एतौ वनमिदं दुर्गं वालिप्रणिहितौ ध्रुवम्। छद्मना चीरवसनौ प्रचरन्ताविहागतौ
हे दोघं नक्कीच वालीच्या सांगण्यावरून या कठीण जंगलात आले आहेत. ते मुनिवेषात, काहीतरी गुप्त हेतूने इथे फिरत आहेत.
ततः सुग्रीवसचिवा दृष्ट्वा परमधन्विनौ। जग्मुर्गिरितटात् तस्मादन्यच्छिखरमुत्तमम्
तेव्हा सुग्रीवाचे मंत्री, त्या श्रेष्ठ धनुर्धारींना पाहून, त्या डोंगराच्या कड्यावरून दुसऱ्या उत्तम शिखरावर गेले.
ते क्षिप्रमभिगम्याथ यूथपा यूथपर्षभम्। हरयो वानरश्रेष्ठं परिवार्योपतस्थिरे
मग वानरांचे प्रमुख लवकरच तिथे पोहोचले आणि वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या सुग्रीवाला घेरून त्याच्याजवळ उभे राहिले.
एवमेकायनगताः प्लवमाना गिरेर्गिरिम्। प्रकम्पयन्तो वेगेन गिरीणां शिखराणि च
मग हे सर्व वानर एकाच रेषेत उड्या मारत डोंगरावरून डोंगरावर जात होते आणि त्यांच्या वेगामुळे डोंगरांची शिखरं हादरत होती.
ततः शाखामृगाः सर्वे प्लवमाना महाबलाः। बभञ्जुश्च नगांस्तत्र पुष्पितान् दुर्गमाश्रितान्
तेव्हा ते बलवान वानर उड्या मारताना, तिथल्या फुललेल्या आणि दुर्गम ठिकाणी वाढलेल्या झाडांना मोडत होते.
आप्लवन्तो हरिवराः सर्वतस्तं महागिरिम्। मृगमार्जारशार्दूलांस्त्रासयन्तो ययुस्तदा
ते उत्तम वानर त्या मोठ्या डोंगराभोवती सर्व बाजूंनी उड्या मारत होते आणि जाताना हरणं, मांजरे, वाघ यांना घाबरवत होते.
ततः सुग्रीवसचिवाः पर्वतेन्द्रे समाहिताः। संगम्य कपिमुख्येन सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः
मग सुग्रीवाचे सगळे मंत्री आणि वानरांचा प्रमुख एकत्र येऊन, त्या मोठ्या पर्वतावर हात जोडून उभे राहिले.
ततस्तु भयसंत्रस्तं वालिकिल्बिषशङ्कितम्। उवाच हनुमान् वाक्यं सुग्रीवं वाक्यकोविदः
मग वाक्पटू हनुमान सुग्रीवाला म्हणाला, जो त्या वेळी घाबरलेला आणि वालीच्या दुष्कृत्याची शंका घेत होता.
सम्भ्रमस्त्यज्यतामेष सर्वैर्वालिकृते महान्। मलयोऽयं गिरिवरो भयं नेहास्ति वालिनः
या वालीच्या भीतीमुळे सर्वांनी हा मोठा गोंधळ सोडून द्यावा. हा मलय पर्वत उत्तम आहे, इथे वालीची कोणतीही भीती नाही.
यस्मादुद्विग्नचेतास्त्वं विद्रुतो हरिपुङ्गव। तं क्रूरदर्शनं क्रूरं नेह पश्यामि वालिनम्
हे वानरश्रेष्ठ, तू घाबरून पळून आला आहेस, म्हणून मी इथे त्या क्रूर आणि भयंकर वालीला कुठेच पाहत नाही.
यस्मात् तव भयं सौम्य पूर्वजात् पापकर्मणः। स नेह वाली दुष्टात्मा न ते पश्याम्यहं भयम्
हे सौम्य, तुझी भीती तुझ्या मोठ्या भावाच्या वाईट कृत्यांमुळे आहे. तो दुष्ट वाली इथे नाही; मला तुझ्यासाठी कोणतीही भीती वाटत नाही.
अहो शाखामृगत्वं ते व्यक्तमेव प्लवङ्गम। लघुचित्ततयाऽऽत्मानं न स्थापयसि यो मतौ
अरे, तुझं वानरपण अगदी स्पष्ट दिसतंय. तुझ्या चंचल मनामुळे तू स्वतःला स्थिर ठेवत नाहीस.
बुद्धिविज्ञानसम्पन्न इङ्गितैः सर्वमाचर। नह्यबुद्धिं गतो राजा सर्वभूतानि शास्ति हि
बुद्धी आणि समज असलेला राजा प्रत्येक गोष्टीत चिन्हांवरून वागतो; कारण ज्याच्याकडे बुद्धी नाही, तो सर्व प्राण्यांवर राज्य करू शकत नाही.
सुग्रीवस्तु शुभं वाक्यं श्रुत्वा सर्वं हनूमतः। ततः शुभतरं वाक्यं हनूमन्तमुवाच ह
हनुमानाने सांगितलेलं ते शुभ वचन ऐकून, सुग्रीवाने त्याला आणखी शुभ आणि उत्तम बोल सांगितले.
दीर्घबाहू विशालाक्षौ शरचापासिधारिणौ। कस्य न स्याद् भयं दृष्ट्वा ह्येतौ सुरसुतोपमौ
लांब हात, मोठ्या डोळ्यांचे, धनुष्य, बाण आणि तलवार घेतलेले हे दोघं, देवपुत्रांसारखे दिसतात; त्यांना पाहून कोणाला भीती वाटणार नाही?
वालिप्रणिहितावेव शङ्केऽहं पुरुषोत्तमौ। राजानो बहुमित्राश्च विश्वासो नात्र हि क्षमः
मला वाटतं हे दोघं वालीनेच पाठवले आहेत. राजांना कितीही मित्र असले, तरी इथे विश्वास ठेवणं योग्य नाही.
अरयश्च मनुष्येण विज्ञेयाश्छद्मचारिणः। विश्वस्तानामविश्वस्ताश्छिद्रेषु प्रहरन्त्यपि
छलाने वागणारे शत्रू ओळखायला हवेत. जे विश्वासात घेत नाहीत, ते विश्वासात असणाऱ्यांच्या कमकुवत जागेवर हल्ला करतात.
कृत्येषु वाली मेधावी राजानो बहुदर्शिनः। भवन्त परहन्तारस्ते ज्ञेयाः प्राकृतैर्नरैः
वाली आपल्या कृत्यांत हुशार आहे आणि राजे दूरदृष्टीचे असतात. दुसऱ्यांचा नाश करणारे, अगदी साधे दिसले तरी, ओळखायला हवेत.
तौ त्वया प्राकृतेनेव गत्वा ज्ञेयौ प्लवंगम। इङ्गितानां प्रकारैश्च रूपव्याभाषणेन च
म्हणून, तू एक सामान्य वानर असल्यासारखा त्यांच्याजवळ जाऊन, त्यांच्या हालचाली, रूप आणि बोलण्यावरून त्यांना ओळख.
लक्षयस्व तयोर्भावं प्रहृष्टमनसौ यदि। विश्वासयन् प्रशंसाभिरिङ्गितैश्च पुनः पुनः
त्यांचा स्वभाव ओळख, त्यांचे मन आनंदी आहे का ते पाहा, पुन्हा पुन्हा त्यांची स्तुती करून आणि त्यांच्या हालचालींवरून त्यांचा विश्वास संपादन कर.
ममैवाभिमुखं स्थित्वा पृच्छ त्वं हरिपुङ्गव। प्रयोजनं प्रवेशस्य वनस्यास्य धनुर्धरौ
माझ्यासमोर उभा राहून, हे वानरश्रेष्ठ, तू त्यांना विचार की, हे दोघं धनुर्धारी या वनात कशासाठी आले आहेत.
शुद्धात्मानौ यदि त्वेतौ जानीहि त्वं प्लवङ्गम। व्याभाषितैर्वा रूपैर्वा विज्ञेया दुष्टतानयोः
हे दोन जण मनाने शुद्ध असतील की नाही, हे तुला त्यांच्या बोलण्यावरून किंवा त्यांच्या रूपावरून ओळखता येईल, हे वानरांनो. माणसांच्या वाईटपणाची ओळख अशीच होते.
इत्येवं कपिराजेन संदिष्टो मारुतात्मजः। चकार गमने बुद्धिं यत्र तौ रामलक्ष्मणौ
वानरराजाने असे सांगितल्यावर वायुपुत्र हनुमानाने ज्या ठिकाणी राम आणि लक्ष्मण होते तिथे जाण्याचा निर्धार केला.
तथेति सम्पूज्य वचस्तु तस्य कपेः सुभीतस्य दुरासदस्य। महानुभावो हनुमान् ययौ तदा स यत्र रामोऽतिबली सलक्ष्मणः
‘तसेच होईल’ असे म्हणून, त्या बुद्धिमान आणि भयानक वानराच्या शब्दांचा मान राखून, बलवान हनुमान तेव्हा जिथे राम आणि बलवान लक्ष्मण होते तिथे गेला.
thumb|तृतीयः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे किष्किन्धाकाण्डे तृतीयः सर्गः ॥४-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील किष्किंधा कांडाचा तिसरा सर्ग ऐका.
वचो विज्ञाय हनुमान् सुग्रीवस्य महात्मनः। पर्वतादृष्यमूकात् तु पुप्लुवे यत्र राघवौ
महात्मा सुग्रीव यांच्या शब्दांचा अर्थ समजून घेतल्यावर हनुमान ऋष्यमूक पर्वतावरून उडी मारून जिथे राघव बंधू होते तिथे गेला.
कपिरूपं परित्यज्य हनुमान् मारुतात्मजः। भिक्षुरूपं ततो भेजे शठबुद्धितया कपिः
वायुपुत्र हनुमानाने आपले वानर रूप सोडून, चतुराईने भिक्षुकाचे रूप घेतले.
आबभाषे च तौ वीरौ यथावत् प्रशशंस च। सम्पूज्य विधिवद् वीरौ हनुमान् वानरोत्तमः
त्याने त्या दोन्ही वीरांना योग्य त्या प्रकारे संबोधले, त्यांचे कौतुक केले आणि विधिप्रमाणे त्यांचा सन्मान केला.
उवाच कामतो वाक्यं मृदु सत्यपराक्रमौ। राजर्षिदेवप्रतिमौ तापसौ संशितव्रतौ
मृदू आणि खरे शौर्य असलेल्या, राजर्षी आणि देवांसारख्या, कठोर व्रत पाळणाऱ्या त्या तपस्वींना हनुमानाने मनाप्रमाणे बोलले.
देशं कथमिमं प्राप्तौ भवन्तौ वरवर्णिनौ। त्रासयन्तौ मृगगणानन्यांश्च वनचारिणः
तुम्ही दोघे सुंदर रूपाचे येथे कसे आलात? हरणांच्या कळपांना आणि इतर वनातील प्राण्यांना घाबरवत का फिरता?