଯୁବତ୍ୱ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷଣିକ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଅନଶ୍ୱର ଯୁବତ୍ୱ ଓ ଅମରତ୍ୱ ପାଇବା।” ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତ କନ୍ୟା ହସି କହିଲେ, “ହେ ଦେବ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିଦ୍ୟମାନ; ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣନ୍ତି। ତେବେ ଆମକୁ ଅବହେଳା କାହିଁକି? ଆମେ ସମସ୍ତେ କୁଶନାଭଙ୍କ କନ୍ୟା, ଆମେ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବାକୁ ଚାହୁନାହିଁ, ଏହିପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ। ଆମର ପିତା ଆମର ଦେବତା, ସେଉଁଠି ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ଦେଇବେ, ସେମାନେ ଆମର ପତି ହେବେ। ଆମେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ; ଆମ ପିତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ହିଁ ବର ବାଛିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ବାୟୁଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ—ଏମିତି ଯେ, ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଆଙ୍ଗୁଠି ଯଥା ଛୋଟ ହୋଇଗଲା। ଭୟଭୀତ ଏହି ଶତ କନ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଲଜ୍ଜିତ ଓ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଭାଙ୍ଗା ଦେଖି, ରାଜା କୁଶନାଭ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି କଣ ଅବସ୍ଥା? କିଏ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲା? କିଏ ତୁମମାନୋଂକୁ ଏପରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲା? କାହିଁକି ଚୁପ୍ଚାପ ଚାଲିଯାଉଛ?” ଏପରି କହି ରାଜା ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ତାପରେ, ଶତ କନ୍ୟା ପିତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିଦ୍ୟମାନ ବାୟୁ ଆମକୁ ଧର୍ମ ବିପରୀତ ଭାବେ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଆମେ ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ, ପିତାଙ୍କ ଅନୁମତି ଛଡ଼ା କିଛି କରିପାରିବା ନୁହେଁ। ଆପଣ ଚାହିଲେ, ଆମ ପିତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଶ୍ଚୟ କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଏହି କଥା କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ବାୟୁଦେବ ମାନିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଲେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ରାଜା କୁଶନାଭ କହିଲେ, “ମୋ ପୁତ୍ରୀମାନେ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ। ତୁମେ ଏକତାରେ ରହି ଆମର ବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ। ଶୃଙ୍ଗାର ନାରୀଙ୍କ ଶୋଭା, କିନ୍ତୁ କ୍ଷମା ପୁରୁଷଙ୍କ ଶୋଭା; ଏପରି କ୍ଷମା ଦେବତାମାନେ ପାଇବା ଦୁର୍ଲଭ। ତୁମେ ଯେମିତି ଅପୂର୍ବ କ୍ଷମା ଦେଖାଇଛ, ଏହା ଦାନ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଯଜ୍ଞ, ଏହା ଖ୍ୟାତି ଓ ଧର୍ମ; ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ କ୍ଷମା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।” ଏପରି କହି ରାଜା ତାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନୋଂ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ସଠିକ୍ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଯୋଗ୍ୟ ବର ନିର୍ବାଚନ ନେଇ ବିଚାର କରିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଚୂଳୀ ନାମକ ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ଋଷି, ଯିଏ ନିଷ୍ଠା ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାରରେ ଅଟୁଟ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଉର୍ମିଳାଙ୍କ କନ୍ୟା ଗାନ୍ଧର୍ବୀ ସୋମଦା, ତାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସେବା କରି, ଏକ ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ତାପରେ, ରାଘବବଂଶୀ ରାମ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଋଷି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମୋଂପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, କ’ଣ ଚାହୁଁଛ?” ଏହି ଉପକାର ଶୁଣି, ସୋମଦା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଏବଂ ମୃଦୁ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ...