कर्तव्यं सुमहत् कर्म सुराणां राजसूनुना । एवमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुर्हृष्टा विहायसम् ॥१-२६-
'राजपुत्राने देवांसाठी एक महान कार्य करायचं आहे.' असं सांगून सर्व देव आनंदाने आकाशात निघून गेले.
विश्वामित्रं पूजयन्तस्ततः संध्या प्रवर्तते । ततो मुनिवरः प्रीतस्ताटकावधतोषितः ॥१-२६-
विश्वामित्राचं पूजन करत असतानाच संध्या सुरू झाली. ताडकेचा वध झाल्याने तो महान मुनी अत्यंत प्रसन्न झाला.
मूर्ध्नि राममुपाघ्राय इदं वचनमब्रवीत् । इहाद्य रजनीं राम वसाम शुभदर्शन ॥१-२६-
त्याने रामाचं मस्तक जवळ घेतलं आणि म्हणाला, 'शुभ दर्शन असलेल्या राम, आपण आजची रात्र इथेच थांबूया.'
श्वः प्रभाते गमिष्यामस्तदाश्रमपदं मम । विश्वामित्रवचः श्रुत्वा हृष्टो दशरथात्मजः ॥१-२६-
'उद्या पहाटे आपण माझ्या आश्रमाकडे जाऊ.' विश्वामित्राचं हे बोल ऐकून दशरथपुत्र आनंदित झाला.
उवास रजनीं तत्र ताटकाया वने सुखम् । मुक्तशापं वनं तच्च तस्मिन्नेव तदाहनि । रमणीयं विबभ्राज यथा चैत्ररथं वनम् ॥१-२६-
त्याने ताडकेच्या वनात ती रात्र आनंदाने घालवली. त्या दिवशीच शापमुक्त झालेलं ते वन सुंदरतेने उजळून निघालं, जणू काही चित्ररथाचंच वन.
निहत्य तां यक्षसुतां स रामः ::प्रशस्यमानः सुरसिद्धसङ्घैः । उवास तस्मिन् मुनिना सहैव ::प्रभातवेलां प्रतिबोध्यमानः ॥१-२६-
त्या यक्षीचा वध करून, देव आणि सिद्धांच्या स्तुतीने राम तिथे त्या मुनीसोबत राहिला आणि पहाटे त्याला उठवलं गेलं.
thumb|सप्तविंशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकीयरामायणे बालकाण्डे सप्तविंशः सर्गः ॥१-
श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणाच्या बालकांडातील सत्ताविसावा सर्ग येथे सुरू होतो.
अथ तां रजनीमुष्य विश्वामित्रो महायशाः । प्रहस्य राघवं वाक्यमुवाच मधुरस्वरम् ॥१-२७-
मग ती रात्र घालवून, कीर्तीमान विश्वामित्र हसत गोड आवाजात राघवाला म्हणाला.
परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते राजपुत्र महायशः । प्रीत्या परमया युक्तो ददाम्यस्त्राणि सर्वशः ॥१-२७-
'राजपुत्रा, मी तुझ्यावर अत्यंत प्रसन्न आहे. मोठ्या प्रेमाने मी तुला सर्व अस्त्रं देतो.'
देवासुरगणान् वापि सगन्धर्वोरगान् भुवि । यैरमित्रान् प्रसह्याजौ वशीकृत्य जयिष्यसि ॥१-२७-
'या अस्त्रांनी तू युद्धात देव, असुर, गंधर्व किंवा नाग अशा कोणत्याही शत्रूंना सहज जिंकू शकशील.'
तानि दिव्यानि भद्रं ते ददाम्यस्त्राणि सर्वशः । दण्डचक्रं महद् दिव्यं तव दास्यामि राघव ॥१-२७-
'ही सर्व दिव्य अस्त्रं मी तुला देतो, राघवा. मी तुला मोठं आणि दिव्य दंडचक्रही देईन.'
धर्मचक्रं ततो वीर कालचक्रं तथैव च । विष्णुचक्रं तथात्युग्रमैन्द्रं चक्रं तथैव च ॥१-२७-
मग, वीरांनो, धर्माचं चक्र, काळाचं चक्र, विष्णूचं भयंकर चक्र आणि इंद्राचं चक्र असं सर्व तुला दिलं.
वज्रमस्त्रं नरश्रेष्ठ शैवं शूलवरं तथा । अस्त्रं ब्रह्मशिरश्चैव ऐषीकमपि राघव ॥१-२७-
नरश्रेष्ठा, मी तुला वज्रास्त्र, शंकराचं उत्तम त्रिशूल, ब्रह्मशिर आणि ईशाचं अस्त्र हे सर्व देतो, हे राघवा.
ददामि ते महाबाहो ब्राह्ममस्त्रमनुत्तमम् । गदे द्वे चैव काकुत्स्थ मोदकीशिखरी शुभे ॥१-२७-
महाबाहू, मी तुला श्रेष्ठ ब्रह्मास्त्र आणि दोन गदा देतो, काकुत्स्था, त्या दोन गदांची नावं मोदकी आणि शिखरी अशी शुभ आहेत.
प्रदीप्ते नरशार्दूल प्रयच्छामि नृपात्मज । धर्मपाशमहं राम कालपाशं तथैव च ॥१-२७-
नरशार्दूल, राजपुत्रा, मी तुला प्रज्वलित धर्मपाश आणि काळपाश हे दोन्ही देतो, हे राम.
वारुणं पाशमस्त्रं च ददान्यहमनुत्तमम् । अशनी द्वे प्रयच्छामि शुष्कार्द्रे रघुनन्दन ॥१-२७-
मी तुला वरुणपाश आणि श्रेष्ठ वरुणास्त्र देतो; तसेच दोन वज्र देतो, एक कोरडा आणि एक ओला, हे रघुनंदना.
ददामि चास्त्रं पैनाकमस्त्रं नारायणं तथा । आग्नेयमस्त्रं दयितं शिखरं नाम नामतः ॥१-२७-
मी तुला पिनाकास्त्र, नारायणास्त्र आणि प्रिय अग्न्यास्त्र देतो, ज्याचं नाव शिखर आहे.
वायव्यं प्रथमं नाम ददामि तव चानघ । अस्त्रं हयशिरो नाम क्रौञ्चमस्त्रं तथैव च ॥१-२७-
अनघा, मी तुला प्रथम वायव्यास्त्र, हयशिर नावाचं अस्त्र आणि क्रौंचास्त्र देतो.
शक्तिद्वयं च काकुत्स्थ ददामि तव राघव । कङ्कालं मुसलं घोरं कापालमथ किङ्किणीम् ॥१-२७-
काकुत्स्था, राघवा, मी तुला दोन शूल, भयंकर कंकाळ, मुसळ, कवटी आणि किंकिणी देतो.
वधार्थं रक्षसां यानि ददाम्येतानि सर्वशः । वैद्याधरं महास्त्रं च नन्दनं नाम नामतः ॥१-२७-
राक्षसांच्या वधासाठी ही सर्व अस्त्रं मी तुला देतो; विद्यााधर नावाचं मोठं अस्त्र आणि नंदन नावाचं अस्त्रही देतो.
असिरत्नं महाबाहो ददामि नृवरात्मज । गान्धर्वमस्त्रं दयितं मोहनं नाम नामतः ॥१-२७-
महाबाहू, राजश्रेष्ठ पुत्रा, मी तुला उत्तम तलवार, प्रिय गंधर्वास्त्र आणि मोहना नावाचं अस्त्र देतो.
प्रस्वापनं प्रशमनं दद्मि सौम्यं च राघव । वर्षणं शोषणं चैव संतापनविलापने ॥१-२७-
मी तुला प्रस्वापन (झोप आणणारं), प्रशमन (शांत करणारे), सौम्य अस्त्र, तसेच वर्षण (पाऊस पाडणारं), शोषण (कोरडं करणारे), संतापन आणि विलापन (दाह व शोक आणणारे) ही अस्त्रं देतो, हे राघवा.
मादनं चैव दुर्धर्षं कन्दर्पदयितं तथा । गान्धर्वमस्त्रं दयितं मानवं नाम नामतः ॥१-२७-
कठीण मातृक अस्त्र, मदनप्रिय अस्त्र आणि प्रिय गंधर्वास्त्र, जे मानव नावाने ओळखलं जातं, मी तुला देतो.
पैशाचमस्त्रं दयितं मोहनं नाम नामतः । प्रतीच्छ नरशार्दूल राजपुत्र महायशः ॥१-२७-
प्रिय पिशाच्चास्त्र, ज्याचं नाव मोहना आहे, तेही मी तुला देतो; हे नरशार्दूल, हे कीर्तिवंत राजपुत्रा, ही अस्त्रं स्वीकार.
तामसं नरशार्दूल सौमनं च महाबलम् । संवर्तं चैव दुर्धर्षं मौसलं च नृपात्मज ॥१-२७-
तामस अस्त्र, हे नरशार्दूल, सामुना नावाचं बलवान अस्त्र, दुर्धर्ष संवार्त अस्त्र आणि मुसळ नावाचं अस्त्र, हे राजपुत्रा, मी तुला देतो.
सत्यमस्त्रं महाबाहो तथा मायामयं परम् । सौरं तेजःप्रभं नाम परतेजोऽपकर्षणम् ॥१-२७-
महाबाहू, मी तुला सत्यास्त्र, श्रेष्ठ मायामय अस्त्र, सौर अस्त्र ज्याचं नाव तेजःप्रभ आहे आणि जे दुसऱ्याचं तेज कमी करतं, हे सर्व देतो.
सोमास्त्रं शिशिरं नाम त्वाष्ट्रमस्त्रं सुदारुणम् । दारुणं च भगस्यापि शीतेषुमथ मानवम् ॥१-२७-
सोमास्त्र, ज्याचं नाव शिशिर (थंड करणारे) आहे, भयंकर त्वष्टास्त्र, दारुण भगास्त्र, शितेषु आणि मानव अस्त्र मी तुला देतो.
एतान् राम महाबाहो कामरूपान् महाबलान् । गृहाण परमोदारान् क्षिप्रमेव नृपात्मज ॥१-२७-
हे राम, महाबाहू, इच्छेनुसार रूप धारण करणारी, अत्यंत बलवान आणि श्रेष्ठ अशी ही सर्व अस्त्रं, राजपुत्रा, त्वरेने स्वीकार.
स्थितस्तु प्राङ्मुखो भूत्वा शुचिर्मुनिवरस्तदा । ददौ रामाय सुप्रीतो मन्त्रग्राममनुत्तमम् ॥१-२७-
त्या वेळी, पूर्वेकडे तोंड करून, पवित्र होऊन, त्या महर्षींनी अत्यंत आनंदाने रामाला श्रेष्ठ मंत्रसंग्रह दिला.
सर्वसंग्रहणं येषां दैवतैरपि दुर्लभम् । तान्यस्त्राणि तदा विप्रो राघवाय न्यवेदयत् ॥१-२७-
ज्या अस्त्रांचं संपूर्ण ज्ञान देवांनाही मिळणं कठीण आहे, ती सर्व अस्त्रं त्या वेळी त्या ऋषीने राघवाला शिकवली.