ଏଉଁ ସମୟରେ, ରାମ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଲୀଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱସ୍ତ କରାଯିବା ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ଭାବୁକ ହୃଦୟରେ ବାଲୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଦୀର୍ଘବାହୁ ବାଲୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯଦି ଅବିଚାର କରି କିଛି ଅପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି, ମୋ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଦୋଷକୁ ମାଫ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉଛି।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାରା ଜଣେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମହିଳା, ନିଜ ପତି ବାଲୀଙ୍କ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ ବାନର ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଦୟାଭରା କାନ୍ଦିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ। ସେ ନିଷ୍ପତି କଲେ ଯେ, ଏଠାରେ ବାଲୀ ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଉପବାସର ନିଶ୍ଚୟ କରି ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ। ଏହି ସମୟରେ, ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ ତାରାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଭୁ ବାଲୀଙ୍କ ହାରା ଦେଖି ତାରା ଏକ ତାରା ଆକାଶରୁ ଖସିଯିବା ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ହନୁମାନ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ପାଇଥାଏ। ଆପଣ ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ଶରୀର ଚାପିରେ ପରି ଅସ୍ଥାୟୀ; କିଏ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ?" "ଏହି ଅଙ୍ଗଦ, ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ୍ତ ପୁଅ, ତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆପଣ କଣ କରିବେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ନିଶ୍ଚିତ ଆଗମନ ଚାଲିଥାଏ। ଏହି ବାନର ରାଜ୍ୟ ଓ ଅଙ୍ଗଦ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଛି। ଏହି ଦୁଇ ଦୁଃଖିତ ଜଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଅଙ୍ଗଦ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରନ୍ତୁ।" "ବାନର ରାଜାଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ଦେଖି ଶାନ୍ତି ପାଇବେ।" ତାରା, ନିଜ ପତିଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ଏହି ବିର ନିଧନ ଶରୀରର ଆଲିଙ୍ଗନ ଅଙ୍ଗଦ ପରି ଶତପୁତ୍ର ଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ମୋର ବାନର ରାଜ୍ୟ ଉପରେ କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗଦ ଉପରେ କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ; ସେଉଁଠି ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ଚାଚା ସବୁ ଦେଖିବେ। ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ନାତି, ମାତା ନୁହେଁ। ମୋ ପାଇଁ ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ଏହି ଶୟନରେ ବିରମାଣ ଉଚିତ, ବାନର ରାଜାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନୁହେଁ।" ଏହିପରେ, ବାଲୀ ଅତି କ୍ଷୀଣ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଚାରିପାଖ ଦେଖି, ଆରମ୍ଭରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବାଲୀ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଆଶ୍ରୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଦୋଷ ପାଇଁ ମୋପରେ ଆପଣ ଅପମାନ କରିବେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଭାଗ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନିଆଯିଛି, ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଥିଲା। ଦୁଇ ଭାଇ ଏକ ସମୟରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଭାଇପ୍ରେମ ଏବେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ। ଆଜି ଆପଣ ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ନିବାସୀମାନେ ଉପରେ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର ନେବେ; ମୁଁ ଆଜି ଯମଲୋକକୁ ଯାଉଛି।" "ମୁଁ ଏବେ ଜୀବନ, ରାଜ୍ୟ, ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଖ୍ୟାତି, ସବୁକୁ ଏକ ସାଥିରେ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ କିଛି କଥା କହିବି, ଯେଉଁଗୁଡିକ କରିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ, ତଥାପି ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ କରିବେ।" "ଏହି ଅଙ୍ଗଦ, ଯେଉଁଠି ଶୁଅଛି, ଅପରାଧ ହୀନ, ଦୟାଭରା, ତାଙ୍କୁ ଆପଣ ନିଜ ପୁଅ ପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ଛାଡ଼ି ଏବେ ଅସହାୟ। ଆପଣ ତାଙ୍କ ପିତା, ଦାତା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷକ ହେବେ, ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦରେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ଯେପରି ଦେଇଥିଲି।" "ଏହି ତାରାଙ୍କ ପୁଅ ଅଙ୍ଗଦ ଆପଣଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରତାପୀ, ରାକ୍ଷସ ନାଶରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେବେ। ଏହି ଯୁବ ଅଙ୍ଗଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତି ଓ ସାହସ ଦେଖାଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ।" "ଏହି ସୁଷେଣଙ୍କ ଜନ୍ମା ଜଣେ ମହିଳା ଧନ ଓ ଶୁଭ ଅଙ୍ଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ନିପୁଣ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।" "ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରତି ଆପଣ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବେ; ଅପରାଧ କଲେ ଅଧର୍ମ ହେବ, ଆପଣ ଅଯୋଗ୍ୟ ମନାଯିବେ।" "ଏହି ଦିବ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ଆପଣ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ; ଏହି ମାଳାରେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ଅଛି, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ।" ବାଲୀଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୁଗ୍ରୀବ ଭାଇପ୍ରେମରେ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁନଃ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ବାଲୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ନେଇଲେ। ବାଲୀ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଦୟାଭରା ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଏବେ ଦିନ ଓ ସ୍ଥାନର ସମ୍ମିଳନ କର; ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ସହିବା ଶିଖ; ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲ।" "ମୁଁ ଯେପରି ତୁମକୁ ସଦା ଆଦର କରିଥିଲି, ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ ରହିବା ସମୟରେ ଏପରି ଆଦର କରିବେ ନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବେ ବାଲୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବାନର ରାଜ୍ୟରେ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ତାରାଙ୍କ ଦୁଃଖ, ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱରେ ଏକ ନୂତନ ଆଶା ଜନ୍ମ ନେଲା।