धर्मचक्रं ततो वीर कालचक्रं तथैव च । विष्णुचक्रं तथात्युग्रमैन्द्रं चक्रं तथैव च ॥१-२७-
मग, वीरांनो, धर्माचं चक्र, काळाचं चक्र, विष्णूचं भयंकर चक्र आणि इंद्राचं चक्र असं सर्व तुला दिलं.
वज्रमस्त्रं नरश्रेष्ठ शैवं शूलवरं तथा । अस्त्रं ब्रह्मशिरश्चैव ऐषीकमपि राघव ॥१-२७-
नरश्रेष्ठा, मी तुला वज्रास्त्र, शंकराचं उत्तम त्रिशूल, ब्रह्मशिर आणि ईशाचं अस्त्र हे सर्व देतो, हे राघवा.
ददामि ते महाबाहो ब्राह्ममस्त्रमनुत्तमम् । गदे द्वे चैव काकुत्स्थ मोदकीशिखरी शुभे ॥१-२७-
महाबाहू, मी तुला श्रेष्ठ ब्रह्मास्त्र आणि दोन गदा देतो, काकुत्स्था, त्या दोन गदांची नावं मोदकी आणि शिखरी अशी शुभ आहेत.
प्रदीप्ते नरशार्दूल प्रयच्छामि नृपात्मज । धर्मपाशमहं राम कालपाशं तथैव च ॥१-२७-
नरशार्दूल, राजपुत्रा, मी तुला प्रज्वलित धर्मपाश आणि काळपाश हे दोन्ही देतो, हे राम.
वारुणं पाशमस्त्रं च ददान्यहमनुत्तमम् । अशनी द्वे प्रयच्छामि शुष्कार्द्रे रघुनन्दन ॥१-२७-
मी तुला वरुणपाश आणि श्रेष्ठ वरुणास्त्र देतो; तसेच दोन वज्र देतो, एक कोरडा आणि एक ओला, हे रघुनंदना.
ददामि चास्त्रं पैनाकमस्त्रं नारायणं तथा । आग्नेयमस्त्रं दयितं शिखरं नाम नामतः ॥१-२७-
मी तुला पिनाकास्त्र, नारायणास्त्र आणि प्रिय अग्न्यास्त्र देतो, ज्याचं नाव शिखर आहे.
वायव्यं प्रथमं नाम ददामि तव चानघ । अस्त्रं हयशिरो नाम क्रौञ्चमस्त्रं तथैव च ॥१-२७-
अनघा, मी तुला प्रथम वायव्यास्त्र, हयशिर नावाचं अस्त्र आणि क्रौंचास्त्र देतो.
शक्तिद्वयं च काकुत्स्थ ददामि तव राघव । कङ्कालं मुसलं घोरं कापालमथ किङ्किणीम् ॥१-२७-
काकुत्स्था, राघवा, मी तुला दोन शूल, भयंकर कंकाळ, मुसळ, कवटी आणि किंकिणी देतो.
वधार्थं रक्षसां यानि ददाम्येतानि सर्वशः । वैद्याधरं महास्त्रं च नन्दनं नाम नामतः ॥१-२७-
राक्षसांच्या वधासाठी ही सर्व अस्त्रं मी तुला देतो; विद्यााधर नावाचं मोठं अस्त्र आणि नंदन नावाचं अस्त्रही देतो.
असिरत्नं महाबाहो ददामि नृवरात्मज । गान्धर्वमस्त्रं दयितं मोहनं नाम नामतः ॥१-२७-
महाबाहू, राजश्रेष्ठ पुत्रा, मी तुला उत्तम तलवार, प्रिय गंधर्वास्त्र आणि मोहना नावाचं अस्त्र देतो.
प्रस्वापनं प्रशमनं दद्मि सौम्यं च राघव । वर्षणं शोषणं चैव संतापनविलापने ॥१-२७-
मी तुला प्रस्वापन (झोप आणणारं), प्रशमन (शांत करणारे), सौम्य अस्त्र, तसेच वर्षण (पाऊस पाडणारं), शोषण (कोरडं करणारे), संतापन आणि विलापन (दाह व शोक आणणारे) ही अस्त्रं देतो, हे राघवा.
मादनं चैव दुर्धर्षं कन्दर्पदयितं तथा । गान्धर्वमस्त्रं दयितं मानवं नाम नामतः ॥१-२७-
कठीण मातृक अस्त्र, मदनप्रिय अस्त्र आणि प्रिय गंधर्वास्त्र, जे मानव नावाने ओळखलं जातं, मी तुला देतो.
पैशाचमस्त्रं दयितं मोहनं नाम नामतः । प्रतीच्छ नरशार्दूल राजपुत्र महायशः ॥१-२७-
प्रिय पिशाच्चास्त्र, ज्याचं नाव मोहना आहे, तेही मी तुला देतो; हे नरशार्दूल, हे कीर्तिवंत राजपुत्रा, ही अस्त्रं स्वीकार.
तामसं नरशार्दूल सौमनं च महाबलम् । संवर्तं चैव दुर्धर्षं मौसलं च नृपात्मज ॥१-२७-
तामस अस्त्र, हे नरशार्दूल, सामुना नावाचं बलवान अस्त्र, दुर्धर्ष संवार्त अस्त्र आणि मुसळ नावाचं अस्त्र, हे राजपुत्रा, मी तुला देतो.
सत्यमस्त्रं महाबाहो तथा मायामयं परम् । सौरं तेजःप्रभं नाम परतेजोऽपकर्षणम् ॥१-२७-
महाबाहू, मी तुला सत्यास्त्र, श्रेष्ठ मायामय अस्त्र, सौर अस्त्र ज्याचं नाव तेजःप्रभ आहे आणि जे दुसऱ्याचं तेज कमी करतं, हे सर्व देतो.
सोमास्त्रं शिशिरं नाम त्वाष्ट्रमस्त्रं सुदारुणम् । दारुणं च भगस्यापि शीतेषुमथ मानवम् ॥१-२७-
सोमास्त्र, ज्याचं नाव शिशिर (थंड करणारे) आहे, भयंकर त्वष्टास्त्र, दारुण भगास्त्र, शितेषु आणि मानव अस्त्र मी तुला देतो.
एतान् राम महाबाहो कामरूपान् महाबलान् । गृहाण परमोदारान् क्षिप्रमेव नृपात्मज ॥१-२७-
हे राम, महाबाहू, इच्छेनुसार रूप धारण करणारी, अत्यंत बलवान आणि श्रेष्ठ अशी ही सर्व अस्त्रं, राजपुत्रा, त्वरेने स्वीकार.
स्थितस्तु प्राङ्मुखो भूत्वा शुचिर्मुनिवरस्तदा । ददौ रामाय सुप्रीतो मन्त्रग्राममनुत्तमम् ॥१-२७-
त्या वेळी, पूर्वेकडे तोंड करून, पवित्र होऊन, त्या महर्षींनी अत्यंत आनंदाने रामाला श्रेष्ठ मंत्रसंग्रह दिला.
सर्वसंग्रहणं येषां दैवतैरपि दुर्लभम् । तान्यस्त्राणि तदा विप्रो राघवाय न्यवेदयत् ॥१-२७-
ज्या अस्त्रांचं संपूर्ण ज्ञान देवांनाही मिळणं कठीण आहे, ती सर्व अस्त्रं त्या वेळी त्या ऋषीने राघवाला शिकवली.
जपतस्तु मुनेस्तस्य विश्वामित्रस्य धीमतः । उपतस्थुर्महार्हाणि सर्वाण्यस्त्राणि राघवम् ॥१-२७-
त्या बुद्धिमान विश्वामित्र ऋषीने जप सुरू केला, तेव्हा सर्व तेजस्वी अस्त्रं राघवाजवळ आली.
ऊचुश्च मुदिता रामं सर्वे प्राञ्जलयस्तदा । इमे च परमोदार किंकरास्तव राघव ॥१-२७-
त्या वेळी सर्व अस्त्रांनी आनंदाने हात जोडून रामाला म्हटलं, 'हे राघव, आम्ही तुझ्या सेवेस नेहमी तयार आहोत, तू अत्यंत उदार आहेस.'
यद्यदिच्छसि भद्रं ते तत्सर्वं करवाम वै । ततो रामः प्रसन्नात्मा तैरित्युक्तो महाबलैः ॥१-२७-
'तुला जे हवं असेल, ते सर्व आम्ही पूर्ण करू; तुझं कल्याण होवो,' असं त्यांनी म्हटलं. मग त्या सामर्थ्यशाली अस्त्रांनी असं बोलल्यावर रामाचा मन शांत आणि प्रसन्न झाला.
ततः प्रीतमना रामो विश्वामित्रं महामुनिम्। अभिवाद्य महातेजा गमनायोपचक्रमे ॥१-२७-
मग रामाने अत्यंत आनंदित मनाने तेजस्वी विश्वामित्र ऋषीला वंदन केलं आणि निघायची तयारी केली.
thumb|अष्टाविंशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे बालकाण्डे अष्टाविंशः सर्गः ॥१-
ऐका, हे श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील बालकांडाचा अठ्ठाविसावा सर्ग आहे.
प्रतिगृह्य ततोऽस्त्राणि प्रहृष्टवदनः शुचिः । गच्छन्नेव च काकुत्स्थो विश्वामित्रमथाब्रवीत् ॥१-२८-
अस्त्रं मिळवून, प्रसन्न आणि निर्मळ मनाने काकुत्स्थ राम चालता चालता विश्वामित्राला म्हणाला.
गृहीतास्त्रोऽस्मि भगवन् दुराधर्षः सुरैरपि । अस्त्राणां त्वहमिच्छामि संहारान् मुनिपुङ्गव ॥१-२८-
'भगवंत, मी आता अस्त्रं मिळवली आहेत, त्यामुळे देवांनाही मला जिंकणं शक्य नाही. पण, ऋषिश्रेष्ठा, मला ही अस्त्रं परत घेण्याची पद्धत शिकायची आहे.'
एवं ब्रुवति काकुत्स्थे विश्वामित्रो महातपाः । संहारान् व्याजहाराथ धृतिमान् सुव्रतः शुचिः ॥१-२८-
काकुत्स्थाने असं म्हटल्यावर, मोठ्या तपश्चर्येने युक्त, दृढनिश्चयी, व्रतस्थ आणि पवित्र विश्वामित्र ऋषीने ती अस्त्रं परत घेण्याची विद्या शिकवली.
सत्यवन्तं सत्यकीर्तिं धृष्टं रभसमेव च । प्रतिहारतरं नाम पराङ्मुखमवाङ्मुखम् ॥१-२८-
त्यांनी सत्यवंत, सत्यकीर्ती, धृष्ट, रभस आणि प्रतिहारतर, तसेच समोर आणि मागे वळवण्याची अस्त्रं शिकवली.
लक्ष्यालक्ष्याविमौ चैव दृढनाभसुनाभकौ । दशाक्षशतवक्त्रौ च दशशीर्षशतोदरौ ॥१-२८-
त्यांनी लक्ष्य, अलक्ष्य, दृढनाभ, सुनाभक, दशाक्ष, शतवक्त्र, दशशीर्ष आणि शतउदर ही अस्त्रं शिकवली.
पद्मनाभमहानाभौ दुन्दुनाभसुनाभकौ । ज्योतिषं शकुनं चैव नैरास्यविमलावुभौ ॥१-२८-
पद्मनाभ, महानाभ, दुंदुनाभ, सुनाभक, ज्योतिष, शकुन आणि नैरास्य, विमल ही दोन्ही अस्त्रंही त्यांनी शिकवली.